Ο John Carter είναι ένας βετεράνος του Αμερικανικού Εμφυλίου από τη Βιρτζίνια που πλέον περιφέρεται στην Άγρια Δύση ψάχνοντας για χρυσάφι. Έχοντας αποδράσει από ένα οχυρό του ιππικού και κυνηγημένος από Ινδιάνους, καταλήγει σε μια σπηλιά όπου αποκτά ένα μυστηριώδες φυλακτό που τον τηλεμεταφέρει σε έναν άγνωστο πλανήτη. Στη γλώσσα των κατοίκων του λέγεται Barsoom, αλλά δεν είναι άλλος από τον Άρη. Ο πλανήτης όμως πεθαίνει, ενώ μαίνεται ένας πόλεμος ανάμεσα στις πόλεις του Helium και της Zodanga. Εκτός από τους ανθρώπινους κατοίκους τους και τα άγρια πλάσματα του Άρη, στην επιφάνειά του ζουν και οι πολεμοχαρείς Tharks, πανύψηλοι νομάδες με τέσσερα χέρια, χαυλιόδοντες και πράσινο δέρμα. Ξένος σε ξένη γη και χωρίς σκοπό, ο Carter προσπαθεί να βρει το δρόμο του ξεκινώντας από τον πάτο της τροφικής πυραμίδας.
Πιο κλασσικό από αυτό δε γίνεται, κάτι απόλυτα φυσιολογικό καθώς πρόκειται για ένα από τα θεμέλια της επιστημονικής φαντασίας με ηλικία ενός σχεδόν αιώνα. Η όλη σύλληψη και αισθητική είναι ξεκάθαρα retro, με ασυνήθιστα και περίτεχνα σχήματα, τηλεμεταφορές, ενεργειακά όπλα και γενικά μια αντίληψη περί φαντασίας που πηγαίνει το θεατή πίσω, σε μια πιο αθώα και άμεση εποχή που το στόμα άνοιγε από εντυπωσιασμό πολύ ευκολότερα και που το sci-fi αποτελούνταν από περισσότερη φαντασία και λιγότερη επιστήμη. Από την άλλη πλευρά αρκετές σκηνές και στοιχεία που κάτι θα θυμίσουν, με κλασσικό παράδειγμα τα Star Wars. Είναι βολικό να μπει η ταμπέλα της αντιγραφής, μα παρά τις (φανερές μερικές φορές) ομοιότητες θα ήταν άδικο για προφανείς λόγους.
Η ιστορία, όπως και οι χαρακτήρες, είναι απλή μα όχι προσχηματική. Ο Carter, λόγω της μικρότερης βαρύτητας του Άρη, είναι πιο δυνατός και μπορεί να πηδά πολύ ψηλά και μακριά, δίνοντας δικαιολογία στο σκηνοθέτη Andrew Stanton για συνεχή, όλο και μεγαλύτερα άλματα. Επίσης υπάρχουν αρκετές σκηνές δράσης, από καταδιώξεις μέχρι μάχες σε αρένες, που είναι όλες καλογυρισμένες και δε μοιάζουν χωμένες με το ζόρι στην πλοκή. Κατά ένα περίεργο τρόπο όμως, χωρίς να λείπει, η δράση θα μπορούσε να είναι ακόμα περισσότερη. Οι ερμηνείες όλων, από το Willem Dafoe σα στρατηγό των Tharks Tars Tarkas και τη Lynn Collins σαν πριγκίπισσα Dejah Thoris μέχρι τον κακό Sab Than (Dominic West, ο McNulty του τηλεοπτικού the Wire) και τον πιο κακό Mark Strong σαν Matai Shang είναι επίσης ταιριαστές, με το Dafoe να κερδίζει τις εντυπώσεις. Αυτός που δε δένει με την ταινία σαν παρουσιαστικό, αν και καλός στις μάχες και στα άλματα, είναι ο πρωταγωνιστής Taylor Kitch.
Η ηθοποιία του είναι επαρκής αλλά δεν πείθει ιδιαίτερα και δεν κερδίζει το θεατή. Σε ό,τι αφορά τα εφέ, είναι όλα πολύ προσεγμένα και αληθοφανή και φαίνεται πως εκεί πήγαν τα περισσότερα χρήματα της παραγωγής. Το 3D δίνει μια άλλη αίσθηση στα απέραντα, ξερά τοπία του Άρη αλλά γενικά δεν προσφέρει κάτι ξεχωριστό, κυρίως γιατί μόνο μια δύο σκηνές μπορούν να το αξιοποιήσουν. Η σκηνοθεσία και η μουσική, τέλος, είναι στα ίδια καλά επίπεδα με μερικές ευφάνταστες πινελιές.
Το John Carter, χωρίς να είναι κάτι το υπέροχο, είναι μια πολύ καλή επιλογή για ένα ευχάριστο βράδυ στον κινηματογράφο. Είναι καλογυρισμένο, έχει δράση, το στυλ του είναι ξεχωριστό και παραπέμπει με ωραίο τρόπο σε παλιότερες εποχές, χωρίς τα σύγχρονα αναμασήματα. Ο θεατής δε θα δει κάτι πολύ πρωτότυπο ή φαντασμαγορικό αλλά θα περάσει καλά.
Κι όμως, αποκαλύφθηκε νέο horror game για το Dreamcast, 25 χρόνια μετά το τέλος ζωής του (trailer)
πολυ καλη ταινια ετσι για να ξεφυγουμε λιγο...
Μια απο τις ταινειες που φετος θελω να βρω χρονο για να δω.....
Μόλις βρω λίγο χρόνο, οι υποχρεώσεις τρέχουν με καταιγιστικό ρυθμό αυτό τον μήνα, θα το δω!
Το είδα και μου άρεσε πολύ περισσότερο απ'όσο περίμενα.
nice!
τρομερη...........!!! 9/10