Η Almost Human, η ομάδα ανάπτυξης, είναι ολοφάνερο πως ανήκει σε αυτή τη γενιά και δεν αποφάσισε ένα πρωί να κάνει ένα “remake/re-imagining/clone” κλασσικού παιχνιδιού. Ο παίκτης αναλαμβάνει μια ομάδα καταδικασμένων φυλακισμένων που εγκαταλείπονται στην κορυφή του βουνού Grimrock, όπου και τους συγχωρούνται τα εγκλήματά τους. Αν καταφέρουν να διασχίσουν τα θανάσιμα μπουντρούμια του βουνού μέχρι την έξοδο θα κερδίζουν και την ελευθερία τους. Εδώ τελειώνει οτιδήποτε έχει να κάνει με το σενάριο (πλην ελαχίστων στοιχείων in - game) και ξεκινά η δημιουργία χαρακτήρα, με τις φυλές να είναι εντελώς ιδιαίτερες - μινώταυροι, lizardmen, insectoids και άνθρωποι είναι οι επιλογές, και όποιος ήθελε ξωτικά και νάνους ας τους αναζητήσει αλλού! Οι classes είναι οι γνωστές warrior, mage και rogue, η καθεμιά με τις δικές της δεξιότητες. Το σύστημα, παρά την απλότητα και αμεσότητά του, ευνοεί την επικέντρωση σε κάποια skills και όχι το διαμοιρασμό πόντων. Η ουσία ενός party - based dungeon crawler πρώτου προσώπου έχει περάσει αυτούσια στο σήμερα χωρίς εκπτώσεις και ευκολίες σε κανένα επίπεδο. Ατμόσφαιρα, level design, παγίδες, γρίφοι, όλα μοιάζουν βγαλμένα από τις καλύτερες σελίδες του είδους κάνοντάς το αμέσως κλασσικό.
Η δομή των επιπέδων είναι grid - based (τα γνωστά νοητά τετραγωνάκια) αλλά με μια μεγάλη διαφορά: η μάχη πλέον, αντί να εξελίσσεται σε γύρους, διαδραματίζεται σε πραγματικό χρόνο. Με δεξί κλικ ο παίκτης χρησιμοποιεί όπλα και ξόρκια, με τα πλήκτρα W,A,S,D κινείται, με τα πλήκτρα Q και Ε περιστρέφεται 90 μοίρες αριστερά και δεξιά και με το ποντίκι κοιτάζει γύρω του με κάποιους περιορισμούς. Το τελικό πρόσημο είναι ξεκάθαρα θετικό από άποψη αίσθησης, αποτελέσματος και κυρίως χρηστικότητας, με μερικά σημεία να είναι όμως πιο αδύναμα από άλλα. Η ένταση είναι πολύ μεγαλύτερη από ένα turn - based σύστημα λόγω αμεσότητας, με την τοποθέτηση στο χώρο και τη διαρκή κίνηση να παίζουν τον κυριότερο ρόλο, αλλά σε αρκετές περιπτώσεις αυτό μεταφράζεται σε συνεχείς κύκλους γύρω από ένα τέρας μέχρι να πεθάνει. Η στρατηγική και η επιλογή της κατάλληλης επίθεσης από το κατάλληλο μέλος την κατάλληλη στιγμή είναι επίσης πολύ σημαντική, αλλά λόγω του ότι κάθε επίθεση γίνεται με δεξί κλικ στο όπλο κάθε adventurer κάνει τις μαζικές ή ταυτόχρονες επιθέσεις δύσκολη υπόθεση, αναγκάζοντας τον παίκτη να κάνει αρκετούς κύκλους. Η περίπτωση του rogue, της πιο ενδιαφέρουσας class, είναι χαρακτηριστική. Για να κάνει backstab πρέπει να βρεθεί στην πλάτη του αντιπάλου, κάτι όλο και δυσκολότερο όσο προχωρά το παιχνίδι, αλλά τα skills του είναι τέτοια που το κάνουν να αξίζει τον κόπο.
Το interface είναι βολικότατο και οι αντιδράσεις ταχύτατες, αλλά κάπου δίνεται η αίσθηση του περιττού, σα να έχει διατηρηθεί χειρισμός turn - based συστήματος σε real time περιβάλλον για λόγους νοσταλγίας (πχ ίσως ήταν καλύτερο το πλήρως ελεύθερο look ή εντολές επίθεσης με το ποντίκι). Να σημειωθεί τέλος πως δεν επιτρέπονται οι διαγώνιες επιθέσεις. Το βέβαιο είναι πως πρόκειται για ηθελημένες, μελετημένες επιλογές που λειτουργούν πάρα πολύ καλά και κυρίως αποδίδουν κάτι πολύ σημαντικό κατά τη μάχη - την αίσθηση του κλειστού χώρου, του στενάχωρου περιβάλλοντος που δεν επιτρέπει πολλούς ελιγμούς. Λόγω επίσης της πολύ μεγάλης προσοχής στο level design οι μάχες δε γίνονται βαρετές ή επαναλαμβανόμενες. Τα τέρατα από τη μεριά τους έχουν αναμενόμενες ιδιότητες που δίνουν κατάλληλη διάσταση στο gameplay και χαρακτηρίζονται από ηθελημένα πρωτόγονο, απλό σχεδιασμό που ταιριάζει πολύ στο παιχνίδι.
Η μαγεία, τέλος, αποτελείται από τέσσερεις σχολές (air, fire, ice, water) και τα ξόρκια της εκτελούνται επιλέγοντας τους κατάλληλους ρούνους από ένα πινακάκι και κάνοντας δεξί κλικ στο cast. Διάσπαρτες περγαμηνές αναφέρουν συνδυασμούς που καταλήγουν σε ξόρκια, ενώ και ο πειραματισμός είναι αποδοτικός. Είναι ένα ακόμα όμορφο εύρημα των developers που δίνει μεγάλη αμεσότητα στη μαγεία, μόνο που στη φούρια της μάχης ένα λάθος κλικ μπορεί να δημιουργήσει μεγάλο πρόβλημα. Από πλευράς δυσκολίας, τα easy, medium και hard είναι απόλυτα ακριβείς χαρακτηρισμοί, με το τελευταίο (πιστό στην κληρονομιά των dungeon crawlers) να πλησιάζει ακραία σημεία. Ειδικά στην αρχή ο παίκτης θα πρέπει να αξιοποιήσει κάθε τίμια και άτιμη τακτική απλά για να επιβιώσει, αξιοποιώντας και το παραμικρό μέσο στη διάθεσή του. Όσο κυλά το παιχνίδι η κλιμάκωση είναι ιδανική και συντονίζεται άψογα με τις νέες ικανότητες της ομάδας.
Εξίσου σημαντικές με τις μάχες, όμως, είναι και οι πνευματικές και σωματικές προκλήσεις που συναντά ο παίκτης. Ποικίλουν από σχετικά απλές μέχρι πολύ ιδιόρρυθμες, με τις δυσκολότερες να απαιτούν τρομερή προσοχή, παρατηρητικότητα και ταχύτητα. Χωρίς τα μέσα τους να είναι ιδιαίτερα πρωτότυπα καθώς πρόκειται κυρίως για διακόπτες, πλάκες, τρύπες, τηλεμεταφορείς και πόρτες, οι γρίφοι καταφέρνουν να γίνουν πολύ ευρηματικοί και προκλητικοί, παρέχοντας έτσι μεγάλη ικανοποίηση με την επίλυσή τους. Η εύρεση όλων των μυστικών του τίτλου αυξάνει κατά πολλές ώρες την κανονική του διάρκεια, που είναι μεταξύ 15 και 20 ώρες. Ό,τι και να ειπωθεί για αυτό το κομμάτι είναι λίγο, καθώς οι γνωστές και θα έλεγε κανείς τετριμμένες αυτές μέθοδοι φαντάζουν φρέσκιες και θέτουν απίστευτες δοκιμασίες. Ο επίμονος παίκτης θα βρεθεί να μετράει βήματα, να στήνει αυτί, να εξετάσει κάθε τοίχο με προσοχή, να πέφτει σε κάθε τρύπα που συναντάει, και όλα αυτά μόνο για τη χαρά της εξερεύνησης και της ανακάλυψης (και του loot). Ο σχεδιασμός φανερώνει μεγάλη εξυπνάδα, μεράκι και δουλειά, και ανταποδίδει πλήρως.
Οπτικά το Legend of Grimrock είναι απόλυτα κλασσικό. Καφέ και γκρίζα πέτρα που αντικαθίσταται από μέταλλο προς το τέλος, σκουριά, σκόνη, λιγοστό φως από τους πυρσούς, χοντροφτιαγμένα αγάλματα και σκαλίσματα, ρουνικές επιγραφές στους τοίχους συνθέτουν ένα πολύ γνώριμο σκηνικό που αποπνέει μούχλα και κλεισούρα. «Λιτή» και «αυστηρή» είναι τα επίθετα που χαρακτηρίζουν καλύτερα την αισθητική του. Αν υπάρχει ένα μειονέκτημα είναι τα επαναλαμβανόμενα textures στους τοίχους. Από τη μια γίνεται μονότονο να βλέπει κανείς τον ίδιο τοίχο παντού αλλά από την άλλη η εξοικείωση κάνει τους κρυφούς διακόπτες να ξεχωρίζουν αμέσως.
Είναι το μοναδικό κομμάτι που η Almost Human θα μπορούσε να κάνει καλύτερη δουλειά, μα το ότι πρόκειται για 4 άτομα που έριξαν όλο το βάρος τους στο gameplay και το interface είναι μεγάλο ελαφρυντικό. Ο editor του παιχνιδιού στα χέρια της κοινότητας είναι σίγουρο πως θα μας δώσει θαύματα. Ο ήχος είναι συμβατικός αλλά όμορφος, με τις μελωδίες και κυρίως τα εφέ να αποδίδουν σωστά την ατμόσφαιρα αλλά και να προειδοποιούν για κάποια απειλή, να χρησιμεύουν σε γρίφους και...να σπάνε την υπερβολική μοναξιά.
Κλείνοντας, το Legend of Grimrock πετυχαίνει δύο πολύ σημαντικά πράγματα. Πρώτον, δείχνει πως ένα καθαρόαιμο dungeon crawler της παλιάς (ΠΟΛΥ παλιάς) σχολής είναι αφάνταστα διασκεδαστικό και σήμερα με λίγες αλλαγές. Δεύτερον, επαναφέρει με ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο στο επίκεντρο το gameplay και το σχεδιασμό. Αφήνοντας στην άκρη εικαστικές παρεμβάσεις και λογοτεχνικές παρεκτροπές, καταφέρνει να μαγνητίσει τον παίκτη αποκλειστικά και μόνο με την ουσία του - την περιπλάνηση σε μπουντρούμια. Λόγω της retro φύσης του (δίνει επιλογή ακόμα και για κατάργηση του automap!) το μεγαλείο του θα εκτιμηθεί πλήρως μόνο από παίκτες μιας ορισμένης ηλικίας, οι οποίοι δε θα ντραπούν να δακρύσουν πάνω στο πληκτρολόγιο. Οι νεότεροι θα δουν ένα από τα καλύτερα indie παιχνίδια των τελευταίων χρόνων, με εξαιρετική ποιότητα στο σχεδιασμό, πολύ υψηλή πρόκληση και, παρά το λιτό χαρακτήρα του, άμεσα προσβάσιμο. Ένα κόσμημα με τη διαχρονική αξία του κλασσικού, που δε χάνεται ποτέ.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity