Στο Wolfenstein 3D, υποδυόμασταν έναν στρατιώτη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που είχε πιαστεί αιχμάλωτος από τους Ναζί, και προσπαθούσε να αποδράσει από το αχανές και τρομακτικό κάστρο τους. Παρακολουθούσαμε την περιπλάνηση του ήρωα μας μέσα από τα μάτια του, και πασχίζαμε να βρούμε την έξοδο του εκάστοτε επίπεδου, κατατροπώνοντας κάθε φασιστική μονάδα που συναντούσαμε στο διάβα μας. Το παιχνίδι φυσικά μας είχε αφήσει με θετικότατες εντυπώσεις. Όμως, μέχρι τότε, η περιπλάνηση μέσα σε μπουντρούμια και οι μάχες σε πρώτο πρόσωπο ήταν συνυφασμένη με τα RPGs, και τίτλους όπως τα Might and Magic και τα Eye of the Beholder. Στην αυθόρμητη και ακούσια σύγκριση με αυτά τα μεγαθήρια, το «ταπεινό» Wolfenstein 3D φάνταζε «ρηχό» και πρόβαλλε ως «εισβολέας» σε ξένη ιδιοκτησία. Αλίμονο μας: κανείς δεν είχε συνειδητοποιήσει ότι μόλις είχαμε γίνει μάρτυρες της γέννησης του νέου είδους των FPS, και φυσικά τίποτα δεν μπορούσε να μας προετοιμάσει για αυτό που θα επακολουθούσε…
Το DOOM έφτασε στο τέλος του 1993 και προκάλεσε πάταγο με τον πρωτοπόρο σχεδιασμό του. Η ιστορία του εκτυλίσσεται κάπου στο όχι πολύ μακρινό μέλλον όταν η ανθρωπότητα έχει πια καταφέρει να αποικήσει τον Άρη και τους δορυφόρους του: δυστυχώς, κάτι πάει εξαιρετικά στραβά στα πειράματα τηλεμεταφοράς που γίνονται εκεί, και οι δαιμονικές δυνάμεις δεν αργούν να περάσουν στη διάστασή μας, μέσω μιας χωροχρονικής πύλης. Όλοι οι άποικοι θανατώνονται, και την κατάσταση τώρα μπορεί να αντιστρέψει μόνο ο τελευταίος επιζών. Δηλαδή, ο σκληροτράχηλος διαστημικός πεζοναύτης που χειριζόμαστε, στον οποίο πλέον επαφίεται η σωτηρία του ανθρωπίνου γένους… Το υποτυπώδες σενάριο ήταν μόνο η δικαιολογία για να αρχίσει η πωρωτική σφαγή. Για πρώτη φορά ως τότε, μπορούσαμε σε πραγματικό χρόνο με γρήγορη και στρωτή κίνηση να εξολοθρεύουμε αντιπάλους σε μικρές, μέσες και μεγάλες αποστάσεις, που βρίσκονταν στο ίδιο υψομετρικό επίπεδο με εμάς, είτε σε χαμηλότερο ή ψηλότερο. Τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια, και πολλοί κλώνοι θα ξεπηδούσαν τα επόμενα χρόνια προσπαθώντας να κλέψουν λίγη από την αίγλη αυτού του ρηξικέλευθου τίτλου. Με νέα εποχή θα ανέτειλε, και μια ριζική αλλαγή σκηνικού θα σημειωνόταν σε μια αγορά όπου μεσουρανούσαν τα Adventures.
Πέρα από την καταλυτική του επίδραση στο Gaming, το DOOM προκάλεσε και έντονες αντιδράσεις για τη άπλετη βία που περιείχε, καθώς και για τη «διαβολική» θεματολογία του. Ουσιαστικά εγκαινίασε μια περίοδο όπου τα παιχνίδια πλέον θα τολμούσαν να πειραματιστούν με ακόμα «σκοτεινότερα» αντικείμενα, και να αποτυπώσουν τη βία με πολύ εντονότερο τρόπο από τον μέχρι τότε συνηθισμένο. Η ιστορία μάλλον δικαίωσε το DOOM (και εδώ) αφού η επιστήμη όλο και ευρύτερα αποφαίνεται ότι η ηλεκτρονική βία έχει μάλλον καθαρτική δράση παρά μιμητική επίδραση.
To DOOM II: Hell on Earth ήρθε λιγότερο από έναν χρόνο μετά, πρακτικά χωρίς καμία ουσιαστική δομική αλλαγή ή διαφοροποίηση, αλλά με την «αποστολή» να εδραιώσει το νεότευκτο είδος και να καταστήσει ξεκάθαρο ότι τα Shooter πρώτου προσώπου είχαν έρθει για να μείνουν. Η μάχη ενάντια στο Κακό τώρα γινόταν στην επιφάνεια της Γης, αν και οι μόνες εύκολα παρατηρήσιμες διαφορές των δύο παιχνιδιών ήταν η προσθήκη του δίκαννου (ώ ναι!) και οι νέοι τύποι εχθρών. Εντούτοις, το DOOM II έχει έναν περισσότερο σκοτεινό, υποβλητικό, και αποτρόπαιο τόνο. Αυτό οφείλεται τόσο στο στήσιμο των επιπέδων, αλλά και στην απίστευτα ατμοσφαιρική μουσική. Απολαύστε:
Τα ακόρεστα, για πόνο και κατακρεούργηση, στίφη των οπαδών των DOOM διψούσαν για περισσότερο αίμα και κραύγαζαν για συνέχιση του μακελειού. Η id έσπευσε να τους ικανοποιήσει με βροχή από νέα levels σε παιχνίδια-πακέτα όπως το Ultimate DOOM, το Final DOOM κλπ.
To 1996, η id αποφάσισε ότι το νέο τεχνολογικό της άλμα θα παρουσιαζόταν με την εγκαινίαση μιας καινούργιας σειράς. Με τον ίδιο τρόπο που από το Wolfenstein περάσαμε στο DOOM, τώρα ήταν η ώρα της μετάβασης στο QUAKE, ένα όνομα που διέγραψε τη δική του ξεχωριστή πορεία. Αλλά αυτό είναι μια άλλη, εξίσου ενδιαφέρουσα, ιστορία… Σημασία έχει ότι τα DOOM, και η διαιώνισή τους, μπήκαν στην κατάψυξη μέχρι το 2004. Τότε, μετά από μια μακρά διαδικασία παραγωγής, πολύ hype (ποιος να ξεχάσει εκείνη την alpha version που είχε διαρρεύσει και είχε γίνει ανάρπαστη) και αρκετή φανφάρα περί «μεγάλης επιστροφής», ήρθε η ώρα να υποδεχτούμε το DOOM 3. Ο τίτλος ήταν μια απόπειρα επανεκκίνησης (reboot) της σειράς, που δυστυχώς δεν «πάτησε» σε σωστές βάσεις. Μπορεί ο τεχνικός τομέας να ήταν άψογος, με αιμοβόρα και ζοφερά γραφικά, κι αυτή τη φορά να υπήρχε ένα πειστικότερο σεναριακό υπόβαθρο, αλλά παρ’ όλα αυτά το παιχνίδι δεν ήταν ο άξιος συνεχιστής που όλοι επιθυμούσαμε διακαώς...
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, να ξεκαθαρίσουμε ότι -κοιτώντας το μεμονωμένα- το DOOM 3 είναι ένας καταπληκτικός και εμπορικά επιτυχημένος τίτλος. Αλλά το παιχνίδι αυτό, δεν είναι DOOM. Και αυτή πιστεύουμε ότι είναι μια -γενικά παραδεκτή- ιστορική αλήθεια και όχι απλά η υποκειμενική άποψη του γράφοντος. Τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά γνωρίσματα των πρώτων DOOM απουσίαζαν σχεδόν ολοκληρωτικά: η ανοιχτή σχεδίαση, τα αχανή levels, η φρενήρης δράση, η ποικιλία τοποθεσιών/εχθρών/όπλων, τo υπερβατικ;o περιβάλλον, και τα μυστικά μέρη... Όλα είχαν πάει περίπατο. Ναι, το DOOM 3 ήρθε σε έναν «gaming κόσμο» πολύ διαφορετικό από αυτό στον οποίο βρέθηκαν οι προκάτοχοί του. Αλλά η παρακαταθήκη των DOOM είναι να δείχνουν το δρόμο και όχι να ακολουθούν πεπατημένες άλλων… Για κακή του τύχη, λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του, το DOOM 3 είχε την ατυχία να συγκριθεί με το ανυπέρβλητο Half-Life 2 και να εξοστρακιστεί πλήρως από το προσκήνιο. Την ίδια τύχη είχε και το expansion που ακολούθησε το επόμενο έτος, το Resurrection of Evil.
Παρενθετικά να αναφέρουμε ότι το 2005 είχαμε και μια αμφιλεγόμενη απόπειρα το «DOOM σύμπαν» να περάσει στο κινηματογραφικό πεδίο, με αποτέλεσμα μια τραγική ταινία άξια για πολλά «χρυσά βατόμουρα». Κάποιοι δεν είχαν αντιληφθεί μάλλον ότι η εποχή (αθάνατα 90s) που τα DOOM μπορούσαν να γίνουν κάτι σαν «μόδα» τύπου Lara Croft, Street Fighter και Mortal Kombat, είχε παρέλθει ανεπιστρεπτί…
Κάπου στο απροσδιόριστο μέλλον περιμένουμε και το DOOM 4, η πορεία της ολοκλήρωσης του οποίου καλύπτεται από ένα πέπλο μυστικότητας. Μέχρι και φήμες περί ακύρωσης του όλου project κυκλοφόρησαν, που τελικά διαψεύστηκαν. Όλη αυτή η μυστικοπάθεια δεν είναι φυσικά άσχετη με την «πατάτα» που λέγεται Rage και η οποία έκοψε πολλή από τη «φόρα» της id. Υποθέτουμε ότι όλο αυτό τον καιρό γίνεται μια τεράστια απόπειρα, που ίσως να περιλαμβάνει και επανασχεδιασμό, για να μην έχει το DOOM 4 την τύχη του «διάττοντος αστέρος» που λέγεται Rage. Τι θα θέλαμε από το DOOM 4; Μα, φυσικά αυτό που δεν κατάφερε το τρίτο μέρος της σειράς: το να είναι μια τίμια επιστροφή στις καταβολές του είδους, και να χαράξει το δρόμο της εξέλιξης των FPS που εσχάτως δείχνουν να έχουν κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο σκηνοθετημένου/ανελεύθερου gameplay, εφήμερου «κινηματογραφικού» εντυπωσιασμού και μιας κακώς εννοούμενης «φιλικής» αντιμετώπισης του παίκτη που φτάνει στα όρια της προσβολής της νοημοσύνης και της gaming ικανότητάς του
Πάντως, όπως και να έχει, η κοσμογονική οικογένεια των DOOM -παρά τη λοξοδρόμηση της, παρά τις εσωτερικές αντιφάσεις και την «κρίση ταυτότητας» ως σειρά- θα απολαμβάνει πάντα το σεβασμό που της αρμόζει. Κάθε νέο παιχνίδι που θα φέρει αυτό το βαρύ όνομα, άσχετα από την αξία του, θα τυγχάνει πάντα της προσοχής μας ως μέρος μιας από τις σημαντικότερες και πιο επιδραστικές εποποιίες του gaming.
Η CD Projekt RED δεν έχει ανακάμψει πλήρως από το λανσάρισμα του Cyberpunk 2077
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity