Αυτή η πρώτη αίσθηση δεν είναι ψεύτικη, αλλά δεν… λέει όλη την αλήθεια. Γιατί όσο προχωράς, γίνεται ξεκάθαρο ότι το παιχνίδι δεν θέλει απλώς να σε μαγέψει - θέλει και να σε δοκιμάσει. Η ιστορία του ακολουθεί αυτή τη διπλή φύση με πολύ όμορφο τρόπο. Χωρίς να βασίζεται σε εκτεταμένο διάβασμα ή διαλόγους, αφηγείται την πορεία μιας μικρής γάτας που διασώζεται, μεγαλώνει ανάμεσα σε βατράχια και καταλήγει να αποκτά έναν σχεδόν ιερό ρόλο μέσα σε αυτό το οικοσύστημα. Από τα δυνατά σημεία του παιχνιδιού είναι η λιτότητα της αφήγησης και το πόσο καθαρά μεταφέρει βασικά συναισθήματα μέσα από την κίνηση, τα σύμβολα και τις εικόνες του κόσμου, χωρίς να χρειάζεται να εξηγήσει τα πάντα.
Παράλληλα, όλη αυτή η αθωότητα δεν αργεί να αλλοιωθεί από την εισβολή της μηχανής, της εκβιομηχάνισης που εκφυλίζει το δάσος και τους κατοίκους του. Εκεί το παιχνίδι κάνει ξεκάθαρη στροφή σε ιστορίες εμπνευσμένες από του Studio Ghibli, με αντίθεση ανάμεσα στη ζωντανή, πνευματική φύση και στη βίαιη, ξένη, βέβηλη παρουσία της μηχανής. Οι υπαινιγμοί είναι σαφείς: η φύση δεν απειλείται από κάποιο άγνωστο ή μαγικό κακό, αλλά από μια μορφή διαφθοράς που θυμίζει πολύ ανθρώπινη παρέμβαση, αλαζονεία, επιθυμία να επιβληθεί στο φυσικό τοπίο και να το παραμορφώσει.
Αυτό είναι και το σημείο όπου ο κόσμος του παιχνιδιού λάμπει περισσότερο. Παύει να είναι απλώς όμορφος και αποκτά χαρακτήρα. Οι βάλτοι, τα δάση, οι σπηλιές, οι πιο ονειρικές ενδιάμεσες περιοχές, όλα μοιάζουν να ανήκουν στον ίδιο ενιαίο οργανισμό. Και για να γνωρίσει ο παίκτης αυτό τον κόσμο, ενθαρρύνεται η εξερεύνηση σε βαθμό που δεν ξεφεύγει από τη ροή της ιστορίας, αλλά προσφέρει αρκετά κίνητρα ώστε να κοιτάζεις λίγο παραπέρα στον χάρτη και να μην περνάς απλώς από πίστα σε πίστα. Από εκεί και πέρα, το gameplay δημιουργεί μια σχέση αγάπης ή… αγάπης με λίγο μίσος. Στη βάση του πρόκειται για ένα 2D puzzle platformer με πολύ καθαρό κι απλό χειρισμό, με σταδιακή εισαγωγή μηχανισμών που βασίζονται σε άλματα, την αποφυγή κινδύνων, την παρατήρηση μοτίβων και τη χρήση των ιδιαίτερων ικανοτήτων της χνουδωτής πρωταγωνίστριας.
Ο χειρισμός έχει ακρίβεια, κάτι που είναι απολύτως αναγκαίο, γιατί το παιχνίδι πολύ συχνά δεν συγχωρεί λάθη - και εδώ το παιχνίδι θα διχάσει όσους έχουν… μαγευτεί από την παραμυθένια όψη του. Αν το δει κανείς επιφανειακά, ίσως περιμένει κάτι πολύ πιο ήπιο, πολύ πιο φιλικό προς τον casual παίκτη. Στην πράξη όμως, η δυσκολία σκαρφαλώνει απότομα, ειδικά όταν αρχίζουν οι μάχες με bosses ή σε πίστες με γρήγορο platforming γεμάτο παγίδες.
Από τη μία, κατά κύριο λόγο διατηρεί καλό ρυθμό και ο παίκτης προσαρμόζεται εύκολα, παρά τα όποια εμπόδια. Από την άλλη, υπάρχουν στιγμές όπου τα εμπόδια παύουν να είναι εύκολα αντιληπτά, και ο παίκτης παλεύει με… τα hitboxes των εχθρών που φαινομενικά με ένα μικρό άγγιγμα καταλήγουν σε άμεσο θάνατο. Το αποτέλεσμα είναι, συνήθως, 2-3 replays μέχρι να προσαρμοστεί ο παίκτης στην δυσκολία, όμως αυτό ρισκάρει να χαθεί η μαγική αίσθηση που έχει έως εκείνο το σημείο.
Πιο προφανές σημείο όπου παρατηρείται απότομη αύξηση δυσκολίας, είναι στα boss fights. Απαιτούν κατανόηση των μηχανισμών, κατανόηση της πίστας, γρήγορα αντανακλαστικά, διάβασμα επιθέσεων και κινήσεων του εχθρού, ενώ κάποιες φορές η μάχη γίνεται σε πολλαπλά στάδια (ευτυχώς με ενδιάμεσα checkpoints). Το πρώτο boss, για παράδειγμα, είναι το σημείο όπου οι περισσότεροι θα καταλάβουν την απότομη αλλαγή στη δυσκολία, αφού μετά το σχετικά απλό platforming που προηγείται, ξαφνικά το δάσος φλέγεται, πέφτουν βόμβες κι ένας μηχανικός γίγαντας σε κυνηγάει.
Παρόλα αυτά, οι μάχες είναι αναμφίβολα εντυπωσιακές και προφανείς αντιθέσεις στον γενικό τόνο του παιχνιδιού. Επιπλέον, το παιχνίδι συνολικά δεν είναι άδικο, απλώς αυστηρό και με κάπως απότομες διακυμάνσεις δυσκολίας. Ο χειρισμός δεν αφήνει συναίσθημα αδικίας, οι πίστες διαβάζονται σχετικά εύκολα και οι γρίφοι δεν κουράζουν. Αν υπάρχει ένας τομέας όπου το Princess of the Water Lilies δεν χωράει αμφισβήτηση, είναι η παρουσίαση. Με υπέροχα γραφικά ζωγραφισμένα στο χέρι, χαρακτήρες με εκφραστικότητα, καθαρά animations και ξεχωριστή ατμόσφαιρα σε κάθε περιοχή, είναι κόσμος που σε τραβάει και δεν σε αφήνει.
Όταν βλέπεις έναν όμορφο πίνακα εν κινήσει και ξαφνικά εισβάλλουν οι μηχανικοί εχθροί, καίγοντας τα πάντα και διαλύοντας την φυσική ομορφιά, δεν αντιμετωπίζεις την σκηνή ως απλός θεατής αλλά τη νιώθεις περισσότερο. Το ίδιο ισχύει και για την ορχηστρική μουσική της Budapest Scoring Orchestra, αντίστοιχης ποιότητας με τον οπτικό τομέα. Συνδυάζει γαλήνη, μυστήριο, άγχος και ό,τι άλλο απαιτεί η σκηνή χωρίς να γίνεται φορμουλαϊκή ή αδιάφορη. Παρομοίως, συνολικά ο ήχος συμβάλλει στην ατμόσφαιρα. Οι μικροί ήχοι του περιβάλλοντος, τα βήματα, τα κελαηδήματα κάνουν τον κόσμο να μοιάζει κατοικημένος και αληθινός.
Συνολικά, πρόκειται για παιχνίδι που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο. Είναι πανέμορφο σε κάθε τομέα, έχει εξαιρετική μουσική από πραγματική ορχήστρα και μια ιστορία που, χωρίς πολλά λόγια, καταφέρνει να μιλήσει για τη σύγκρουση φύσης και μηχανής με τρόπο καθαρό, συγκινητικό και γεμάτο ξεκάθαρους υπαινιγμούς για τις επιπτώσεις του ανθρώπου στη φύση. Ταυτόχρονα, είναι αισθητά πιο δύσκολο από όσο μοιάζει, και οι απότομες αλλαγές στη δυσκολία ίσως έρθουν ως σοκ για κάποιους – αλλά ξεπερνιέται. Είναι ένα παραμύθι με αγκάθια, μια τρυφερή περιπέτεια που δεν φοβάται να γίνει σκληρή, και ένα παιχνίδι που αξίζει να το εξερευνήσεις ακριβώς επειδή δεν περιορίζεται ποτέ σε μία μόνο πλευρά του εαυτού του. Και νομίζω πως εκεί βρίσκεται μεγάλο μέρος της γοητείας του: στο ότι δεν είναι ακριβώς αυτό που μοιάζει, όμως δεν προδίδει την ταυτότητά του.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity