Πιο συγκεκριμένα, το σενάριο ασχολείται με τα καλόπαιδα του London East End. Πρωταγωνιστής είναι ο Colin Farrell στο ρόλο του Mitchell, ενός επιλεκτικά βίαιου τύπου που μόλις αποφυλακίστηκε και αποφάσισε να μπει στον ίσιο δρόμο. Τα πράγματα όμως περιπλέκονται και ο Mitchell σύντομα βρίσκεται μπροστά στο γνωστό δίστρατο της επιλογής ανάμεσα στην Αρετή και την Κακία, ως άλλος Ηρακλής. Ο κώδικας τιμής που ακολουθεί σύντομα θα τον φέρει αντιμέτωπο με πολλαπλούς εχθρούς. Κατά την εξέλιξη της ιστορίας έχουμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε πολύ γραφικούς και συνάμα ενδιαφέροντες τύπους του Λονδρέζικου υποκόσμου. Τον δειλό/ανίκανο/φτωχοδιάβολο/μικροκακοποιό/τσουτσέκι κολλητό του που έχει ένα ταλέντο να μπλέκει συνεχώς, την αδερφή του που είναι αλκοολική και τρελό παρτάλι, έναν τυπικό hobo που ζει κάτω από τις βρώμικες γέφυρες της μητρόπολης, έναν σκληρόπετσο/ρατσίσταρο gay Νονό που κάνει αδιανόητους συνειρμούς και σκοτώνει αδιακρίτως. Έχουμε επίσης μία εύθραυστη/ προβληματική κινηματογραφική σταρλετίτσα(;) που αποτελεί το αντικείμενο του πόθου καθώς και το απερίγραπτο manager της, έναν απίστευτο neo-hippie τύπο που τριγυρίζει ολούθε, σε κατάσταση μόνιμης μαστούρας με ένα ποτήρι κρασί (τον λατρέψαμε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ!!!).
Πίσω στα δικά μας πάλι, όπου ο Mitchell προσπαθεί να βρει μια τίμια εργασία (λίγο κηπουρός, λίγο σωματοφύλακας, λίγο παιδί για όλες τις δουλειές) αλλά οι πειρασμοί και τα (πολλά) χρήματα που προσφέρει ο υπόκοσμος αποτελούν υπολογίσιμο δέλεαρ. Κάπως έτσι λοιπόν παρακολουθούμε τη διττή υπόσταση ενός τύπου που ακολουθεί ταυτόχρονα δύο πορείες. Θέλει απεγνωσμένα να αγκαλιάσει το φως αλλά το σκοτάδι τον καλεί συνεχώς. Η νηνεμία της προβληματικής ηθοποιού που έχει αναλάβει να προσέχει (και ΟΧΙ να ερωτευτεί) έρχεται σε σύγκρουση με την καταιγίδα που βασιλεύει στο Λονδρέζικο υπόκοσμο. Οι στιγμές της ευαισθησίας εναλλάσσονται συνεχώς με αυτές της βίας, αντικατοπτρίζοντας με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο την εσωτερική διαμάχη του πρωταγωνιστή.
Όταν απελευθερώσει τελικά το κτήνος που κρύβει μέσα του, κάποιοι θα μετανιώσουν πολύ πικρά που επί 103 λεπτά τον προκαλούσαν συνεχώς. Ενστάσεις σοβαρές έχουμε για το… φιλοσοφικών διαστάσεων φινάλε της ταινίας που μας προκάλεσε -αν μη τι άλλο- ανάμεικτα συναισθήματα.
Σε στιγμές η ταινία θυμίζει Carlito's Way με μία ελαφριά επίγευση από Guy Ritchie ενώ ο Collin Farell κλέβει την παράσταση. Κουρεματάκι σε στιλ Morrissey της δεκαετίας του ’80, προφορά cockney και τσιγάρο στο στόμα. Α ναι…! Μην ξεχνιόμαστε… πέφτουν τρελά μπινελίκια… ανηλεώς, καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι βρήκαμε αρκετά ενδιαφέρουσα τη σκηνοθετική οπτική του William Monahan που σκιαγράφησε ένα σύγχρονο Λονδίνο με σαφέστατες στιλιστικές αναφορές που παραπέμπουν στη δεκαετία του ’70. Σ’ αυτό συμβάλλουν τα μέγιστα οι συνθέσεις του Serge Pizzorno (Kasabian) καθώς και οι ακόλουθες μουσικές επιλογές, δημιουργώντας ένα εξαιρετικό soundtrack.
Στο δια ταύτα… To London Boulevard είναι μία αξιοπρεπέστατη παραγωγή με ένα επιτελείο Ιρλανδών και Βρετανών ηθοποιών… πραγματικό δυναμίτη. Ο σκηνοθέτης/ σεναριογράφος όμως δεν καταφέρνει να διαχειριστεί σωστά το υλικό του. Σε αρκετές στιγμές δείχνει αμήχανος αν και αποτυπώνει έξυπνα μία ρετρό ατμόσφαιρα. Οι χαρακτήρες είναι πολλοί και αδυνατεί να τους εξελίξει στο σύνολό τους. Κάπως έτσι έχουμε μία άνιση ταινία που αφήνει σε στιγμές την αίσθηση του ανολοκλήρωτου-άντε να τελειώνουμε. Στον αντίποδα έχουμε εξαιρετικές ερμηνείες από την πλειονότητα των ηθοποιών όπου και ξεχωρίσαμε αυτές που -αν και μικρής διάρκειας- κατάφεραν να κάνουν τη διαφορά: Ray Winstone και David Thewlis. Εδώ θα πρέπει να σταθούμε στον πιο σύντομο και εύστοχο επικήδειο λόγο που έχουμε παρακολουθήσει ποτέ και στην καταπληκτική ατάκα του Mitchell καθώς αποχαιρετά για πάντα το φίλο του. Επιλογή για προς ενοικίαση DVD χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity