Το A Plague Tale: Requiem άφησε πίσω του έναν αρκετά δύσκολο γρίφο για την Asobo Studio. Όχι μόνο επειδή ολοκλήρωσε με ιδιαίτερα οριστικό τρόπο την ιστορία της Amicia και του Hugo, αλλά και επειδή ανέβασε σημαντικά τον πήχη για ολόκληρη τη σειρά. Αντί λοιπόν να προσπαθήσει να συνεχίσει μια ιστορία που είχε ήδη πει όσα ήθελε να πει, η γαλλική ομάδα στρέφεται δεκαπέντε χρόνια στο παρελθόν και σε έναν χαρακτήρα που γνωρίσαμε στο Requiem: τη Sophia. Το Resonance: A Plague Tale Legacy καταφέρνει από πολύ νωρίς κάτι αρκετά δύσκολο. Αποτελεί ταυτόχρονα ένα παιχνίδι για τους φίλους της σειράς και μια περιπέτεια που μπορεί να απολαύσει κάποιος χωρίς να έχει αγγίξει ποτέ τα Innocence και Requiem. Η Asobo δεν αντιμετωπίζει το παρελθόν της ως προϋπόθεση, αλλά ως κάτι που περιμένει υπομονετικά στο παρασκήνιο. Μάλιστα, για ένα σημαντικό μέρος της περιπέτειας είναι εύκολο να ξεχάσει κανείς ότι παίζει παιχνίδι στο σύμπαν του A Plague Tale.
Η ιστορία διαδραματίζεται δεκαπέντε χρόνια πριν από τα γεγονότα του Requiem και ακολουθεί τη νεότερη Sophia, μια έμπειρη λεηλάτρια και μαχήτρια που προσπαθεί να ξεφύγει από ανθρώπους και γεγονότα του παρελθόντος της. Η αναζήτησή της την οδηγεί στο μυστηριώδες Νησί του Μινώταυρου και στον πολιτισμό της Κνωσσού (ή για εμάς τους Έλληνες, την Κρήτη αν και ποτέ δεν αναφέρεται έτσι), έναν τόπο που τη στοιχειώνει ήδη από την παιδική της ηλικία και φαίνεται να συνδέεται άμεσα με την οικογένειά της. Εκεί θα βρεθεί αντιμέτωπη όχι μόνο με ανθρώπους που αναζητούν τον ίδιο μυστηριώδη θησαυρό, αλλά και με δοκιμασίες, αρχαία μυστικά και μια πολύ πιο σκοτεινή αλήθεια που βρίσκεται θαμμένη κάτω από το νησί. Το έξυπνο είναι ότι το Resonance δεν βιάζεται να συνδεθεί ξεκάθαρα με όσα γνωρίζουμε. Για αρκετές ώρες μοιάζει περισσότερο με μια αυτόνομη περιπέτεια μυστηρίου με έντονες επιρροές από την ελληνική μυθολογία, παρά με μέρος του κόσμου του A Plague Tale. Η σύνδεση αρχίζει σταδιακά να γίνεται εμφανέστερη, μέχρι που το παιχνίδι ανοίγει τα χαρτιά του και εξηγεί γιατί αυτή η ιστορία αποτελεί πραγματικά μέρος της συγκεκριμένης σειράς.
Διευκρίνιση για τους λάτρεις της ιστορικής ακρίβειας: Η ελληνική μυθολογία που παρουσιάζεται στο παιχνίδι έχει παραποιηθεί ΑΡΚΕΤΑ σε σχέση με την ιστορία που γνωρίζουμε για τον Μινώταυρο, τον Μίνωα, τον Θησέα και την Αριάδνη. Παρόλα αυτά, η Asobo έδωσε μια δική της εκδοχή, η οποία δουλεύει εξαιρετικά για την πλοκή του A Plague Tale γενικότερα. Αυτή η προσέγγιση λειτουργεί εξαιρετικά. Ο νέος παίκτης μπορεί να ακολουθήσει την ιστορία της Sophia χωρίς να χρειάζεται εγκυκλοπαιδικές γνώσεις γύρω από τη Macula, ενώ ο παλιός φίλος της σειράς γνωρίζει ότι κάπου πίσω από όσα συμβαίνουν υπάρχει κάτι πολύ μεγαλύτερο. Στον πυρήνα όλων βρίσκεται φυσικά η Sophia. Η Άννα Δημητρίου επιστρέφει στον ρόλο, αναλαμβάνοντας τόσο το voice acting όσο και το motion capture, και αποδεικνύει ξανά γιατί ο χαρακτήρας έγινε τόσο αγαπητός μετά το Requiem. Η νεότερη Sophia είναι περισσότερο επιθετική, αυθόρμητη και σκληρή, όμως κάτω από αυτή την επιφάνεια υπάρχουν ήδη τα στοιχεία της γυναίκας που γνωρίσαμε αργότερα. Η Δημητρίου αποδίδει εξαιρετικά τόσο το χιούμορ και την αυτοπεποίθησή της όσο και τις πιο ευάλωτες στιγμές της.
Ευτυχώς, η Sophia δεν σηκώνει μόνη της ολόκληρη την αφήγηση. Οι βασικοί δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν δικά τους κίνητρα, σχέσεις και συναισθηματικό βάρος και συνοδεύουν άψογα την ιστορία της πρωταγωνίστριας. Η μεγαλύτερη αλλαγή βρίσκεται στο gameplay. Τα προηγούμενα A Plague Tale βασίζονταν στη διαφυγή, στο stealth και στην αίσθηση ότι η Amicia βρισκόταν σχεδόν πάντοτε σε μειονεκτική θέση. Η Sophia δεν έχει τέτοιο πρόβλημα. Για την πλήρη ακρίβεια, το Resonance, είναι ένα εντελώς διαφορετικό είδος παιχνιδιού από τα προηγούμενα A Plague Tale. Το Resonance είναι πρωτίστως ένα action adventure και η μάχη σώμα με σώμα βρίσκεται στο επίκεντρο. Η ίδια η Asobo έχει εξηγήσει ότι σχεδίασε το combat από την αρχή γύρω από γρήγορες και ρυθμικές μονομαχίες, σε πλήρη αντίθεση με το ranged και stealth-oriented σύστημα του Requiem. Στην πράξη, όμως, το αποτέλεσμα είναι πολύ απλούστερο από όσο υποδηλώνει αυτή η αλλαγή κατεύθυνσης.
Ο βασικός κύκλος περιστρέφεται γύρω από επίθεση, αποφυγή και κυρίως parry. Οι αντίπαλοι διαθέτουν μπάρα stun μαζί με το health, και τα επιτυχημένα parries τη γεμίζουν σταδιακά. Όταν αυτή εξαντληθεί, ανοίγει η δυνατότητα για ισχυρό χτύπημα ή εκτέλεση. Υπάρχουν επίσης κλωτσιές, το grappling hook για μετακίνηση ή αποσταθεροποίηση αντιπάλων και επιθέσεις που αξιοποιούν το περιβάλλον. Το σύστημα λειτουργεί. Έχει καλό ρυθμό, τα parries είναι ικανοποιητικά και το να σπρώχνεις έναν αντίπαλο από έναν γκρεμό ή να τραβάς έναν τοξότη από ψηλότερο σημείο δεν παύει να είναι διασκεδαστικό. Όμως η απλότητά του γίνεται γρήγορα εμφανής. Οι περισσότερες μάχες λύνονται με τις ίδιες κινήσεις και το παιχνίδι δεν παρουσιάζει αρκετές νέες επιλογές ώστε να εξελίξει ουσιαστικά αυτή τη φόρμουλα. Ανάλογα περιορισμένο είναι και το progression της Sophia. Υπάρχουν λίγες βασικές ικανότητες και κάθε μία οδηγεί σε δύο mastery επιλογές, από τις οποίες επιλέγεται μία. Αυτές οι ικανότητες είναι το Echo’s Return, που επιτρέπει στη Sophia να χρησιμοποιήσει έναν επιτιθέμενο εναντίον άλλων εχθρών, το Bullbreaker Kick, που ενισχύει την κλωτσιά και το stun, το Heroic Surge, που συνδέει τα critical kills με προσωρινό αμυντικό όφελος, το aegean deflect για ενισχυμένο stun σε parries, το hero’s step για double dodge και το Fated cast που επιτρέπει στην Sophia να αποθηκεύσει ένα πετούμενο αντικείμενο αντί να το πετάξει αμέσως . Το Focus Attack, από την άλλη, λειτουργεί ως ισχυρή επίθεση περιοχής όταν γεμίσει η αντίστοιχη μπάρα ενέργειας, απο τα parries και τα χτυπήματα της Sophia.
Όλα αυτά επηρεάζουν κάποιες επιλογές, αλλά ποτέ δεν δημιουργούν την αίσθηση ενός πραγματικού συστήματος εξέλιξης, ούτε απογειώνουν τις δυνάμεις της Sophia. Όλα τα talents είναι παραλλαγές κινήσεων που η Sophia ήδη γνωρίζει, άρα ολόκληρο το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί κυριολεκτικά χωρίς το talent tree. Για ένα παιχνίδι που έχει μεταφέρει τόσο μεγάλο μέρος του βάρους του στη μάχη, το skill system μοιάζει υπερβολικά μικρό. Το άλλο πρόβλημα του talent tree, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο παίκτης το εξελίσσει. Οι ικανότητες της Sophia αναβαθμίζονται με Resonance points, τα οποία κερδίζονται τυχαία σε μάχες (υπάρχουν μάχες που δεν δίνουν resonance points), είτε τα βρίσκει η Sophia αν εξερευνήσει το περιβάλλον της. Είναι ιδιαίτερα περίεργο το να πρέπει να εξερευνηθεί μια περιοχή ενδελεχώς για να αποκτηθούν talent points για εξέλιξη ικανοτήτων. Το ίδιο ισχύει και για τα όπλα. Η Sophia χρησιμοποιεί αποκλειστικά σπαθιά, τα οποία βρίσκονται κατά την εξερεύνηση και διαθέτουν μικρά διαφορετικά perks. Για παράδειγμα, ένα μπορεί να ενισχύει ένα χτύπημα μετά από critical attack και κάποιο άλλο να προσθέτει stun στο τέλος ενός combo. Οι διαφορές, όμως, είναι τόσο μικρές ώστε σπάνια αλλάζουν ουσιαστικά τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουμε μια μάχη.
Περισσότερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα συλλεκτικά αντικείμενα που φοράει η Sophia. Περιβραχιόνια, φυλαχτά, φουρκέτες, νομίσματα και άλλες διακοσμήσεις λειτουργούν ταυτόχρονα ως passive bonuses. Κάθε κατηγορία επηρεάζει μια συγκεκριμένη πιθανότητα κατά τη μάχη και κάθε νέο αντικείμενο της ίδιας κατηγορίας αυξάνει σταδιακά αυτή την πιθανότητα. Είναι ένα όμορφο σύστημα εξερεύνησης, κυρίως επειδή συνδέει απευθείας τα collectibles με ένα μικρό gameplay όφελος χωρίς να μετατρέπει το παιχνίδι σε RPG. Το δεύτερο μισό της βασικής gameplay ταυτότητας του Resonance είναι οι γρίφοι. Η Asobo έχει επενδύσει πολύ περισσότερο σε αυτούς απ' ό,τι ίσως περίμενε κάποιος από τη σειρά. Αρχαίοι μηχανισμοί, φως, σύμβολα, τοιχογραφίες και αρχιτεκτονικές κατασκευές δημιουργούν ορισμένες εξαιρετικά θεματικές puzzle περιοχές. Η Minoan Sphere, που χρησιμοποιείται για τη διαχείριση και κατεύθυνση του φωτός, αποτελεί τον βασικό μηχανισμό αρκετών από αυτές. Το πρόβλημα είναι ότι για μεγάλο μέρος της διάρκειας οι λύσεις είναι υπερβολικά προφανείς. Το παιχνίδι παρουσιάζει πολλές ενδιαφέρουσες ιδέες, αλλά αρχικά δεν εμπιστεύεται αρκετά τον παίκτη ώστε να τις μετατρέψει σε πραγματικά απαιτητικούς γρίφους. Προς τα τελευταία κεφάλαια τα πράγματα βελτιώνονται αισθητά και ορισμένες δοκιμασίες απαιτούν περισσότερη παρατήρηση και συνδυαστική σκέψη, όμως θα θέλαμε αυτή η εξέλιξη να είχε ξεκινήσει αρκετά νωρίτερα.
Εξαιρετική προσθήκη αποτελεί το σημειωματάριο που κουβαλά συνεχώς η Sophia. Σε αυτό σχεδιάζει τοποθεσίες, μηχανισμούς και στοιχεία που συναντά, δημιουργώντας ένα οργανικό αρχείο με τις πληροφορίες που χρειάζονται για την επίλυση των γρίφων. Η λογική θυμίζει έντονα το Uncharted: αντί το παιχνίδι να εμφανίζει απλώς ένα hint στην οθόνη, ο παίκτης ανοίγει τις σημειώσεις του χαρακτήρα και αναζητά μόνος του το σχετικό σκίτσο ή σύμβολο. Είναι απλό, αλλά ταιριάζει απόλυτα στο είδος της περιπέτειας που θέλει να δημιουργήσει το Resonance. Οπτικά, το παιχνίδι παραμένει πολύ όμορφο. Οι μεσογειακές ακτές, οι αρχαίες κατασκευές, οι υπόγειοι χώροι και οι μινωικές επιρροές χαρίζουν στο Resonance τη δική του ξεχωριστή ταυτότητα. Η Asobo χρησιμοποιεί δημιουργικά στοιχεία διαφορετικών ιστορικών περιόδων για να δημιουργήσει έναν κόσμο που περισσότερο ενδιαφέρεται να μοιάζει πειστικός και μυθικός παρά απόλυτα αρχαιολογικά ακριβής. Υπάρχουν πολλές περιοχές που αξίζει απλώς να σταματήσεις και να κοιτάξεις. Παρόλα αυτά, η σύγκριση με το A Plague Tale: Requiem είναι αναπόφευκτη και δεν είναι πάντοτε κολακευτική. Το Requiem είχε μια αίσθηση παραγωγής και τεχνικής φιλοδοξίας που έκανε αρκετές στιγμές του να μοιάζουν πραγματικά next-generation. Το Resonance δεν είναι άσχημο παιχνίδι - κάθε άλλο - αλλά τόσο οπτικά όσο και σε επίπεδο animation, πολυπλοκότητας συστημάτων και γενικότερης παρουσίασης δίνει συχνά την αίσθηση μικρότερης παραγωγής.
Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο μειονέκτημά του. Όχι ότι κάτι είναι πραγματικά κακό, αλλά ότι προέρχεται ακριβώς μετά από ένα παιχνίδι που είχε θέσει πολύ υψηλότερα στάνταρ. Αν υπάρχει ένα στοιχείο στο οποίο το Resonance: A Plague Tale Legacy όχι μόνο φτάνει αλλά ενδεχομένως ξεπερνά τους προκατόχους του, αυτό είναι η μουσική. Ο Olivier Derivière επιστρέφει στη σειρά και δημιουργεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα soundtrack που έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Αυτή τη φορά συνεργάζεται με την Amalgamation Choir, μια κυπριακή χορωδία είκοσι γυναικείων φωνών υπό τη διεύθυνση της Βασιλικής Αναστασίου, μαζί με Κύπριους και Έλληνες μουσικούς. Οι στίχοι γράφτηκαν αρχικά από τον Derivière και στη συνέχεια προσαρμόστηκαν στα ελληνικά με τη συνεργασία της Βασιλικής Αναστασίου και του Γιώργου Καλογήρου, ενώ οι ηχογραφήσεις της χορωδίας πραγματοποιήθηκαν στην Κύπρο. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Οι ελληνικές φωνές δεν λειτουργούν σαν ένα απλό αισθητικό τέχνασμα που θυμίζει στον παίκτη ότι βρίσκεται στη Μεσόγειο. Αποτελούν κεντρικό κομμάτι της ταυτότητας του παιχνιδιού. Άλλοτε επιβλητικές, άλλοτε μελαγχολικές και άλλοτε σχεδόν τελετουργικές, συνοδεύουν ορισμένες από τις καλύτερες στιγμές της ιστορίας και δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που δύσκολα συγχέεται με οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι.
Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαια και τόσο αντικειμενικοί εδώ, λόγω της πλήρους ελληνικής επιλογής του soundtrack. Το να ακούς τη γλώσσα σου να χρησιμοποιείται με αυτόν τον τρόπο μέσα σε μια τόσο μεγάλη διεθνή παραγωγή δημιουργεί στιγμές πραγματικά ξεχωριστές. Το soundtrack δεν είναι απλώς το καλύτερο τεχνικό στοιχείο του Resonance. Είναι ίσως το πιο μοναδικό χαρακτηριστικό ολόκληρου του παιχνιδιού. Το Resonance: A Plague Tale Legacy είναι ένα περίεργο παιχνίδι για να αξιολογηθεί, γιατί σχεδόν κάθε αδυναμία του συνοδεύεται από κάτι που λειτουργεί πολύ καλά. Το combat είναι ευχάριστο αλλά υπερβολικά περιορισμένο. Το progression είναι ρηχό, όμως η αναζήτηση νέων αντικειμένων και σπαθιών κρατά την εξερεύνηση ενδιαφέρουσα. Οι γρίφοι είναι όμορφα σχεδιασμένοι θεματικά αλλά χρειάζονται αρκετές ώρες μέχρι να αρχίσουν πραγματικά να προκαλούν τον παίκτη. Και τεχνικά, όσο όμορφο κι αν είναι, δύσκολα αποφεύγει την αίσθηση ότι βρίσκεται ένα επίπεδο κάτω από την εκπληκτική παραγωγή του Requiem. Από την άλλη πλευρά, η ιστορία της Sophia έχει καρδιά.
Οι δευτερεύοντες χαρακτήρες έχουν ουσία, η Anna Demetriou είναι εξαιρετική για ακόμη μία φορά και η σταδιακή αποκάλυψη της πραγματικής σχέσης της ιστορίας με τον κόσμο του A Plague Tale λειτουργεί ιδανικά τόσο για παλιούς όσο και για νέους παίκτες. Και πάνω απ' όλα βρίσκεται ένα soundtrack που αξίζει να ακουστεί ακόμη και ανεξάρτητα από το ίδιο το παιχνίδι. Το Resonance: A Plague Tale Legacy μπορεί να μην είναι το επόμενο μεγάλο βήμα που ήταν το A Plague Tale: Requiem. Είναι όμως μια όμορφη, συναισθηματική και ιδιαίτερα συμπαθητική παράλληλη ιστορία που αποδεικνύει ότι ο κόσμος της Asobo μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει χωρίς την Amicia και τον Hugo.
Red Dead Redemption 2 – Έρχεται story DLC αλλά όχι από τη Rockstar Games (trailer)
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity