Η ιστορία του Killer is Dead τοποθετείται στο προσεχές μέλλον, αν και η χρονική τοποθέτηση μικρό ρόλο παίζει εν προκειμένω, με κεντρικό πρωταγωνιστή τον Mondo Zappa, έναν επαγγελματία δολοφόνο με ένα cybernetic χέρι. Αν μέχρι στιγμής τα πράγματα ακούγονται… φυσιολογικά, πολύ γρήγορα η (όποια) πλοκή πραγματικά… απογειώνεται (και όχι με τον «καλό» τρόπο). Ο Mondo έχει μια βοηθό η οποία μένει στο σπίτι του για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο -πέραν του ότι ξέρει να… βράζει αβγά- και μοιάζει να βγήκε μέσα από κάποιο anime cartoon. Το «Γραφείο» του δουλεύει για το «κράτος» (χωρίς να καθορίζεται ποιο ακριβώς) και αποτελείται από το «αφεντικό», το οποίο ξεχωρίζει μόνο για το εξαιρετικά κακό γούστο στα ρούχα και μια βοηθό που φαίνεται να έχει μια ιδιαίτερη αδυναμία στα χρήματα, τα sexy outfits και τις μηχανές - και έχει 16 χέρια.
Κατά τη διάρκεια των 12 επεισοδίων, το «Γραφείο» θα αναλάβει μια σειρά από αποστολές οι οποίες ποικίλλουν από «ασυνήθιστες» μέχρι «ξεφεύγουν παντελώς από τα όρια της λογικής», ενώ μια αμυδρή σύνδεση φαίνεται να υπάρχει ανάμεσά τους. Σε γενικές γραμμές η πλοκή περιστρέφεται γύρω από το παρελθόν του Mondo, το φεγγάρι, έναν μπλε μονόκερο(!), έναν «κακό» που ακούει στο όνομα David και φοράει ένα σύνολο που μάλλον έκλεψε από τη Lady Gaga (ή από κάποιο κατάστημα που εξειδικεύεται στα S&M) και μια «πελάτισσα» που θυμίζει την Audrey Hepburn(?!). Η όποια σύνδεση μπορεί να υπάρξει γρήγορα χάνεται μέσα σε ένα συνονθύλευμα κακών διαλόγων, ακόμα χειρότερου pacing, ελάχιστων πληροφοριών και παντελώς αδιάφορων και ρηχών χαρακτήρων. Υπάρχουν φορές που ο ίδιος ο τίτλος δε παίρνει τον εαυτό του στα σοβαρά, με “fourth-wall” ατάκες, οι οποίες όμως τελικά χρησιμοποιούνται περισσότερο για να «ξελασπώσουν» τη δράση, παρά να εξυπηρετήσουν την συνέχεια της πλοκής.
Σε αυτά τα 12 επεισόδια λοιπόν -τα οποία δε θα πάρουν πάνω από 6-7 ώρες συνολικά- το Killer Is Dead μας αποκαλύπτει την ταυτότητά του, αυτή ενός hack n’ slash action τίτλου που χρησιμοποιεί τους βασικότερους των μηχανισμών του είδους. Το katana του Mondo θα αναλάβει να… ξεκαθαρίσει το τοπίο από τα ελάχιστα διαφορετικά είδη εχθρών, ενώ συμπληρωματικά θα λειτουργήσει και το cybernetic χέρι του, εκτοξεύοντας βλήματα ή χρησιμεύοντας σαν… τρυπάνι. Για τις επιθέσεις ουσιαστικά χρησιμοποιείται ένα πλήκτρο, βάσει του οποίου ο τίτλος αναλαμβάνει όλα τα υπόλοιπα, με τη δημιουργία combos να είναι το ζητούμενο, αφού με αυτόν τον τρόπο οι παίκτες μπορούν να επιτύχουν τα διαφορετικά executions, τα οποία είτε αναπληρώνουν ενέργεια, είτε προσφέρουν μια σειρά από upgrades/δυνατότητες. Για την άμυνα του πρωταγωνιστή μας υπάρχει το -πάντα χρήσιμο- πλήκτρο guard, το οποίο όταν χρησιμοποιηθεί σε συνδυασμό με τον μοχλό κίνησης αμέσως πριν το χτύπημα του αντιπάλου, τότε ο χρόνος παγώνει και ο Mondo καταφέρνει μια σειρά από αστραπιαία χτυπήματα.
Για την ακρίβεια, το παραπάνω θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της δράσης, αφού σε συνδυασμό με τα executions δίνει το κίνητρο στους παίκτες να διατηρήσουν την «ροή» τους και να κερδίσουν με αυτόν τον τρόπο πολύτιμα upgrades για τον χαρακτήρα. Τα upgrades με τη σειρά τους, αν και χρήσιμα, ορισμένες φορές προσφέρουν ικανότητες (όπως το spin attack) τα οποία υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να υπάρχουν ήδη στο «οπλοστάσιο» κινήσεων του Mondo. Όλα τα παραπάνω θα λάβουν χώρα σε μια σειρά από μάλλον φτωχά σχεδιασμένα επίπεδα, αν και σε αρκετές περιπτώσεις υπάρχουν κάποιες καλές ιδέες, πάντα με την προσωπική πινελιά του Suda51 που εγγυάται ένα αποτέλεσμα που… «ξεφεύγει». Ένα παράδειγμα των παραπάνω είναι ορισμένα bossfights που δεν ακολουθούν τα κλασσικά πρότυπα, ενώ δεν λείπουν και τα σημεία όπου η ίδια η θεματολογία του επιπέδου βοηθάει στη δημιουργία κάποιων σχετικά «έξυπνων» σκηνών.
Πέραν των αποστολών, οι παίκτες μπορούν να δοκιμάσουν μια σειρά από mini games, τα οποία φανερώνονται κατά τη διάρκεια της προόδου στο κεντρικό campaign, ενώ δεν λείπουν και τα Gigolo Missions. Τα τελευταία είναι ένα είδος «ραντεβού», στα οποία ο Mondo δε λέει λέξη παρά μόνο ακούει τις επαναλαμβανόμενες ατάκες των συνοδών του, προσπαθώντας ταυτόχρονα να κοιτάζει στα επίμαχα σημεία τους, χωρίς αυτές να τον καταλάβουν. Όταν κοιτάξει αρκετά, τότε βάσει ενός μετρητή ο Mondo αποκτά “Guts” και μπορεί να προσφέρει στη συνοδό του ένα δώρο. Μετά από 2-3 δώρα, η δεσποινίς γίνεται δικιά του, με την ανάλογη συνέχεια. Αν και προαιρετικές, οι εν λόγω αποστολές χαρίζουν στον Mondo αναβαθμίσεις για το cybernetic χέρι του, άρα είναι σχετικά χρήσιμες. Στη προσπάθειά τους να δώσουν στον πρωταγωνιστή έναν αέρα James Bond, η ομάδα ανάπτυξης φαίνεται να έχει καταφέρει ένα εντελώς διαφορετικό αποτέλεσμα, καθιστώντας την όλη διαδικασία όχι μόνο βαρετή από πλευράς gameplay, αλλά και συνάμα ιδιαίτερα… κακόγουστη, αν όχι «χοντροκομμένη».
Από τεχνικής πλευράς, οι προσδοκίες είναι αν μη τι άλλο υψηλές, ιδίως όταν έχουμε να κάνουμε με έναν τίτλο που φέρει όχι μόνο την υπογραφή του Suda51, αλλά και αυτή του Akira Yamaoka. Τα cel-shaded γραφικά του τίτλου δημιουργούν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, με τα σκοτεινά χρώματα να μονοπωλούν. Ορισμένες όμορφες λεπτομέρειες όπως οι σκιώδης αναπαράσταση του Mondo όταν επιτυγχάνει αστραπιαία χτυπήματα δίνουν στον τίτλο μια μοναδική ταυτότητα, ενώ η αισθητική του Suda είναι αδιαμφισβήτητα παρούσα, αν και πολλές φορές φτάνει στο σημείο της υπερβολής. Οι όμορφες σκηνές με τις κινηματογραφικές λήψεις δυστυχώς επισκιάζονται από το ανεπίτρεπτα συχνό tearing, ενώ κατά τη διάρκεια της δράσης η κάμερα πολλές φορές θα προβληματίσει με την προβληματική συμπεριφορά της. Τέλος, τα loading screens δε διστάζουν να κάνουν την εμφάνισή τους σε οποιοδήποτε σημείο, κυριολεκτικά καταστρέφοντας την όποια προσπάθεια δημιουργίας ατμόσφαιρας ή κλιμάκωσης. Ηχητικά, ο τίτλος κυμαίνεται σε εξίσου μέτρια επίπεδα, με μια αδιάφορη -κατά κύριο λόγο- μουσική επένδυση και εξίσου αδιάφορο -αν όχι κακό σε πολλές περιπτώσεις- voice acting.
Η αλήθεια είναι πως οι τίτλοι του Suda51 σίγουρα έχουν τη δική τους προσέγγιση, καθώς ο ίδιος ο δημιουργός τους δεν αποτελεί τον ορισμό του… «συμβατικού», αλλά μάλλον είναι το ακριβώς αντίθετο. Ακόμα και με αυτή την προϋπόθεση όμως, το Killer Is Dead δυσκολεύεται να «πείσει». Στα σημεία της καθαρής δράσης, καταφέρνει να διατηρείται σχετικά διασκεδαστικό, χωρίς όμως να μπορεί να συγκριθεί με τίτλους όπως το DmC ή το Metal Gear Rising. Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει σχεδόν τίποτε άλλο πέραν αυτού που να μπορεί να σταθεί. Ασύνδετοι διάλογοι με κακές ερμηνείες, μια πλοκή που φαίνεται να πηγαίνει περισσότερο «στην τύχη» παρά προς κάποια κατεύθυνση, χωρίς απολύτως καμία δικαιολογία και ένα κομμάτι του gameplay που πολύ απλά θα μπορούσε να λείπει, όλα δημιουργούν ένα όχι και τόσο ελκυστικό σύνολο. Ο τίτλος γενικά δίνει την εικόνα πως το κάθε κομμάτι του ξεχωριστά ανατέθηκε σε ένα διαφορετικό άτομο - και όλα τα αποτελέσματα μαζί απλά «συρράφθηκαν» πρόχειρα και έφτιαξαν ένα ασύνδετο σύνολο. Ορισμένες φορές η «διαφορετικότητα» δεν αποτελεί και δικαιολογία...
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity