Με δυο λέξεις είναι, όπως λένε και οι δημιουργοί του, μια μίξη Pirates! και Elder Scrolls. Καταρχάς είναι από τα ελάχιστα RPG χωρίς καθόλου μαγεία. Η χώρα του παιχνιδιού ήταν φανταστική και αποτελούσε μεταφορά της μεσαιωνικής Δ. Ευρώπης. Η κύρια καινοτομία του ήταν το βάρος που δόθηκε στην έφιππη μάχη-ο παίχτης περνούσε πολλή ώρα καβάλα στο Βουκεφάλα του σφάζοντας πεζούς και καβαλάρηδες, εφορμώντας με θάρρος και ελέγχοντας ένα ζώο που, επιτέλους, αντιδρούσε σαν άλογο. Η μάχη επηρεαζόταν, πέρα από τον τύπο του όπλου και τα άπειρα skills και stats, και από παράγοντες όπως την ταχύτητα του παίχτη και το πού σημάδευε ακόμα και με melee όπλα. Στην ουσία επρόκειτο για την καλύτερη αναπαράσταση μεσαιωνικής μάχης μέχρι και σήμερα, με την πιθανή εξαίρεση του Die By the Sword.
Το παιχνίδι έβαζε τον παίχτη ανάμεσα σε πέντε αντιμαχόμενες παρατάξεις χωρίς κάποιο σεναριακό στόχο, δίνοντάς του πλήρη ελευθερία κίνησης. Μπορούσε να ενταχθεί σταδιακά σε μια υπάρχουσα, να λειτουργήσει αυτόνομα ή και παράνομα, να κερδίσει γη και αξιώματα και, ασφαλώς, να παίξει στη διπλωματική και πολιτική σκακιέρα με πολλούς και διάφορους τρόπους. Ο πυρήνας του gameplay πάντως παρέμενε αυτός ενός RPG: ολοκλήρωση αποστολών, απόκτηση φήμης παγκοσμίως και για κάθε παράταξη ξεχωριστά, αγορά εξοπλισμού, ενοικίαση μισθοφόρων για τις μάχες (που σημειωτέον μπορούσαν να γίνουν πολύ μεγάλες σε αριθμό, ενώ εννοείται πως υπάρχουν και πολιορκίες) και ασφαλώς πολλά stats και skills, στις επιταγές της παλιάς σχολής. To Warband, το sequel, πρόσφερε μια έκτη παράταξη, τη δυνατότητα να ξεκινήσει ο παίχτης τη δική του, ακόμα περισσότερες πολιτικές επιλογές, βελτιωμένα γραφικά, animation και ΑΙ και multiplayer μέχρι 64 παίχτες.
Το With Fire and Sword πατά στην ολοκληρωμένη βάση των δύο αυτών τίτλων και μεταφέρει τη δράση από μια φανταστική ήπειρο στην ανατολική Ευρώπη του 17ου αιώνα. Μιλάμε δηλαδή για ένα ιστορικό πλαίσιο δράσης, όπου οι αντιμαχόμενες παρατάξεις ποικίλουν από την τσαρική Ρωσία και το βασίλειο της Σουηδίας μέχρι την Πολωνική Δημοκρατία, το Χανάτο της Κριμαίας και τους Κοζάκους του Ντον. Για ακόμα περισσότερο χρώμα και σεναριακό υπόβαθρο, η ομάδα ανάπτυξης TaleWorlds έχει πάρει πολλά στοιχεία από το ομώνυμο έργο του Πολωνού νομπελίστα Henry Senkiewicz, γνωστό στην Ελλάδα από το βιβλίο του «Quo Vadis», ενώ μια άλλη επιρροή είναι η νουβέλα «O μαύρος Αταμάνος» (The black Hetman)του Alex Trubnikov. Στη μάχη η κυριότερη καινοτομία είναι η χρήση πυροβόλων όπλων, όπως μουσκέτα και πιστόλες, κάτι που προσθέτει μια εντελώς νέα διάσταση στην έφιππη και πεζή μάχη.
Μια άλλη πολύ βασική προσθήκη είναι το νέο οικονομικό μοντέλο στο world map, όπου οι πόλεις και τα χωριά αναπτύσσονται. Επίσης υπάρχει η δυνατότητα δανεισμού και αποστολής καραβανιών καθώς και ένα πρωτόλειο τραπεζικό σύστημα. Αυτό που κάνει τη μεγαλύτερη εντύπωση είναι η επιτυχημένη προσπάθεια που έχει γίνει, παρά τα περιορισμένα τεχνικά μέσα, να αποδοθεί σωστά η εποχή. Οι στολές που βλέπει ο παίχτης είναι αυθεντικές φορεσιές της εποχής, οι φιγούρες που τις φοράνε μοιάζουν βγαλμένες από ιστορικό λεύκωμα και οι πόλεις έχουν γνωστά αξιοθέατα, όπως τον καθεδρικό ναό του Αγίου Βασιλείου στη Μόσχα. Ακόμα και η διακόσμηση ή το εσωτερικό των δωματίων είναι πολύ σωστά δοσμένο, χωρίς υπερβολές ή ανακρίβειες. Ο οπτικός τομέας βέβαια παραμένει εκτός των στάνταρ της εποχής, θυμίζοντας διαρκώς ότι πρόκειται για indie game.
Επιτυγχάνεται όμως κάτι πολύ σημαντικό: τα γραφικά, παρά την τεχνική τους ένδεια, δεν απωθούν και δε γίνονται γελοία. Το animation είναι σωστό, η μάχη δεν παρεμποδίζεται από κανένα τεχνικό ζήτημα όπως χαμένα frames, ασταθής κάμερα, προβληματική στόχευση ή κακό collision detection, οι φάσεις της μέρας και της νύχτας έχουν τον κατάλληλο φωτισμό και οι χάρτες των πόλεων και των μαχών έχουν ενδιαφέρον. Μην περιμένετε πολλά πολύγωνα, πληθώρα μοντέλων και ζωντανό γρασίδι πάντως, το With Fire and Sword είναι old school και στα γραφικά. Στη διπλωματία φαίνεται να υπάρχουν πολύ ενδιαφέρουσες επιλογές, καθώς οι δυνατότητες των προηγούμενων τίτλων έχουν ενταχθεί στο ιστορικό και λογοτεχνικό πλαίσιο του With Fire and Sword. Για παράδειγμα, υπάρχουν εξόριστοι διάδοχοι θρόνων που ο χαρακτήρας μπορεί να στηρίξει απέναντι στους τωρινούς άρχοντες.
Απ’ ό,τι φαίνεται λοιπόν, δε μιλάμε για «ένα πραγματικό RPG» μα για ένα RPG στην πραγματικότητα. Το βάθος των μηχανισμών έχει αποδειχτεί τέτοιο που προσφέρει μια πολύ ουσιαστική RP εμπειρία, ανώτερη από πολλούς μεγαλύτερους τίτλους, και η προσαρμογή του στην ανατολική Ευρώπη του 1600 φαίνεται να προσθέτει πάρα πολύ στον τίτλο. Μένει να δούμε το πώς εξελίσσεται το παιχνίδι σε μήκος χρόνου.
Μου αρέσει πραγματικά η επιλογή των τίτλων που κάνετε για PC γιατί φανερώτε και ορισμένα παιχνίδια που δεν θα τα είχαμε πάρει χαμπάρι. Ενδιαφέρον φαίνεται αλλά δεν ξέρω κατά πόσο έχει γρήγορη ροή δράσης...
Η ροή του είναι μια χαρά. Υπάρχουν μπόλικα random encounters, από bandits μέχρι στρατοί, στο world map, αλλά μπορείς να τα αποφύγεις αν θες.