Η ιστορία του Orbitals είναι από εκείνες που προσπαθούν να τραβήξουν την προσοχή μας από τα πρώτα λεπτά και να μας κρατήσουν μέχρι το τέλος, χωρίς παράλληλα να αισθάνονται την ανάγκη να εξηγήσουν τα πάντα. Η περιπέτεια ξεκινά με μία καταστροφή που αλλάζει για πάντα τη ζωή δύο παιδιών σ’ έναν διαστημικό οικισμό. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, η Maki και ο Omura έχουν μεγαλώσει μαζί μέσα στα απομεινάρια αυτού του κόσμου, διατηρώντας όμως μία αισιόδοξη διάθεση που σε αρκετές περιπτώσεις αγγίζει τα όρια του κωμικού. Από νωρίς νιώσαμε ότι υπάρχει ένας διασκεδαστικός και υγιής ανταγωνισμός ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες, αλλά και μία αμοιβαία εμπιστοσύνη που αποτελεί ουσιαστικά τη βάση της σχέσης τους. Η Maki είναι η πιο παρορμητική και αυθόρμητη από τους δύο, ενώ ο Omura λειτουργεί περισσότερο ως η ήρεμη δύναμη του διδύμου. Είναι ο συγκρατημένος τύπος που προτιμά να σκέφτεται δύο και τρεις φορές πριν κάνει το επόμενο βήμα. Μαζί θα πρέπει να περάσουν το τείχος της καταιγίδας, να εξερευνήσουν εγκαταλελειμμένες περιοχές του διαστήματος και να συγκεντρώσουν ό,τι χρειάζεται για να κρατήσουν ζωντανή την αποικία τους.
Το σενάριο δεν προσπαθεί να γίνει επικό μέσω κάποιας τεράστιας πολιτικής ίντριγκας ή μιας εξωτικής μυθολογίας. Αντίθετα, επιλέγει να επενδύσει περισσότερο στη σχέση των δύο πρωταγωνιστών και στις προσωπικότητές τους. Όσο έντονες και αν είναι ορισμένες σκηνές ή γεγονότα, το χιούμορ και η γενικότερη θετική ενέργεια παραμένουν σχεδόν μόνιμα παρόντα. Ευτυχώς, οι δόσεις είναι σωστές και δεν καταστρέφουν την αίσθηση κινδύνου. Το σύμπαν του Orbitals μπορεί να έχει μία ανάλαφρη διάθεση, όμως οι συνθήκες στις οποίες καλούνται να κινηθούν οι δύο ήρωες παραμένουν αρκετά επικίνδυνες. Βέβαια, το σενάριο είναι λίγο του ύψους και του βάθους. Στα θετικά του κρατάμε σίγουρα το γεγονός ότι μας προσφέρει δύο ιδιαίτερα συμπαθείς χαρακτήρες και μία πραγματικά ζεστή ιστορία γύρω από τη σχέση τους. Αν το κρίνουμε, όμως, καθαρά ως ιστορία επιστημονικής φαντασίας, δύσκολα θα πούμε ότι πρόκειται για κάτι που θα μας μείνει αξέχαστο ή ότι ζήσαμε μία συγκλονιστική διαστημική περιπέτεια. Είναι εμφανές ότι οι developers προτίμησαν να δώσουν μεγαλύτερο βάρος στις ατάκες και στις διαπροσωπικές σχέσεις των ηρώων, κάτι που φαίνεται και στους δευτερεύοντες χαρακτήρες. Οι τελευταίοι κάνουν σωστά τη δουλειά τους, χωρίς να προσπαθούν να κλέψουν την παράσταση από τη Maki και τον Omura.
Παρόμοια ήταν η αίσθηση που είχαμε και από το gameplay και τις ιδέες που το πλαισιώνουν. Καταρχάς, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι το Orbitals είναι ένα καθαρόαιμο two-player co-op: δεν υπάρχει solo mode όπου ελέγχουμε και τους δύο χαρακτήρες. Ακούγεται περιοριστικό, αλλά οι επιλογές σύνδεσης είναι αρκετές. Μπορούμε φυσικά να παίξουμε local multiplayer στο Switch 2 με split-screen, online προσκαλώντας έναν φίλο, ή μέσω GameShare. Στο local GameShare ο δεύτερος χρήστης μπορεί να μπει ακόμη και από Nintendo Switch, Lite ή OLED, αρκεί οι κονσόλες να είναι κοντά. Για το online GameShare απαιτούνται προφανώς δύο Nintendo Switch 2, Nintendo Switch Online και GameChat. Ακόμη πιο πρακτική είναι η λύση του Global Friend’s Pass: ο δεύτερος παίκτης κατεβάζει δωρεάν την εφαρμογή, δέχεται πρόσκληση από εκείνον που έχει την πλήρη έκδοση και παίζει κανονικά χωρίς δεύτερη αγορά. Στο ίδιο download υπάρχει και demo για local co-op. Με λίγα λόγια, αν έχουμε έναν συμπαίκτη, δεν υποχρεωνόμαστε για την αγορά δύο αντιτύπων. Όσοι έχουν προσπαθήσει να παίξουν, για παράδειγμα, το Split Fiction στο Nintendo Switch 2, θα γνωρίζουν λίγο-πολύ τη λογική των παραπάνω επιλογών.
Σε αυτό το σημείο, να σημειώσουμε ότι για όλα αυτά σχετικά με το online multiplayer απαιτούνται invitations και να είμαστε φίλοι με τον συμπαίκτη μας. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν online lobbies όπου μπορούμε απλά να μπούμε σε sessions με κάποιον τυχαίο user. Από εκεί και πέρα, έχουμε έναν τίτλο που βασίζεται κυρίως στους γρίφους και στη συνεργασία μεταξύ των δύο παικτών. Στο πλοίο ο ένας πιλοτάρει και ο άλλος κάθεται στο πολυβόλο, στο έδαφος μοιραζόμαστε γάντζο, εκτοξευτήρα υγρού και λέιζερ και πρέπει να συνδυαστούμε με τις κατάλληλες κινήσεις για να προχωρήσουμε. Η βασική συνταγή θυμίζει αρκετά It Takes Two και Split Fiction, όμως το Orbitals δεν καταφέρνει πάντα να φτάσει στο ίδιο επίπεδο όσον αφορά την ποικιλία, την πολυπλοκότητα και την ευρηματικότητα των μηχανισμών. Υπήρχαν επίσης στιγμές όπου ο χειρισμός μάς προβλημάτισε λίγο, καθώς σε ορισμένα σημεία θα θέλαμε περισσότερη ακρίβεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα κάποιες καταστάσεις να γίνονται περισσότερο εκνευριστικές απ’ όσο θα έπρεπε.
Παρ’ όλα αυτά, το μεγαλύτερο μέρος του Orbitals καταφέρνει να ενθαρρύνει οργανικά την επικοινωνία και τη συνεργασία. Οι ρόλοι και τα εργαλεία δεν είναι μόνιμα δεμένα σε έναν συγκεκριμένο χαρακτήρα και μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ανταλλάξουμε κάποια τα items με το πάτημα ενός κουμπιού. Έτσι, κανείς δεν μένει εγκλωβισμένος στο ίδιο gameplay για ώρες. Αν ο ένας παίκτης τα πηγαίνει καλύτερα με το λέιζερ και ο άλλος προτιμά τον γάντζο, απλώς αλλάζουμε ρόλους και συνεχίζουμε. Το σημαντικότερο είναι ότι το παιχνίδι μάς δίνει αρκετούς λόγους να συνεννοηθούμε χωρίς να αισθανόμαστε ότι μας αναγκάζει να μιλάμε ασταμάτητα. Ποιος θα πάρει ποιο εργαλείο, ποιος πρέπει να κινηθεί πρώτος και πώς θα συνδυάσουμε τις ενέργειές μας αποτελούν κομμάτι της διαδικασίας. Σε αρκετές περιπτώσεις, μάλιστα, η συνεργασία προκύπτει σχεδόν από μόνη της, κάτι που είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός co-op τίτλου.
Αυτό που ξεχωρίζει πάντως πάνω απ’ όλα είναι ο καλλιτεχνικός προσανατολισμός του Orbitals, ο οποίος είναι απλά πανέμορφος. Τα σκίτσα, τα πρόσωπα και ο συνολικός σχεδιασμός μάς μεταφέρουν κατευθείαν σε μία αισθητική που παραπέμπει έντονα στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, ενώ ανά διαστήματα υπάρχει μία ενέργεια που θυμίζει Studio Ghibli και από άποψη γραψίματος. Πρόκειται για ένα project που μπορεί εύκολα να φέρει μικρούς και μεγάλους κοντά στην οθόνη, αν και έχουμε την αίσθηση ότι οι “μεγάλοι” ενδεχομένως να ενθουσιαστούν λίγο περισσότερο με όσα βλέπουν. Λίγο η νοσταλγία, λίγο η γενικότερη αισθητική, είναι ξεκάθαρο σε ποιους κλείνουν το μάτι οι developers. Στις περίπου επτά ώρες που χρειαστήκαμε για να ολοκληρώσουμε τα επεισόδια της ιστορίας, δεν υπήρξε στιγμή που να αισθανθήκαμε ότι το παιχνίδι μας κούρασε οπτικά ή ότι το soundtrack περνούσε απαρατήρητο. Οι συνθέτες Falk & Klou δημιούργησαν μία ιδιαίτερα όμορφη ηχητική παλέτα, αναβιώνοντας τη sci-fi αισθητική μέσα από retro-futuristic synths, ενώ στα δύο βασικά themes ακούμε και τη θρυλική Mami Ayukawa στα vocals.
Σε μία βιομηχανία που συχνά κινείται με ολοένα και μεγαλύτερες ταχύτητες και που αρκετές φορές μοιάζει να αντιμετωπίζει τα παιχνίδια περισσότερο ως προϊόντα παρά ως εμπειρίες, χαιρόμαστε ιδιαίτερα που βλέπουμε το co-op να εξακολουθεί να βρίσκει χώρο για πιο μικρές και ξεχωριστές παραγωγές. Το Orbitals δεν είναι το παιχνίδι που θα μας κάνει να ξεχάσουμε όσα έχουμε παίξει μέχρι σήμερα στον χώρο του συνεργατικού gaming. Κάποιοι γρίφοι θα μπορούσαν να είναι πιο έξυπνοι, ο χειρισμός πιο καθαρός και η ιστορία να αφήνει πιο δυνατό αποτύπωμα μετά τους τίτλους τέλους.
Αυτό που μένει είναι η γοητεία και η διασκέδαση του πακέτου ως σύνολο. Η Maki και ο Omura λειτουργούν άψογα ως δίδυμο, η συνεργασία βγαίνει φυσικά από άποψη gameplay και η retro anime αισθητική δεν μοιάζει με κανέναν άλλο τίτλο στο Nintendo Switch 2. Μαζί με το soundtrack των Falk & Klou και τις λύσεις τύπου GameShare / Global Friend’s Pass, έχουμε έναν co-op τίτλο που μπορεί να μην φτάνει τους κορυφαίους του είδους, ξέρει όμως σε ποιους απευθύνεται και τους δίνει απλόχερα αυτό που επιθυμούν. Το Orbitals είναι ένας τίτλος που αξίζει να έχει κάποιος στο ραντάρ του, ειδικά αν υπάρχει και ο κατάλληλος συμπαίκτης για να το ζήσει μαζί του.
The Witcher 3 Remastered: Δωρεάν η έκδοση για PC για τους κατόχους του στο Xbox
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity