Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ! ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR >>
* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Child's Play Review

  • ΗΛΙΚΙΕΣ

    18+

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

    Lars Klevberg

  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ

    Aubrey Plaza, Mark Hamill, Brian Tyree Henry

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
*
Η κριτική μας για την κινηματογραφική ταινία Child's Play του Lars Klevberg, με πρωταγωνιστές τους Aubrey Plaza, Mark Hamill, Brian Tyree Henry

Single mother που μοχθεί για τα προς το ζην χαρίζει στον 13χρονο υιό της μία κούκλα για τα γενέθλιά του. Την αποκαλούν Buddi και είναι προγραμματισμένη να στέκεται δίπλα του ως ο καλύτερος φίλος του… μέχρι να τους χωρίσει ο θάνατος!

Από Chucky… «παρεάκι»! Και χωρίς φονικούς «σατανάδες» των οποίων το πνεύμα «μετακομίζει» στην κούκλα που έκανε trend στο είδος των ταινιών τρόμου το 1988, γνώρισε ουκ ολίγα (έξι, παρακαλώ) sequel, μέχρι και «Νύφη» (!) το 1998, κι εφέτος ξαναζωντανεύει από μία εγκληματικά στείρα χολιγουντιανή βιομηχανία που ούτε τον όρο του «remake» σέβεται, ούτε και αντιλαμβάνεται τι εστί «reboot» vintage franchise. Αποτέλεσμα, μία εντελώς καινούργια «Κούκλα του Σατανά» η οποία στο φιλμ μπορεί να επιστρέφεται πίσω στο κατάστημα διότι προκύπτει ελλαττωματική, στην πραγματικότητα, όμως, θα έπρεπε να είχε πεταχτεί σε κάδο ανακύκλωσης. Στην ψύχρα.



Αποθεωτικά ρατσιστική και ξενοφοβική η εισαγωγή, σε φάμπρικα σκλαβιάς όπου κατασκευάζονται οι κούκλες Buddi, με έναν κακομοίρη Βιετναμέζο να «την ακούει» από τον προϊστάμενό του και κατόπιν να αντιδρά «επαναστατικά» και εκδικητικά απέναντι στην ιμπεριαλιστική Δύση (λέμε τώρα), «φυτεύοντας» σκαρταδούρα λογισμικού στο προϊόν, το οποίο πρόκειται να καταναλώσει μία κάποια αθώα αμερικανική οικογένεια. Μετά την αρχική «πλάκα», η ταινία μας συστήνει τη μάνα Κάρεν (η Όμπρεϊ Πλάζα ήταν «άτακτη» στα νιάτα της…) που εργάζεται στο ταμείο μεγάλου καταστήματος παιχνιδιών κι έχει παιδί ηλικίας 13ων ετών, αλλά δεν τα φέρνει βόλτα ώστε να του αγοράσει δώρο γενεθλίων. Η επιστροφή μίας κούκλας Buddi με «δυσλειτουργίες» της δίνει την ιδέα να την κάνει δική της και να χαρίσει στο γιό της αυτό το… κακάσχημο cloud-connected AI, το οποίο θέλει να γίνει ντε και καλά ο καλύτερος φίλος και προστάτης του αγοριού (που φυσικά δεν έχει παρέες με κανένα άλλο παιδί στη γειτονιά…).



Όπως γρήγορα αντιλαμβάνεται κανείς, τούτο εδώ το έργο δεν έχει καμία σχέση με το original του ’88, αδικαιολόγητα η κούκλα έχει «διαλείψεις» και ενίοτε μονολογεί χρησιμοποιώντας το παλιό όνομα του Chucky, ενώ ακόμη και στην όψη το πράγμα είναι τόσο γκροτέσκα «πειραγμένο», που λες και θέλει να διαγράψει κάθε σχέση με την πρωτότυπη κούκλα! Ο Buddi από υπερ-προστατευτικός απέναντι στον Άντι, καταντά να μοιάζει με απειλή που βάζει «στο μάτι» όποιον μπορεί να βλάψει ή να πονέσει το ανήλικο αφεντικό του (είτε είναι η γάτα του που τον γρατζουνάει και ματώνει, είτε ο εραστής της μαμάς που το παιδί δεν θέλει να βλέπει καν στο σπίτι τους). Η δεύτερη εντελώς ενοχλητική και βαθύτατα συντηρητική σεκάνς του φιλμ παρουσιάζει τον Άντι και δύο γείτονες που γίνονται φίλοι του να διασκεδάζουν βλέποντας το sequel του… «Σχιζοφρενή Δολοφόνου με το Πριόνι» (1986). Οι σκηνές του έργου είναι εντελώς gore (και χιουμοριστικές, αν γνωρίζετε την ταινία) και τα παιδιά ξεκαρδίζονται, αλλά ο Buddi εμπνέεται από αυτές για το πώς θα σκοτώσει τα επερχόμενα θύματά του. Το ‘χουμε; Η κινηματογραφική βία «γεννά» δολοφόνους!



Το σενάριο αυτού του εντελώς αποτυχημένου σε περιεχόμενο «reboot» παίρνει διαστάσεις κακού αστείου στην εξέλιξή του, με την παρέα των παιδιών να νομίζει ότι βιώνει το… «Stranger Things», σε ένα πλαίσιο αντι-καπιταλιστικής (!) κριτικής του αμερικανικού καταναλωτισμού, με αιχμές για τους κινδύνους των smart electronics και των όποιων συσκευών παρακολούθησης της ιδιωτικής (ουσιαστικά) ζωής μας, μπερδεύοντας ιδέες από το «Ξύπνημα των Νεκρών» (1978) του Ρομέρο και τα «Gremlins» (1984) μέχρι το «Ένας Μπαμπάς μα τι Μπαμπάς» (1996), για να καταλήξει σε ένα επικά φασαριόζικο φιάσκο που θες να ξεχάσεις πριν καν φτάσει στα end credits. Μερικές δεκαετίες πριν, απλά, θα του έβγαζες και τις μπαταρίες. Πριν το πετάξεις στα σκουπίδια…



ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
«Rated R for bloody horror violence». Μόλις εξαντλήθηκαν τα θετικά στοιχεία αυτής της ταινίας. Θα μπορούσε να είχε και άλλο τίτλο, μπας και δεν ρεζίλευε το παρελθόν του franchise. Άσε που, μεταξύ μας, η «Κούκλα του Σατανά» του ’88 δεν υπήρξε και ποτέ πρωτοκλασάτο φιλμ στο είδος του. Για τα αζήτητα του home entertainment, πολύ σύντομα.

Του Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το freecinema.gr 
0 ΣΧΟΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!