Γεννημένος τον Ιανουάριο του 1968 στο Nagano της Ιαπωνίας, ο Goichi Suda δούλευε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '90 ως... νεκροθάφτης (!), απολαμβάνοντας στον ελεύθερό του χρόνο τα arcades, που τότε ξεκίνησαν να γνωρίζουν μεγάλη άνθηση στην Ιαπωνία. Δυσαρεστημένος από την δουλειά του, έψαχνε ευκαιρία να την εγκαταλείψει και η ευκαιρία αυτή του δόθηκε όταν πρόσεξε μια αγγελία της Human Entertainment, δημιουργό της σειράς Clock Tower και Fire Pro Wrestling. Έκανε αμέσως αίτηση, ελπίζοντας πως η αγάπη του για τα videogames και την πάλη θα του εξασφαλίσουν τη θέση, αλλά είχαν περάσει εβδομάδες χωρίς να λάβει απάντηση από τη Human.
Απογοητευμένος, το πήρε απόφαση πως δεν πρόκειται να υπάρξει θετική εξέλιξη, μέχρι που τελικά ειδοποιήθηκε πως προσλαμβάνεται άμεσα σαν σεναριογράφος στο Super Fire Pro Wrestling 3 Final Bout. Σημαντικό ρόλο στη πρόσληψή του έπαιξε το γεγονός πως η Human δεν είχε άτομα με γνώση του αθλήματος στο δυναμικό της. Το επόμενο παιχνίδι πάνω στο οποίο θα δούλευε ήταν το Super Fire Pro Wrestling Special, το οποίο παραμένει ένα από τα πιο περιβόητα του παιχνίδια λόγω του σοκαριστικού του τερματισμού. Από εκεί, ο Suda δούλεψε στα παιχνίδια της σειράς Syndrome, μέχρι την αποχώρηση του από την Human, λίγο πριν το οριστικό κλείσιμό της το 1998.
Εκείνο το διάστημα δημιούργησε την Grasshoper Manufacture και ξεκίνησε να δουλεύει στο The Silver Case, το πρώτο παιχνίδι της νεοσυσταθείσας εταιρίας, καθώς και αυτό που θα εισήγαγε το “Film Window”, στυλ παρουσίασης κειμένου που χρησιμοποιεί ο Suda στα παιχνίδια του. Το 2001 η Grasshoper κυκλοφόρησε το Flower, Sun and Rain, ακόμη έναν τίτλο- σήμα κατατεθέν του Suda, ενώ την ίδια χρονιά ξεκίνησε η δημιουργία του Shining Soul II. O πρώτος τίτλος του Suda που έκανε την εμφάνισή του στην Ευρώπη ήταν το Michigan: Report From Hell, ένας από τους πιο πρωτότυπους της εποχής. Στο Michigan, οι παίκτες χειρίζονταν έναν κάμεραμαν ο οποίος στέλνεται στο... Chicago σαν μέρος μιας δημοσιογραφικής ομάδας, για να καλύψει το παράξενο συμβάν της ομίχλης που έχει καλύψει ολόκληρη την πόλη. Το παιχνίδι ακολουθεί την προοπτική πρώτου προσώπου, σαν να καταγράφεται η δράση μέσα από τον φακό της τηλεοπτικής κάμερας. Η ενδιαφέρουσα ιστορία και η πρωτότυπη δράση (όπου οι παίκτες έπρεπε να φέρουν σε πέρας τις αποστολές πριν τελειώσει το φιλμ) έφτανε σε έναν εξίσου ενδιαφέρον τερματισμό, αντιπροσωπευτικό του δημιουργού του.
Το ντεμπούτο του Suda στη Βόρειο Αμερική, έγινε με το Killer 7. Αρχικά προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει σαν μέρος του Capcom-Five -ενός σετ 5 παιχνιδιών αποκλειστικών για το GameCube υπό την επίβλεψη του Shinji Mikami- τελικά κυκλοφόρησε το 2005 για GameCube, αλλά και PlayStation 2. Στον τίτλο οι παίκτες αναλαμβάνουν τον ρόλο του Harman Smith, ενός εξηντάχρονου, καθηλωμένου σε αναπηρική πολυθρόνα, δολοφόνου με επτά διαφορετικές προσωπικότητες που μπορούν και εκδηλώνονται στον πραγματικό κόσμο. Ο κάθε εκτελεστής έχει διαφορετικές ικανότητες που μπορούν να χρησιμεύσουν σε διαφορετικές καταστάσεις.
Ο Harman Wade δουλεύει σαν εκτελεστής για την Αμερικανική κυβέρνηση και μέσα από τις αποστολές που του ανατίθενται, ξεσκεπάζει μια βαθιά συνωμοσία σχετικά με το ρόλο της Ιαπωνίας στην Αμερικανική πολιτική και τη φύση της οργάνωσης που τον προσέλαβε. Από πλευράς gameplay τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά. Οι παίκτες χειρίζονταν τον κάθε εκτελεστή από προοπτική τρίτου προσώπου για να προχωρούν στα επίπεδα, χωρίς όμως να τους δίνεται η ελευθερία που να πάνε, με την δράση να είναι ουσιαστικά on-rails, ενώ στο μέρος των μαχών η προοπτική γύριζε σε πρώτο πρόσωπο. Το διαφορετικό gameplay και το όμορφο σενάριο, σε συνδυασμό με τα πολύ ιδιαίτερα γραφικά, μπορεί να μην κατέστησαν το Killer 7 μια τεράστια εμπορική επιτυχία, δημιούργησαν όμως ένα πολύ πιστό κοινό που έκανε την Grasshoper γνωστή στο Δυτικό κοινό.
Με το Killer 7 να αποκτά cult status και την Grasshoper να βάζει πλώρη για... Δύση, την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε το Contact, ένα RPG για το Nintendo DS. Χωρίς να γνωρίσει την ίδια επιτυχία με το Killer 7 -ο ίδιος ο Suda ήθελε να φτιάξει έναν πιο “family friendly” τίτλο, το Contact απέκτησε και αυτό ένα πιστό κοινό, αλλά κατά τα άλλα όχι ιδιαίτερη αναγνωρισιμότητα. Φήμες θέλουν την συνέχεια του Contact να βρίσκεται στα σκαριά, αν και κάτι τέτοιο δεν έχει επιβεβαιωθεί επίσημα.Η μέτρια επιτυχία στην Δύση δεν ήταν αρκετή για να αποθαρρύνει τον Suda, όπως και τελικά γνώρισε τη δικαίωση το 2008, με την κυκλοφορία του No More Heroes για το Wii. Το παιχνίδι πραγματεύονταν την ιστορία του Travis Touchdown, ενός μεγάλου fan των Anime και της Μεξικάνικης πάλης Lucha Libre (όπως και ο ίδιος ο Suda), στο ξενοδοχείο “No More Heroes” της -φανταστικής πόλης- Santa Destroy στην California. Έχοντας κερδίσει ένα beam katana σε μια ιντερνετική δημοπρασία (?!), αποφασίζει να γίνει... πληρωμένος δολοφόνος. Μετά την πρώτη του αποστολή, συνειδητοποιεί πως έχει την ευκαιρία να φτάσει στην κορυφή και να γίνει ο νούμερο ένα hitman.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού ο παίκτης ελέγχει τον Travis σε ένα open-world περιβάλλον με όλη την πόλη της Santa Destroy στη διάθεσή μας, ενώ προκειμένου να προχωρήσει η ιστορία, ο Travis θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους δέκα καλύτερους hitmen για να ανέβει στην ιεραρχία. Ο άμεσος χειρισμός, η εξαιρετική γραφή, το μοναδικό οπτικό στυλ και το χαρακτηριστικό soundtrack κέρδισαν στο No More Heroes -και τον δημιουργό του- πολυάριθμα βραβεία και διακρίσεις, κάνοντας το ένα από τα πιο επιτυχημένα παιχνίδια του Wii. Οι πωλήσεις του τίτλου στην Ιαπωνία απογοήτευσαν τον Suda, με 20.000 αντίτυπα τους πρώτους δυο μήνες και τον ίδιο να δηλώνει πως «[…] μόνο η Nintendo τα πηγαίνει καλά όσον αφορά την επιτυχία του Wii και αυτό λόγω της υιοθέτησης του από τους casual gamers». Από την άλλη μεριά, η Δύση υποδέχτηκε με αρκετά μεγαλύτερη θέρμη τον τίτλο, χαρίζοντας του πωλήσεις της τάξης των 100.000 αντιτύπων μέσα στον πρώτο μήνα, μόνο στην Βόρεια Αμερική, ενώ η Ευρώπη ακολούθησε αναλόγως.
Η επιτυχία του παιχνιδιού στις Δυτικές αγορές ήταν αρκετή για την δημιουργία ενός sequel, όπως και αυτό έγινε. Το No More Heroes 2: Desperate Struggle κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2010, ενώ -αυτή τη φορά- η Ιαπωνία θα έπρεπε να περιμένει 9 ολόκληρους μήνες. Συνεχίζοντας με την ίδια πετυχημένη φόρμουλα και πολυάριθμες βελτιώσεις στο gameplay, το No More Heroes 2 συνέχισε την επιτυχία του προκατόχου του, λαμβάνοντας θετικές κριτικές από το σύνολο του Τύπου, οι οποίες εστίαζαν στα εξαιρετικά γραφικά και gameplay, την πολύ έξυπνη γραφή και σάτιρα, όπως επίσης και στις πολυάριθμες αναφορές στην pop κουλτούρα. Οι πολύ καλές πωλήσεις συνεχίστηκαν, όμως το No More Heroes 2 είναι το τελευταίο παιχνίδι της σειράς για το Wii. Όπως ο ίδιος ο Suda δήλωσε: «Νομίζω ότι αυτό είναι το τελευταίο που πρόκειται να αναπτυχθεί στο Wii. Για την επέκταση σε νέες δυνατότητες, χρειαζόμαστε μια νέα πλατφόρμα. Το Wii είναι μια εξαιρετική πλατφόρμα, αλλά έχουμε κάνει ότι μπορούμε με αυτό». Στη συνέχεια έσπευσε να ξεκαθαρίσει πως σειρά πλέον έχει η επόμενη κονσόλα της Nintendo, ενώ το ρόλο του πρωταγωνιστή θα αναλάβει κάποιος άλλος χαρακτήρας, καθώς η ιστορία του Travis εξαντλήθηκε.
Το επόμενο παιχνίδι -και τελευταίο, μέχρι στιγμής- που έφερε τη σφραγίδα του Suda κατάφερε να προκαλέσει αίσθηση στον τύπο και τους gamers -και όχι άδικα. Αυτή τη φορά το όνομα του συνοδεύονταν από αυτά των Shinji Mikami και Akira Yamaoka. Η punk rock αισθητική, σε συνδυασμό με τη action thriller φιλοσοφία και τις μεγαλειώδεις συνθέσεις, δημιούργησαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα παιχνίδια των τελευταίων ετών. Το Shadows of the Damned κυκλοφόρησε το καλοκαίρι του 2011 για Xbox 360 και PlayStation 3. Στο παιχνίδι είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τον Garcia Hotspur, έναν λατινοαμερικάνο κυνηγό δαιμόνων και τον φίλο του -δαίμονα- Johnson. Σε αντίθεση με πολλά από τα προηγούμενα παιχνίδια του Mikami, στο Shadows of the Damned o χαρακτήρας μας μπορεί να κινηθεί ενώ στοχεύει μέσα από την (κατά τα άλλα οικεία) over-the-shoulder προοπτική.
Ένας τίτλος που αγαπήθηκε περισσότερο για το σύνολό του, παρά για τα επιμέρους κομμάτια του, το Shadows of the Damned έλαβε θετικές κριτικές, με τον Τύπο να στέκεται περισσότερο στις συνθέσεις του Yamaoka και την εξαιρετική αίσθηση χιούμορ του παιχνιδιού που βρίσκεται διάχυτη σε κάθε πτυχή του gameplay. Ένα απόλυτα προσωπικό και ιδιαίτερο στυλ, με ιδέες και απόψεις που ξεφεύγουν από τα καθιερωμένα. O Suda51, όπως του αρέσει να εμφανίζεται (λογοπαίγνιο του ονόματός του: “Goichi”, “Go”=5, “Ichi”=1 στα Ιαπωνικά), είναι ένας από τους πιο ξεχωριστούς και δημοφιλείς Ιάπωνες developers. Από την πρώτη του εμφάνιση, ο Suda μας έδειξε πως έχει τη διάθεση να πειραματιστεί και δεν φοβάται να προκαλέσει τους gamers. Οτιδήποτε φέρνει τη σφραγίδα του είναι άμεσα αναγνωρίσιμο και άρρηκτα συνδεδεμένο με τον δημιουργό και την ιδιαίτερη αισθητική του.
Μπορεί η πλειοψηφία της δραστηριότητάς του να είναι -μέχρι στιγμής- στην Ιαπωνία, οι προσπάθειές του όμως στη Δύση έχουν δώσει εξαιρετικά δείγματα γραφής. Το ευρηματικό μυαλό του Suda δύσκολα θα μας αφήσει σε ησυχία. Υπάρχουν... 51 λόγοι που δεν θα θέλαμε, άλλωστε.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity