Η βασική ιδέα παραμένει εύκολη στην περιγραφή όμως πλούσια στην πράξη. Ο κορμός του παιχνιδιού αποτελείται από πολλά (πάνω από 80) minigames, και κάθε minigame είναι ένα σύντομο σκετσάκι όπου πρέπει να πατάμε το σωστό κουμπί στον κατάλληλο χρόνο. Ο τρόπος είναι κάπως ανορθόδοξος, αφού κάθε σκετσάκι έχει τουλάχιστον ένα χαρακτηριστικό ήχο που πρέπει να ακολουθεί νοητά ο παίκτης για να βρει ρυθμό και να συμπληρώσει τον ήχο που λείπει πατώντας το κουμπί στον κατάλληλο χρόνο. Οπότε παρατηρούμε χαρακτήρες, ακούμε φωνητικά, μετράμε παύσεις, πιάνουμε μικρά ηχητικά σημάδια και πατάμε το κουμπί όταν πρέπει. Εδώ αρχίζει να φαίνεται πως η απλότητα είναι και ο βασικός τρόπος με τον οποίο το παιχνίδι μας βάζει στη δική του λογική. Οι κανόνες κάθε σκηνής εξηγούνται γρήγορα (αν κουράσουν ή «χαλάνε» την μαγεία, προσπερνιούνται με ένα κουμπί) και το Rhythm Paradise Groove παραμένει προσβάσιμο, έχοντας όμως αρκετές απαιτήσεις ώστε να μην καταντάει βαρετό. Στην πράξη, μας εκπαιδεύει περισσότερο από όσο φαίνεται. Ο σταθερός ρυθμός «κοιμίζει» κι έτσι όταν καθυστερεί ένας ήχος ή έρχεται λίγο πιο γρήγορα, ο παίκτης εύκολα παγιδεύεται και πρέπει να υπολογίσει τη χρονική διαφορά χωρίς προετοιμασία. Για κάποιον που προσέχει, δεν θα είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα, όμως για κάποιον που αφαιρείται, είναι τιμωρία που θα τον αναγκάσει να έχει την προσοχή του στον ρυθμό ακατάπαυστα.
Η απλότητα εδώ λειτουργεί σαν καμβάς για ολοένα πιο ευφάνταστες σκηνές. Ένα καβούρι σηκώνει και τις δύο δαγκάνες του για να… πετάξει ένα macaron σε μια τρύπα στο Crab Snacks, ένα φεγγάρι φτερνίζεται και κλείνει τα μάτια για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου επιτρέποντας σε φαντάσματα να περάσουν κρυφά στην απέναντι πλευρά του φράχτη στο Sneezy Moon, ένα διαφημιστικό σποτ αυτοκινήτου μας βάζει να σταματάμε και να επιταχύνουμε σε διαφορετικές στιγμές μαζί με άλλους στο Stop N Go N Stop, ενώ στο Hop N Slide δοκιμάζουμε το videogame μιας νεαρής και ξαφνικά ένα glitch ανεβάζει τη δυσκολία απότομα. Αυτές οι μικρές ιστορίες δεν χρειάζεται να πουν πολλά. Προσφέρουν σύντομα, ανάλαφρα χαμόγελα, δίνουν ταυτότητα σε κάθε δοκιμασία και κάνουν τις σκηνές να μένουν στο μυαλό πολύ περισσότερο απ’ όσο θα περίμενε κανείς από τόσο μικρές ιδέες. Η κίνηση του χαρακτήρα, το βλέμμα, η αναμονή πριν από μια αντίδραση, όλα γίνονται μέρος του τρόπου με τον οποίο μαθαίνουμε να παίζουμε. Όσο περισσότερο αφήνεσαι σε αυτή τη λογική, τόσο περισσότερο λειτουργεί και το χιούμορ του, σαν φυσικό κομμάτι του ρυθμού και της σκηνής.
Καθώς προχωράμε, το παιχνίδι αρχίζει να δείχνει τα δόντια του. Οι ρυθμοί γίνονται πιο σύνθετοι, τα οπτικά σημάδια λιγότερο ασφαλή, οι παύσεις πιο πονηρές και τα μοτίβα πιο απαιτητικά. Το παιχνίδι ξέρει πότε να μας αφήσει να νιώσουμε άνετα και πότε να μας αιφνιδιάσει, τραβώντας μας σε μια δική του διάθεση, που μας κάνει να χτυπάμε το πόδι στο πάτωμα και να κοιτάμε μακριά από την οθόνη, παίζοντας μόνο με το ένστικτο, και τότε θα τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια μας. Μετά από πέντε στάδια/τραγούδια, το παιχνίδι τα ενώνει σε ένα μοντάζ που αλλάζει σκηνές, ρυθμούς και απαιτήσεις χωρίς προειδοποίηση. Αντί για απλή επανάληψη όσων μάθαμε, λειτουργεί σαν κανονικό μουσικό αποκορύφωμα. Τα τραγούδια είναι πραγματικά δυνατά, οι εναλλαγές κρατούν συνεχώς την προσοχή μας και η αίσθηση ότι πρέπει να έχουμε απορροφήσει κάθε μικρή λογική των προηγούμενων minigames κάνει το κάθε remix να μοιάζει με μικρή γιορτή, μαζί και με τεστ συγκέντρωσης. Εκεί φαίνεται και πόσο έξυπνα είναι δομημένη η πρόοδος. Οι επιμέρους σκηνές λειτουργούν σαν «εξάσκηση», ενώ το remix μοιάζει με τη «δοκιμασία». Αν δεν έχουμε ακούσει πραγματικά τι μας δίδαξε κάθε στάδιο, το μοντάζ μάς το υπενθυμίζει αμέσως, ενώ κάποια minigames ξεφεύγουν λίγο από την σύντομη μορφή ενός τραγουδιού, όπως το πολύ ενδιαφέρον Beatspell που συνδυάζει ρυθμό με RPG, όπου οι ενέργειες εκτελούνται με ρυθμικό πάτημα πλήκτρων.
Στο multiplayer, το Rhythm Paradise Groove αποκτά άλλη ενέργεια και ίσως αποτελέσει τον κυριότερο λόγο αγοράς για πολλούς. Με πολλούς παίκτες, η ίδια απλότητα γίνεται αφορμή για ανταγωνιστικότητα αλλά και γέλιο. Υπάρχουν competitive minigames, όπως και co-op minigames, φτιαγμένα με εξίσου μεγάλη φαντασία όπως τα singleplayer minigames. Για παράδειγμα, αναλαμβάνουμε συνεργατικά την προστασία μιας άμαξας από βέλη κι ο καθένας ελέγχει τον δικό του ρυθμό, με την οθόνη να παρέχει μικρή βοήθεια. Αντίστοιχα, στο ανταγωνιστικό Memo Rising, συνδυάζονται κάρτες, μνήμη και ρυθμός σε κάτι πιο απαιτητικό αλλά εξίσου διασκεδαστικό. Μια απλοϊκότερη μορφή αυτού υπάρχει και για έναν παίκτη, στο Rhythm Toy Box, όπου παρακολουθούμε ποιο λαγουδάκι κάνει θόρυβο με τα αυτιά και σταδιακά το πράγμα δυσκολεύει. Αν τα επιτραπέζια απαιτούν 10 λεπτά επεξήγησης κανόνων για μια παρτίδα της μιας ώρας, τα multiplayer minigames του Rhythm Heaven Groove απαιτούν λιγότερο από ένα λεπτό για επεξήγηση και οι γύροι κρατούν μόλις λίγα λεπτά. Όμως το ότι μπορεί κάποιος να καταλάβει τι πρέπει να κάνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα, δεν σημαίνει ότι θα το κάνει και σωστά, κι αυτή η απόσταση ανάμεσα στο «το κατάλαβα» και στο «το πέτυχα» είναι που γεννά το μεγαλύτερο μέρος της διασκέδασης φέρνοντας απλότητα, ποικιλία και πολλή διασκέδαση σε μια βραδιά με φίλους ή για ένα ζευγάρι που ψάχνει κάτι χαλαρό πριν τον ύπνο και μια ταινία φαντάζει… βουνό.
Στα τεχνικά, η τηλεόραση και το input lag μπορούν να επηρεάσουν αισθητά την εμπειρία, ειδικά όταν τα περιθώρια απόκρισης στενεύουν ή όταν παίζουμε multiplayer και οι διαφορές κρίνονται στα κλάσματα. Σε handheld mode, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα κι αν κάποιος καταφέρει να ρυθμίσει τέλεια την τηλεόρασή του μέσα από το μενού του παιχνιδιού, η εμπειρία είναι πολύ αξιόπιστη, κι ευτυχώς το “TV Input Lag” αποθηκεύεται ξεχωριστά και δεν επηρεάζει το handheld mode, αν και απαιτεί πολλές προσπάθειες για σωστή ρύθμιση αφού κάποια minigames έχουν διαφορετικό χρονικό παράθυρο για το τι μετράει ως «σωστό», οπότε κάποια μικρά λάθη συγχωρούνται. Η λιτή αισθητική βοηθά ώστε τίποτα να μην μπαίνει στον παίκτη και στην πληροφορία που χρειάζεται ανά πάσα στιγμή, με καθαρά σχέδια, με έντονα περιγράμματα, εκφραστικούς χαρακτήρες και αρκετή προσωπικότητα ώστε κάθε σκηνή να ξεχωρίζει, χωρίς να υπερφορτώνεται η οθόνη.
Για τους παίκτες που προτιμούν να αφιερώνονται στον ήχο αποκλειστικά, το παιχνίδι παρέχει 3 επιλογές φωνητικής αφήγησης (τίποτα, κύρια σημεία, όλα), ώστε οι οδηγίες κάθε minigame και οι σχετικές ιστορίες τους, να εξηγούνται φωνητικά και να μην χάνεται το παραμικρό. Για κάποιον που μπορεί να έχει το Switch 2 του στην τσέπη, κρατάει το Joy-Con στο χέρι κι έχει συνδέσει ένα ζευγάρι ακουστικά, όσο βρίσκεται στα μέσα μεταφοράς, γίνεται ένας πολύ ενδιαφέρων και διασκεδαστικός τρόπος να περάσει την ώρα του χωρίς να κρατάει την κονσόλα.
Τελικά, το Rhythm Paradise Groove είναι πολύ περισσότερα από αυτό που αφήνει να φανεί στην πρώτη ματιά. Κάτω από την απλότητα κρύβεται ένα παιχνίδι με εξαιρετική αίσθηση ρυθμού, φαντασία, στυλ και μια σπάνια ικανότητα να σε βάζει στον ρυθμό του οργανικά. Θέλει να μας κάνει να ακούμε, να νιώθουμε, να γελάμε και φυσικά, να πατάμε το κουμπί τη στιγμή που πρέπει. Σε κερδίζει σταδιακά, χωρίς να προσποιείται ότι είναι μεγαλύτερο από αυτό που είναι, έχοντας δικούς κανόνες, λογική και αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να στηρίξει την πιο μικρή ιδέα μέχρι να γίνει τραγούδι και μίνι παιχνίδι. Και σε αυτό, πετυχαίνει με τρόπο καθαρό και απολαυστικό, χωρίς να αξίζει να περάσει απαρατήρητο από όσους ψάχνουν μια ωραία, με όλη τη σημασία της λέξης, εμπειρία για έναν, δύο ή πολλούς παίκτες. Σε παρασύρει, σε δοκιμάζει, σε κάνει να χαμογελάς και, στο τέλος, σε αφήνει με την επιθυμία να ξαναπαίξεις «μία ακόμη» πίστα για να πετύχεις επιτέλους εκείνο το τέλειο σερί που ξέρεις ότι έχασες παρά τρίχα.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity