Renegade (Taito/Imagine Software, 1986)
Το πρώτο παιχνίδι της σειράς Renegade κυκλοφόρησε το 1986 από τις Taito/Imagine Software, αρχικά για Commodore 64, Amstrad CPC και ZX Spectrum, ενώ μεταγενέστερα κυκλοφόρησε για Amiga, Atari ST, Apple II, PC (MS-DOS), SEGA Master System, NES και το 2008 σε Virtual Console. Πρόκειται για μεταφορά του Ιαπωνικού arcade Nekketsu Kōha Kunio-kun το οποίο σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει Hot-Blooded Tough Guy Kunio και είχε αναπτυχθεί από την Technos, η οποία βρισκόταν και πίσω από το δημοφιλές Double Dragon που κυκλοφόρησε αργότερα. Το σενάριο πολύ απλό: ο Mr. Big έχει απαγάγει την αρραβωνιαστικιά του Mr. K και αυτός καλείται να την ελευθερώσει, αφού εξολοθρεύσει τους εχθρούς οι οποίοι είναι διασκορπισμένοι σε πέντε διαφορετικές θεματικές πίστες. Οι παίκτες ξεκινούν το παιχνίδι έχοντας δύο μόνο ζωές και κερδίζουν ακόμα μία κάθε φορά που ολοκληρώνουν ένα playthrough, ενώ κάθε πίστα έπρεπε να ολοκληρωθεί μέσα σε κάτι λιγότερο από 2 λεπτά και 15 δευτερόλεπτα. Και λέμε κάτι λιγότερο μιας και από τη στιγμή που θα νικηθεί και ο τελευταίος αντίπαλος μέχρι τη στιγμή που τελείωνε η πίστα υπήρχε ένα «νεκρό» διάστημα τριών δευτερολέπτων. Το άσχημο λοιπόν ήταν ότι μπορεί κάποιος να είχε εξολοθρεύσει τους πάντες και να του μένουν 2 δευτερόλεπτα οπότε έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή την πίστα χάνοντας μια ζωή. Οι εχθροί χωρίζονταν σε τρείς διαφορετικές κατηγορίες. Αυτούς οι οποίοι είχαν κάποιο όπλο όπως π.χ. γκλοπ, μαστίγιο ή μαχαίρι και ναι μεν μπορούσαν να καταφέρουν πιο δυνατά χτυπήματα αλλά η ενέργειά τους ήταν σε χαμηλά επίπεδα, αυτοί οι οποίοι δεν είχαν όπλο και έπρεπε να φάνε περισσότερο ξύλο για να βγουν εκτός μάχης και οι boss στο τέλος κάθε πίστας.
Η πρώτη πίστα του παιχνιδιού διαδραματίζεται σε ένα σταθμό τρένου, στο ένα άκρο του οποίο υπάρχει κενό και στο άλλο αδιέξοδο, η δεύτερη σε ένα λιμάνι όπου εδρεύει μια συμμορία μηχανόβιων, η τρίτη έξω από το χαρέμι του Mr. Big και ίσως πολλοί να θυμάστε την αρχηγό της πίστας η οποία μπορούσε να νικηθεί μόνο με συγχρονισμένες κινήσεις, η τέταρτη στο γκαράζ του Mr. Big όπου εκεί περίμεναν οι λακέδες του οπλισμένοι με μαχαίρια. Κάθε τους χτύπημα ήταν θανατηφόρο. Η πέμπτη και τελευταία πίστα διαδραματιζόταν στο άντρο του Mr. Big, ο οποίος ήταν οπλισμένος με περίστροφο και περίμενε τον Mr. K συνοδεία μερικών από τα πρωτοπαλίκαρά του. Και εδώ κάθε χτύπημα ήταν μοιραίο, ενώ για να δυσκολέψει ακόμα περισσότερο το παιχνίδι ο χρόνος για την ολοκλήρωση της τέταρτης και πέμπτης πίστας μαζί ήταν μόνο 2:15.
Από τεχνικής άποψης δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι το παιχνίδι ήταν ό,τι καλύτερο είδαν ποτέ τα 8bit (ιδιαίτερα ο C64) από beat-em-up. Οι παίκτες είχαν στη διάθεσή τους μπουνιές (κροσέ) και με τα δύο χέρια, κλωτσιές, εναέριες κλωτσιές αλλά μπορούσαν ακόμα και να γραπώνουν τους αντιπάλους προκειμένου να τους αποτελειώνουν με γονατιές στα πλευρά και να ξαπλώνουν πάνω τους για να τους αποτελειώσουν με μπουνιές στο πρόσωπο. Μάλιστα για να γίνει κατανοητό ότι κάποιος εχθρός είχε βγει εκτός μάχης ένας διακεκομμένος κύκλος περιστρεφόταν πάνω από το κεφάλι του λες και έβλεπε αστράκια. Ο χειρισμός γινόταν με συνδυασμό Joystick και πλήκτρων. Μάλιστα στα πρότυπα του arcade χρησιμοποιούσε τρία πλήκτρα, το ένα για τα άλματα και το άλλο για μπουνιές ή κλωτσιές ανάλογα το που έβλεπε ο παίκτης. Τα γραφικά του ήταν πολύ προσεγμένα με μεγάλη ποικιλία ενώ η μουσική και τα ηχητικά εφέ έδεναν απόλυτα με το ύφος τους παιχνιδιού. Ναι μεν το playthrough διαρκούσε περίπου εννέα λεπτά μόνο, όμως το παιχνίδι κάθε φορά ξεκινούσε από την αρχή και αυξανόταν κάθε φορά, μέχρι το 4ο playthrough η ενέργεια των αντιπάλων και άρα ο βαθμός δυσκολίας. Από ένα σημείο και μετά δεν προλάβαινες να βγάλεις τις πίστες αν στην πρώτη και τη δεύτερη δεν κατάφερνες να ρίξεις τους αντιπάλους στο κενό. Το Renegade ήταν ένα παιχνίδι που «σημάδεψε» όλη την επταετία που πέρασα με τον Commodore 64. Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μία εκτεταμένη άποψη από το gameplay.
Target Renegade (Imagine Software, 1988)
Η συνέχεια στη σειρά ήρθε δύο χρόνια αργότερα στο πρόσωπου του Target Renegade, για Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, MSX και NES, ενώ σίγουρα αρκετοί ίσως θυμούνται το box art του παιχνιδιού, όπου ο ήρωας αναδεικνύεται μέσα από μια αφίσα, σκίζοντάς τη με μια εντυπωσιακή εναέρια κλωτσιά. Το σενάριο παρόμοιο με τον προκάτοχό του. Ο Mr. Big όχι μόνο έχει απάγει ξανά την αρραβωνιαστικιά ενός εκ των ηρώων του παιχνιδιού, αλλά έχει σκοτώσει και τον αδερφό των ηρώων μας, (χρησιμοποιούμε πληθυντικό μιας και οι εκδόσεις για Amstrad CPC & ZX Spectrum είχαν και co-op play) τον Matt. Ώρα λοιπόν για εκδίκηση… Το παιχνίδι κινείται στο γνωστό στυλ με τις θεματικές πίστες. Στην πρώτη καλείστε να αντιμετωπίστε μηχανόβιους, σε ένα γκαράζ με πολλαπλά επίπεδα, οι οποίοι άλλες φορές είναι πεζοί και άλλες προσπαθούν να σας εμβολίσουν με τις μηχανές τους. Στη δεύτερη κινείστε σε μια κακόφημη συνοικία όπου γυναίκες του δρόμου και οι προαγωγοί τους προσπαθούν να σταματήσουν την πρόοδό σας. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τους προαγωγούς, οι οποίοι κινούνταν πολύ υποχθόνια, ήταν ντυμένοι με λευκό κουστούμι, λευκό καπέλο, κρατούσαν μαγκούρα και στην τσέπη τους είχαν κρυμμένο ένα πιστόλι. Προχωρώντας παρακάτω μεταφερόμαστε σε ένα πάρκο όπου έχουμε να αντιμετωπίσουμε τους ψηλούς και τους κοντούς οι οποίοι για να μας φτάσουν πηδούσαν και χτυπούσαν με το κεφάλι τους. Όσοι έχουν παίξει το παιχνίδι σίγουρα θα είχαν γελάσει μαζί τους. Η τέταρτη πίστα σας βρίσκει σε ένα εμπορικό κέντρο όπου έχετε να αντιμετωπίσετε τους φύλακες αλλά και τα σκυλιά τους τα οποία δαγκώνουν άσχημα, ενώ η πέμπτη και τελευταία πίστα σας βρίσκει στο μπαρ του Mr. Big ο οποίος περιμένει να σας πνίξει με τα τεράστια χέρια του, εάν και εφόσον γλιτώσετε από τους φουσκωτούς του οι οποίοι προσοχή μη σας βάλουν στη μέση και σας πιέζουν με τα τεράστια κορμιά τους.
Το Target Renegade δεν θα λέγαμε ότι είναι τεχνικά καλύτερο από τον προκάτοχό του. Οι κινήσεις μάχης είναι πλέον λιγότερες, ο χειρισμός γίνεται πλέον (τουλάχιστον στον C64) όπου έχουμε παίξει το παιχνίδι αποκλειστικά με το Joystick και το ουσιαστικά ένα firebutton, ενώ το μόνο επιπλέον θα μπορούσαμε να πούμε είναι ότι στην πρώτη πίστα είναι δυνατό να χρησιμοποιηθούν τα ρόπαλα που πέφτουν από τους αντιπάλους. Χαρακτηριστικοί οι τηλεφωνικοί θάλαμοι στο τέλος κάθε πίστας, με το τηλέφωνο να χτυπάει και εσείς να πρέπει να το σηκώσετε προκειμένου να προχωρήσετε παρακάτω, εκτός από την τελευταία πίστα όπου αφού ελευθερώσετε την αρραβωνιαστικιά σας πίνετε μαζί της ένα ποτό στο μπαρ και φεύγετε.
Μια διαφορά εν σχέση με το Renegade είναι ότι τώρα δεν υπάρχουν bosses σε κάθε επίπεδο, παρά μόνο ο Mr. Big στο τέλος και προσέξτε να έχετε φυλάξει αρκετές ζωές προκειμένου να μπορέσετε να τον νικήστε. Τα γραφικά πιο λιτά αυτή τη φορά αλλά με περισσότερο προσεγμένη σχεδίαση των χαρακτήρων οι περισσότεροι εκ των οποίων μπορούν άνετα να διεκδικήσουν θέση στο πάνθεον με τις cult φιγούρες του gaming. Η μουσική επένδυση και αυτή τη φορά σε πολύ καλά επίπεδα, παρόλα αυτά συνολικά το παιχνίδι κινείται κάτω από τον προκάτοχό του. Για την ιστορία να αναφέρουμε ότι το Target Renegade βρίσκεται στην 13η θέση του top 100 για τα παιχνίδια του ZX Spectrum. Παρακάτω μπορείτε να πάρετε μια εικόνα από ένα πλήρες playthrough του παιχνιδιού.
Renegade 3: The Final Chapter (Imagine Software, 1989)
Μετά την επιτυχία του Target Renegade, η Imagine θέλησε να δώσει μια τεράστια στροφή στη σειρά και να αλλάξει τελείως τον χαρακτήρα της. Το αποτέλεσμα ήταν ένα παιχνίδι το οποίο απογοήτευσε το μεγαλύτερο μέρος των φίλων της σειράς, παρά την προώθηση που έτυχε από τον τύπο εκείνης της εποχής. Το σενάριο και αυτή τη φορά έχει να κάνει με την απαγωγή της αρραβωνιαστικιάς σας, μόνο που τώρα εσείς βρίσκεστε στην προϊστορική εποχή και ταξιδεύοντας στο χρόνο πρέπει να φτάσετε στο μακρινό μέλλον για να την ελευθερώσετε. Ξεκινάτε λοιπόν τη διαδρομή σας από την εποχή των δεινοσαύρων και άλλων τεράτων, περνάτε στην εποχή των Φαραώ όπου πρέπει να αντιμετωπίσετε μούμιες και άλλες θεότητες της εποχής, ακολουθεί ο μεσαίωνας όπου σας περιμένουν πάνοπλοι ιππότες και τέλος μεταφέρεστε στο μέλλον όπου θα έχετε να αντιμετωπίσετε ορδές από aliens. Ο χειρισμός και οι κινήσει μάχης είναι μια από τις μεγάλες απογοητεύσεις. Ο ήρωάς μας μπορεί να δώσει μπουνιές μόνο με το ένα χέρι, ενώ το πόδι του για να δώσει κλωτσιές δεν σηκώνεται πάνω από το γόνατο λες και έχει πάθει αγκύλωση. Αφήστε που κάποιος μπορεί να ολοκληρώσει μια πίστα απλά και μόνο προχωρώντας από τα αριστερά προς τα δεξιά αποφεύγοντας όλους τους αντιπάλους. Για boss fights ούτε κουβέντα μιας και αυτοί έχουν εξαφανιστεί από το παιχνίδι.
Τα γραφικά και ο ήχος συμβάλουν και αυτά στην απογοητευτική εικόνα του Renegade 3. Θα έλεγε κανείς ότι η Imagine φρόντισε πολύ γρήγορα να διαλυθεί η επιτυχία που είχε σημειώσει η σειρά μέχρι την κυκλοφορία του τρίτου μέρους της, δίνοντας ένα απογοητευτικό τέλος, παρά τις υποσχέσεις για συνέχεια που άφηνε η τελική οθόνη. Οι κάτοχοι Amstrad CPC, Commodore 64, ZX Spectrum, MSX είχαν τότε τη «χαρά» να δουν το παιχνίδι στις οθόνες των Η/Υ τους. Όσοι έχετε περιέργεια να το δείτε απ’ την αρχή ως το τέλος του δεν έχετε παρά να δείτε το παρακάτω βίντεο.
*To παρόν γράφτηκε με βάση την τις εμπειρίες μας από τον Commodore 64 όπου είχαμε παίξει και τα τρία παιχνίδια. Παρόλα αυτά προτιμήσαμε να τιμήσουμε κάθε 8-bit έκδοση με το δικό τη βίντεο, γι’ αυτό και σε κάποιες περιπτώσεις ίσως υπάρχουν διαφορές.
Τη μας θυμισες Νικητα να ξερες!οπως ακριβως τα ειπες.εκπληκτικο μπραβο!
Δεν τα εχω παιξει ποτε αυτα τα παιχνιδια... ημουν πολυ νιανιαρο τοτε :Ρ
Δεν σου περιγραφω Shepard τι εκπληκτικα χρονια ειταν τοτες!ολοκληρη και ατελειωτη ιστορια!
RESPECT
target renegade παιχνιδαρα και τρελο καψιμο στον amstrad cpc 6128
Μην ξεχναμε και τον amstrad CPC 464!
Ωραίος ο Νικήτας... περιμένουμε και άλλα τέτοια αφιερώματα :)
Νικήτα τι να σχολιάσω βρε αγορίνα μου; Τα λόγια είναι περιττά. Ξυπνάς πολύ δυνατές αναμνήσεις. Respect χωρίς πολλά πολλά. Άψογος!
cpc 6128 τρελο λιωσιμο τα παιχνιδια αυτα (1και2 γιατι το 3 ηταν πατατα !)
Μπράβο Νικήτα για το αφιέρωμα αλλά οι περισσότεροι μάλλον ήμασταν μικροί τότε!Με το mame όμως μας δίνετε η ευκαιρία να δούμε ένα από τα πιο κλασσικά beat em up!
Παιδια οταν χρησιμοποιειτε μεταφρασμενα κοματια απο σελιδες οπως το wikipedia κανονικα θα πρεπει να το αναφερετε και οχι να γραφετε στην σημειωση στο τελος οτι γραφετε βαση των εμπειριων σας και μονο. Δεν ειναι καθολου σωστο.
Εγω που μπηκα στο wikipedia για να διαβασω πληροφοριες για τα παιχνιδια ξαφνιαστικα που διαβασα αρκετα κοματια του αφιερωματος τα ιδια ακριβως αυτολεξη στα αγγλικα.
Θα επρεπε να το αναφερετε η να μην γραφετε οτι το αφιερωμα ειναι μονο βαση εμπειριων σας.
ZX_Peter δεκτή η οποιαδήποτε παρατήρηση αρκεί να γίνεται καλοπροαίρετα. Μας βοηθάει να βελτιωθούμε. Ένας gamer είμαι και εγώ και προσπαθώ να θυμίσω στους παλαιότερους τις ωραίες στιγμές που μας χάρισαν τα παιχνιδια της εποχής αλλά και να δείξω σε νεότερους φίλους το πως έμοιαζαν τα παιχνίδια με τα οποία διασκεδάζαμε τότε.
Από εκεί και πέρα η εμπειρίες μου αφορούν το gameplay του κάθε παιχνιδιού.
Ο λόγος που γράφτηκε ότι γράφτηκε στο τέλος είναι για το γεγονός ότι όπως ίσως γνωρίζεις τα πράγματα τότε δεν ήταν όπως σήμερα όσον αφορά τα ports κάθε παιχνιδιού. Σε κάθε Η/Υ το gameplay διέφερε ριζικά και ο λόγος ήταν οι μεγάλες διαφορές στα τεχικά χαρακτηριστικά και την αρχιτεκτονική των τότε Η/Υ.
Παραδείγματα όσον αφορά τη συγκεκριμένη σειρά: Στον C=64 υπήρχε η παράμετρος μεγέθους αλλά και αριθμού των sprites τα οποία μπορούσαν να βρίσκονται ταυτόχρονα στην οθόνη. Έτσι λοιπόν, προκειμένου να φαίνονται μεγάλη οι χαρακτήρες, ταυτόχρονα στην οθόνη εμφανίζονται μόνο τέσσερεις. Στην ουσία όμως πρόκειται για οκτώ sprites. Ο κάθε χαρακτήρας αποτελείτο από δύο. Ένα για το μέρος του σώματος από τη μέση και πάνω και ένα για το μέρος του σώματος από τη μέση και κάτω. Γι' αυτό και ενώ σε άλλες εκδόσεις όλοι οι αντίπαλοι πλην του boss κάθε πίστας εμφανίζονταν εξ' αρχής, στον C=64 αυτοί εμφανίζονταν σιγά σιγά. Κάθε φορά που έφευγε ένας από τη μέση, ένας άλλος έπαιρνε τη θέση του. Ένα άλλο είναι ότι στον Amstrad μπορούσες να νικήσεις τους τύπους με τα μαχαίρια και με κλωτσιές προς τα πίσω. Στον C=64 αυτό ήταν αδύνατο και έπρεπε να το κάνεις μόνο με εναέριες κλωτσιές. Για να μην μακρυγορώ, υπήρχαν πολλά άλλα τέτοια χαρακτηριστικά τα οποία έκαναν την έκδοση κάθε παιχνιδιού μοναδική. Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι το Renegade ήταν από τους λίγους τίτλους της εποχής εκείνης που τα ports του σε κάθε Η/Υ ήταν πολύ προσεγμένα. Που να έβλεπε πχ κανείς το Double Dragon με το εκπληκτικό gameplay στον Amstrad και το επιεικώς απαρέδεκτο port στον C=64.
Λοιπά απαραίτητα εγκυκλοπαιδικά στοιχεία τα οποία κάνουν όχι μόνο αυτό αλλά και το οποιοδήποτε παρόμοιο άρθρο να δείχνει ολοκληρωμένο όπως η ιστορία κάθε παιχνιδιού ή τα formats στα οποία κυκλοφόρησε είναι πράγματα τα οποία δεν είναι δυνατό κάποιος να γνωρίζει απ' έξω και για το λόγο αυτό χτησιμοποιούνται πηγές όπως η wikipedia.
Στο επόμενο αφιέρωμα θα εφαρμόσουμε τις παρατηρήσεις σου και σε ευχαριστούμε.
Παιδια καταλαβαινω αυτα που λετε και για να ειμαι ξεκαθαρος αν δεν ειχα μπει στο wikipedia και δεν ειχα παρατηρησει αυτο που σας εγραψα πιο πανω και δεν ειχα διαβασει ειδικα την σημειωση στο τελος που εχει το αφιερωμα εγω δε θα ειχα γραψει κατι.
Εγω δεν εχω σιγουρα καθολου προβλημα να βαζετε πληροφοριες απο το wikipedia αρκει να υπαρχει σαν σημειωση ωστε να γλιτωνουμε και εμεις το να ξανδιαβαζουμε καποια πραγματα οταν ψαχνουμε στο internet για να βρουμε κι αλλες πληροφοριες.
Ευγε γα το αρθρο Νικητα:)....Πρεπει να ειχα σπασει τον 1ο μου μοχλο με αυτο το παιχνιδι στον C64...πολυ σπασιμο νευρων....μετα ηρθε το Combat school και καταθεταμε στα pacman joystiqs... ΜΠΑΣ και αντεξουν
Σας ευχαριστώ όλους για τα καλά σας λόγια. Να είμαστε καλά και χάρη στη ζεστή φιλοξενία που μας προσφέρει το enternity υπόσχομαι στο μέλλον να σας ξυπνήσω και άλλες όμορφες αναμνήσεις.
Πράγματι Γιώργη τα pacman ήταν πολύ γερά, κυρίως λόγω του ότι ο μοχλός ήταν σιδερένιος...αλλά και τα 5.000 που κόστιζαν ήταν ποσό δυσβάσταχτο τότε.
Περιμενουμε με μεγαλη ανυπομονησια Νικητα!παντα τετοια!