Κάπως έτσι καταλαβαίνουμε γιατί αυτό το παιχνίδι δε θα μπορούσε ποτέ εξ’ ορισμού να σημειώσει την όποια εμπορική επιτυχία και το TxK μπορεί να μην καταφέρει να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό τη μοίρα του Tempest (από εμπορικής άποψης πάντα), αλλά φέρνει επιτέλους ένα τέτοιο παιχνίδι στη μάζα για πρώτη φορά. Ο Jeff Minter απασχόλησε σχετικά πρόσφατα τους πιο indie κύκλους με την κυκλοφορία του Space Giraffe στο XBLA προ ολίγων ετών και κάπου εδώ είναι μια καλή ευκαιρία να δούμε και τι ακριβώς ειναι το TxK. Αν λέγαμε πως μοιάζει με κάτι τότε το Space Giraffe, αλλα και το Rez (PS2, Dreamcast, XBLA) είναι ό,τι πιο κοντά στη φιλοσοφία του Tempest (αν και πρακτικά το αντίθετο ισχύει). Ένας τρόπος να το περιγράψουμε είναι πως είναι ένα arcade shooter με τον οπτικό τομέα να πατάει καθαρά σε μία vector graphics αισθητική. Αν αυτό ακούγεται δυσνόητο μπορούμε να πούμε πως είναι σαν να παίζεις ένα απλό shooter μετά απο κατανάλωση κάποιου συνδυασμού που περιλαμβάνει αλκόολ, LSD ή και μανιτάρια (don’t try this at home, δε φέρουμε καμία ευθύνη). Αυτή η αισθητική λοιπόν, σε συνδυασμό με τη συνεχώς αυξανόμενη ταχύτητα (άρα και δυσκολία) του παιχνιδιού και με την ηλεκτρονική (ως επί τω πλείστω techno) μουσική που ντύνει υπέροχα το όλο σύνολο, δημιουργεί ένα σύνολο που είναι ξεχωριστό, αλλά και εθιστικό, αν και σίγουρα για κάποιους ή όλη εμπειρία μπορεί να φαντάζει ως ένα στάδιο πριν την επιληψία.
Οι μηχανισμοί του παιχνιδιού είναι πολύ απλοί. Ο παίκτης κινείται σε συγκεκριμένους άξονες (αυτοί αλλάζουν σε κάθε πίστα) και σκοπός του είναι να μείνει ζωντανός μαζεύοντας παράλληλα όσο περισσότερα power ups μπορεί, αλλα και σκοτώνοντας εχθρούς (οι οποίοι συνεχώς τον πλησιάζουν). Τα upgrades είναι πολύ απλά και περιλαμβάνουν αντικείμενα όπως βελτιωμένο laser, jump για αποφυγή εχθρών και ένα A.I. drone το οποίο διευκολύνει το shooting έργο του παίκτη, επιτελώντας βοηθητικά την ίδια λειτουργία. Ο χειρισμός είναι απλός και πολύ ακριβής, τόσο με τη χρήση του d-pad όσο και με αυτή του analog stick. Όσο προχωράνε οι πίστες η δυσκολία αυξάνεται με γρήγορους ρυθμούς, αλλά το παιχνίδι είναι τόσο εθιστικό που σε κάνει να μπορείς να πεις δύσκολα όχι σε μια δεύτερη (τουλάχιστον) απόπειρα με ένα retry. Το παιχνίδι είναι κυρίως high score based και όσο ο παίκτης μαζεύει επιπλέον πόντους κερδίζει και πρόσβαση σε bonus stages. To pure mode είναι μάλλον το κλασικό mode που αρχίζει από το level 1 και σου δίνει ζωές όσο προχωράς. Το classic mode προσφέρεται για να συνεχίσει κανείς από πίστες που έχει ήδη παίξει με σκοπό να βελτιωθεί σε αυτές και τέλος για τους τολμηρούς υπάρχει και το survival mode, στο οποίο δεν υπάρχει καμία επιπλέον βοήθεια (πχ. bonus ζωές) για τον παίκτη. Πέραν αυτών το παιχνίδι δεν έχει να δώσει κατι άλλο και δε συνοδεύεται από ανούσια και φλύαρα περιτυλίγματα. Οι προθέσεις του είναι ξεκάθαρες και αυτό το αναγνωρίζουμε σε μια εποχή που λέξεις όπως ευθύτητα και αμεσότητα τείνουν να ξεχαστούν.
Το Vita είναι η μόνη κονσόλα που θα μπορούσε να αναδείξει σε αυτό το βαθμό το πόσο καλό ειναι το TxK. Το παιχνίδι είναι φτιαγμένο για την οθόνη του Vita και η φορητή του φύση το κάνει απολαυστικό τόσο σε σύντομα sessions, όσο και σε πολύωρα sessions με το ένα retry να διαδέχεται το άλλο. Μην ξεχάσετε να βάλετε τη μουσική στο full και από εκεί και πέρα αφήστε το TxK να σας παρασύρει στον κόσμο του.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Ωραιο Review!Πραγματι το soundtrack του παιχνιδιου ειναι φοβερο!
σαν να με ζάλισε το τρειλερ.....
πάντως το review ήταν πολύ καλό!