Τον Καναδό Ζαν-Μαρκ Βαλέ τον γνωρίσαμε με το «C.R.A.Z.Y.» (2005), ένα αρκετά φιλόδοξο «έπος» οικογενειακού δράματος. Η μετέπειτα πορεία του ήταν ένα πραγματικό αλαλούμ, που δε δήλωνε μια σταθερή πορεία, ούτε σκηνοθετικά αλλά ούτε και υφολογικά. Γι’ αυτό και δεν υπήρχε σχεδόν καμία προσμονή για το «Dallas Buyers Club», ένα εμπνευσμένο από αληθινή ιστορία φιλμ που, εξαρχής, σε παίρνει από κάτω λόγω θέματος. Σχεδόν δε σου πάει καρδιά να το παρακολουθήσεις. Με το που αρχίζει, όμως, σου προκαλεί ένα ξάφνιασμα. Βλέπεις τι έχει κάνει στο σώμα του ο Μάθιου ΜακΚόναχεϊ και αισθάνεσαι ένα δέος σεβασμού για έναν… «φορεμένο» από τα studios star που μόλις πρόπερσι (με το «Magic Mike») συνειδητοποιήσαμε πως μπορεί πραγματικά να παίξει! Ύστερα, ανακαλύπτεις ξανά από την αρχή πόσο ταλαντούχος είναι και ο (εξαφανισμένος από το 2009, εξαιτίας της επιτυχημένης πορείας της μπάντας του, 30 Seconds to Mars) Τζάρεντ Λέτο, που μεταμορφώνεται σε trans… ένα βήμα πριν από την απόλυτη θηλυκότητα! Και οι δύο εκπλήσσουν. Αλληλοσυμπληρώνονται, ξεπερνούν τους εαυτούς τους και, δικαιωματικά, προχωράνε αμφότεροι για τα Όσκαρ πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου. Θαυμάζεις ερμηνείες, όχι απλά δύο αδυνατισμένα κορμιά που σέρνονται μέσα στην υπερβολή ή τα «τρικ» που προσφέρουν οι τόσο αβανταδόρικα δραματικοί ρόλοι. Και, προτού το καταλάβεις καλά-καλά στο πετσί σου, η ίδια η ταινία έχει περάσει και μέσα στις φλέβες σου…
Το «διαφορετικό» και ουσιαστικό κατόρθωμα του φιλμ είναι η αποφυγή των στερεοτύπων που κουβαλάει το θέμα, το οποίο μας έχει «αγγίξει» στον κινηματογράφο σχεδόν αποκλειστικά από την πλευρά των ομοφυλόφιλων (ανδρών) φορέων του AIDS, λες και το πρόβλημα της μετάδοσης του ιού ανήκε δικαιωματικά στο όποιο queer cinema ή σε στρατευμένα έργα που τείνουν να μας διδάσκουν με μελό - ή όχι - κανόνες για το Γολγοθά της ζωής με μια από τις χειρότερες «ρετσινιές» που μαστίζουν τη δημόσια υγεία εδώ και τόσες δεκαετίες. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, το να βλέπεις έναν ήρωα… βλάχαρο, Τεξανό και γαμίκουλα, ανεύθυνο από κάθε άποψη (και στα μέσα μιας δεκαετίας στην οποία ο μέσος Αμερικανός δε σκεφτόταν καν τι θα πει προφυλάξεις) γιατί, απλά, ήταν straight, να αγωνίζεται να κρατηθεί στη ζωή, αλλάζοντας νοοτροπία, φιλοσοφία, μυαλά ή όπως αλλιώς θέλεις να το πεις και να χαρακτηρίσεις το σκεπτικό ενός ανθρώπου. Από την ομοφοβία στην αποδοχή τού επερχόμενου θανάτου κι ύστερα στη συμφιλίωση με τον ίδιο το συνάνθρωπο και όχι με τις σεξουαλικότητες που ορίζουν αστείες «διαφορές», ο Ρον Γούντραφ τού ΜακΚόναχεϊ αντιπροσωπεύει τον αντίποδα ενός φιλμικού είδους που σπάνια κατάφερε να μας πείσει τίμια και δίχως εκμετάλλευση («Longtime Companion», 1989) ή οσκαρικές προθέσεις και κλάψα («Philadelphia», 1993), για τη σημασία ενός μηνύματος άνευ (της gay) ταμπέλας. Το «Dallas Buyers Club» είναι μια τέτοια ταινία, επιτέλους!
Κι εκεί που έχεις καλυφθεί από ερμηνείες και κοινωνικό περιεχόμενο, το φιλμ έρχεται να προσθέσει και ένα επιπλέον layer, εξίσου συνταρακτικά καλοδουλεμένο και τίμια τοποθετημένο στην αφήγηση: εκείνο της πολιτικής καταγγελίας, με στόχο τα κυβερνητικά «παντρολογήματα» με τα ιατροφαρμακευτικά συμφέροντα, μια μπίζνα τεράστια που (δεν) λογαριάζει στις ταφόπλακες των θυμάτων και φτάνει ως και την κορυφή τής νομικής πυραμίδας στις ΗΠΑ. Εκεί είναι που ο Βαλέ εκτός από την ψυχή βάζει και μια ακτιβιστική νότα στο φιλμ, φέρνοντας στο νου τη δύναμη του «Milk» (2008) του Γκας Βαν Σαντ, για να σε κερδίσει πλήρως, μετατρέποντας το «Dallas Buyers Club» σε δικαστικο-πολιτικό «θρίλερ» ενός αγώνα με υποτιθέμενη ημερομηνία λήξης ζωής που στην κατακλείδα του ντρόπιασε τους μηχανισμούς ολόκληρου του αμερικανικού συστήματος. Κι αυτό είναι πολύ μεγαλύτερο ζητούμενο από την προβληματική της white trash ομοφοβίας.
Δεν είναι όλα «ρόδινα» και τέλεια στο πανί τούτης της ταινίας. Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες των (σε λίγες μέρες) οσκαρικών πρωταγωνιστών ποτέ δεν κατορθώνουν να έχουν ένα στέρεο σεναριακά παρελθόν, το «λουλουδάτο» ρομάντζο με τη γιατρίνα (Τζένιφερ Γκάρνερ) ζορίζεται να χωρέσει μέσα στην πλοκή, οι κακοί που έχουν το Νόμο στα χέρια τους είναι μάλλον σχηματικοί. Αλλά τα θετικά παραείναι πολλά για να χαρακτηριστούν τρωτά σημεία τα άνωθεν. Το «Dallas Buyers Club» δε σου πουλάει φτηνό συναίσθημα και κλάψα, επαναφέρει ένα θέμα σκληρό και σου το σερβίρει ουχί φιλεύσπλαχνα, αλλά με ειλικρινή γλώσσα, τόλμη και μια υποχρέωση να σου προσφέρει και διασκέδαση. Γιατί έτσι πρέπει να είναι το σινεμά. Όλα αυτά μαζί μάς κάνουν μια σπουδαία ταινία.
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Ναι, ακούς για AIDS και τρέμεις ή βαριέσαι. 6 υποψηφιότητες για Όσκαρ (καλύτερης ταινίας, πρώτου και δεύτερου ανδρικού ρόλου, πρωτότυπου σεναρίου, μοντάζ και μακιγιάζ) αργότερα και αφού διάβασες αυτή την κριτική, το σκέφτεσαι ακόμη; Ποσώς σε ενδιαφέρει; Δεν πειράζει, μείνε στη «φούσκα» σου, δες κανένα show στην τηλεόραση, μοιράσου λίγα γατάκια παραπάνω στα social και στις 14 Φλεβάρη μην ξεχάσεις τα σοκολατάκια στην καρδούλα…
Tου Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το freecinema.gr
Βρείτε το freecinema.gr στο facebook
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Χαχαχα ωραίος και επιτυχημένος επίλογος...όντως πρέπει να είναι σπουδαία ταινία και θέλω πολύ να την δω.
H ταινια αυτη δεν χανεται! Απο το trailer που ειχα δει παλια και απο μια συνεντευξη του Matthew McConaughey ηθελα να την δω. Προσωπικα πιστευω οτι ο McConaughey ξεπερασε τον εαυτο του και μαλλον παει για αγαλματιδιο. Απλα googleIt να δειτε τι περασε για τον ρολο.
Είναι μία ταινία, που σε αγκίζει βαθιά και σε κάνει να αναρωτηθείς, πως απλές καθημερινές αξίες της ζωής, πολλοί συνανθρώποι μας πρέπει να αγανακτήσουν για να τις απολαύσουν.Προσωπικά, μαζί με το 12 χρόνια σκλάβος, την θεωρώ καλύτερη δραματική ταινία της χρονιάς.
Όντως ωραίος ο επίλογος και επίκαιρος.Ενδιαφέρων η ταινία μπαίνει στα υπόψιν.
Πολύ καλή ταινία.
Η ερμηνεία του McConaughey είναι εξαιρετική.
Ταινιάρα!!!
Το 8 ειναι λιγο
Ωραίο αυτό το review. Την ταινία ήθελα έτσι και αλλιώς να τη δω. Ίσως πάω αυτές τις μέρες.
Εντάξει πάρα πολύ καλή ταινία η οποία δε πέφτει σε κλασσικές λούμπες των "κλασσικών αμερικάνικων κοινωνικών ταινιών". Ο ΜακΚόναχι και ο Λέτο ταιριάζουν ταμαμ για τους ρόλους τους και οι ερμηνείες τους πολύ καλές.
Υ.Γ Δε μπορείς ρε Φραγκούλη να κάνεις απλές και καλογραμμένες κριτικές σαν την από πάνω και να αποφεύγεις φανφάρες και υπερβολές? Φιλικά πάντα...
Υ.Γ Γιατί στον κόρακα βγάζουν άλλη μια "μεγάλη" ταινία 4 μήνες μετά την αρχική προβολή της και ενώ έχει ήδη κυκλοφορήσει σε blu-ray? Δε καταλαβαίνουν πέντε βασικά πράματα?
@Sisyphus γιατί μάλλον κανονικά δε θα την έφερναν, αλλά επειδή πάει για Oscar, πρέπει να το εκμεταλλευτούν
@Dimcar
Μα αυτό αναρωτιέμαι. Πως θα την εκμεταλλευθείς όταν ήδη κυκλοφορεί σε blu-ray ποιότητα σε πειρατικά sites και σε videoclubs? Και δεν μιλάμε για μια "μπαμ-μπουμ" ταινία με εφέ και πιστολίδια που επιβάλλεται ο κινηματογράφος αλλά για μια κοινωνική ταινία που, άποψη μου, καλύτερα να τις βλέπεις με την ησυχία σου και το ποτάκι σου από τον καναπέ... Μπίτ μυαλό δε κουβαλάνε?
Απο τις καλυτερες φετινες ταινιες, οι ερμηνειες των McConaughey και Leto πολυ δυνατες!
βαρεθηκα και μονο που διαβασα το review. DVD. Σινεμα δε βλεπω τετοιου ειδους ταινιες. Μονο στο σπιτι.
ΜΕΓΑΛΗ ΤΑΙΝΙΑ!! ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ!!! Δείτε την.Καθόλου βαρετή και σε βάζει μέσα με το που ξεκινάει.
φοβερη ταινια μην την χασετε