Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Tenet Review

  • ΗΛΙΚΙΕΣ

    18+

  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ

    Christopher Nolan

  • ΗΘΟΠΟΙΟΙ

    John David Washington, Robert Pattinson, Elizabeth Debicki

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
*
Η κριτική μας για την κινηματογραφική ταινία Tenet του Christopher Nolan με τους John David Washington, Robert Pattinson, Elizabeth Debicki.

Ο «Πρωταγωνιστής», (στα αρχεία) νεκρός κατόπιν τρομοκρατικού χτυπήματος στο Κίεβο, στρατολογείται από μυστική οργάνωση για να αποτρέψει το τέλος της ανθρωπότητας από έναν (πιθανά) επερχόμενο Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αρχικό στάδιο της αποστολής του, να ανακαλύψει την προέλευση σφαιρών που κινούνται… ανάποδα στον χωροχρόνο!


Μέσα στην παραδοξότητα των καιρών που ζούμε, η εναρκτήρια σεκάνς του «Tenet» προκαλεί δέος από μία εντελώς διαφορετική οπτική σκοπιά εκείνης που είχε οραματιστεί να μοιραστεί μαζί μας ο Κρίστοφερ Νόλαν. Στην κατάμεστη από κόσμο Opera του Κιέβου, λίγο πριν την έναρξη κονσέρτου κλασικής μουσικής, ομάδα τρομοκρατών (;) επιτίθεται ανοίγοντας πυρ προς κάθε κατεύθυνση. Ο (σημερινός) θεατής που θα υποχρεωθεί να παρακολουθήσει το φιλμ υπό εντελώς διαφορετικές συνθήκες και με αποστάσεις από τους υπόλοιπους ανθρώπους εντός της κινηματογραφικής αιθούσης ή του όποιου θερινού σινεμά, θα κοντοσταθεί για λίγο, σκεπτόμενος, πριν εστιάσει στο κομμάτι της δράσης. Τα συναισθήματα θα είναι πρωτόγνωρα. Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να μπορέσει να γυριστεί ξανά μία τέτοια σκηνή; Πόσος καιρός θα περάσει μέχρι να μπορούμε να γεμίσουμε ξανά τους χώρους πολιτισμού και εκδηλώσεων; Πόσο πιο σκληρό είναι αυτό που βιώνουμε στο ρεαλιστικό παρόν της καθημερινότητάς μας, ακόμη κι αν πρέπει να το συγκρίνουμε με επίθεση εγκληματική, στην οποία οι έχοντες το πάνω χέρι μπορούν να πυροβολούν ανάμεσα σε αθώους ανθρώπους, δίχως δευτερόλεπτο σκέψης για το πόσοι και αν θα σκοτωθούν. Πόσο μηδαμινή σημασία έχει η ανθρώπινη απώλεια; Στο σινεμά, όσο και στην πραγματικότητα, τελικά…



Μέσα στο χάος των πυροβολισμών, την ακαμψία των σε νάρκωση θεατών (λες και είναι όλοι τους νεκροί, πια), την αμφιβολία γύρω από τους ρόλους θυτών, αστυνομικών ή μυστικών πρακτόρων που καλύπτουν τις ταυτότητές τους μέσα από στολές και κράνη, μόλις που θα παρατηρήσει κανείς μία σφαίρα να ακολουθεί την αντίθετη της συνηθισμένης πορεία, από το σημείο πάνω στο οποίο χτύπησε, με κατεύθυνση… προς τα πίσω! Η σεκάνς είναι γυρισμένη με νεύρο, με τον τρόπο που ο Νόλαν μας είχε εισάγει στον «Σκοτεινό Ιππότη» το 2008. Εδώ, όμως, δεν έχουμε μία ληστεία τραπέζης, αλλά την αναζήτηση ενός προσώπου εκ των επισήμων, το οποίο βρίσκεται προστατευμένο σε privée θεωρείο και πρέπει να έχει στην κατοχή του κάτι που όλοι θέλουν ν’ αποκτήσουν. Το έχει μαζί του; Το έχει αφήσει στην γκαρνταρόμπα; Επικρατεί σύγχυση. Και ήρθε η στιγμή να γνωρίσουμε τον «Πρωταγωνιστή» (Τζον Ντέιβιντ Γουόσινγκτον). Έναν πράκτορα (της CIA;), ο οποίος συνέρχεται μετά από χτύπημα σχεδόν θανάσιμο (δεν είναι καν βέβαιος για το αν έχει πεθάνει ή όχι) σε tanker και δέχεται την πρόσκληση άγνωστης σ’ εκείνον οργάνωσης να δουλέψει για λογαριασμό τους, όντας «νεκρός» (στα αρχεία). Ένας άνθρωπος δίχως ταυτότητα, σχεδόν κυριολεκτικά. Η αποστολή του είναι να εντοπίσει ένα τμήμα μηχανισμού που σχετίζεται με την αντίστροφη πορεία της σφαίρας που παρακολουθήσαμε προ ολίγου. Είναι ένα επικίνδυνο αντικείμενο, το οποίο μπορεί να προκαλέσει έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ίσως πιο ολέθριο και από τα σενάρια που τον θέλουν να πραγματοποιείται με τη χρήση πυρηνικών όπλων.



Ο «Πρωταγωνιστής» θα συναντήσει μία επιστημονική ερευνήτρια, η οποία θα τον εισάγει (μαζί και εμάς) στο background (και ζητούμενο) της πλοκής, αναπτύσσοντας θεωρίες ακραίες σχετικά με την «τεχνολογία που μπορεί να αντιστρέψει την εντροπία ενός αντικειμένου». Ναι, βρισκόμαστε σε μία ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν. Εκεί όπου γνώση και λογική σταματούν, και ο σεναριογράφος Νόλαν ή… μας δουλεύει ή θέλει να μας στείλει να Google-άρουμε επιστρέφοντας στα σπίτια μας! Γνώριμη θεματική στη φιλμογραφία του το ζήτημα του χρόνου (ή του χωροχρόνου), επανέρχεται εδώ με βάσεις time travelling τις οποίες δεν χρειάζεται να κατανοήσεις, όπως συστήνει και ο χαρακτήρας της Λόρα (Κλεμάνς Ποεζί): «Μην προσπαθήσεις να το καταλάβεις»!



Για σχεδόν ένα ολόκληρο δίωρο, το «Tenet» είναι ένα εξαιρετικό κατασκεύασμα τυπολογίας κατασκοπικής περιπέτειας, ένα τζεϊμσμποντικό, κοσμοπολίτικο (τα γυρίσματα έχουν πραγματοποιηθεί σε Ιταλία, Ινδία, Εσθονία, Νορβηγία, Μεγάλη Βρετανία και Αμερική) φιλμ με «μυαλό» Νόλαν και επιστημονικά «τερτίπια» τα οποία… χάσκουν τριγύρω, προσθέτοντας μία μικρή δόση φανταστικού και ανεξήγητου. Όσο δεν χρειάζεται να τα επεξεργάζεται ο θεατής (και το σενάριο), η ταινία εντυπωσιάζει με το μέγεθός της, προσφέρει ψυχαγωγία φυγής που είχαμε… πολλούς μήνες να δούμε στο σινεμά και σε κάνει να αισθάνεσαι το κύρος του μεγέθους αυτού του μέσου. Το γιατί τέτοιες ταινίες ανήκουν στη μεγάλη οθόνη. Ξέρει πως φτιάχνονται αυτά τα έργα ο Νόλαν. Κανένας δεν θα τον αδικήσει σε αυτό. Κάπου, όμως, αρχίζεις να διερωτάσαι για τον προορισμό τούτου του φιλμ, την κατάληξή του. Και σταδιακά συνειδητοποιείς ότι το στερεοτυπικό «trick» του νολανικού «McGuffin» εδώ… δεν υφίσταται! Δεν αποτελεί την θεμελιώδη λίθο του οικοδομήματος που ακούει σ’ αυτή την αινιγματική, καρκινικής γραφής λέξη. Το «Tenet» μοιάζει με το ανέβασμα σ’ ένα πανύψηλο και εντυπωσιακό οικοδόμημα που προκαλεί μονάχα τον θαυμασμό, όμως, φτάνοντας στην άκρη της κορυφής / κορύφωσής του, ο Νόλαν δεν έχει τίποτε παραπάνω (ή καλύτερο) να σου δείξει, να σου πει ή να σου εξηγήσει, από το να σε… σπρώξει για να πέσεις στο κενό!



Το τελευταίο σαραντάλεπτο (σχεδόν) της ταινίας μοιάζει με αυτοκαταστροφική βουτιά σε ένα σεναριακό χάος που σε αφήνει παγερά αδιάφορο και αμέτοχο, ένα κυριολεκτικό αλαλούμ πηγαιν’ έλα δράσης και… backward δράσης σε κοινά σύμπαντα, μα με διαφορετικούς συσχετισμούς χρόνου, σε βαθμό να απορείς για το πώς λειτούργησε το συνεργείο και το καστ στα γυρίσματα, πόσω μάλλον για το τι κατάλαβε ότι μοντάρει η Τζένιφερ Λέιμ σε πλαίσιο continuity! Είναι ένα μόνιμο πρόβλημα, το οποίο βάζει σχεδόν πάντοτε «τρικλοποδιά» στα σενάρια που υπογράφει μόνος του ο Νόλαν. Υπάρχει το concept ή ένα κάποιο «gimmick», αλλά δεν υπάρχει η κατάληξη, η λύση, η ικανοποίηση της κατανόησης και από τον θεατή. Και για μία ιστορία που φέρνει στο νου κάτι σαν… «Memento» meets «Εξολοθρευτής 2» (να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους…), αυτά που συμβαίνουν στην τελευταία πράξη του «Tenet» είναι αδικαιολόγητα. Διότι, έστω και σε αυτά τα παραδείγματα, στο παρελθόν είχαμε «μπει» μέσα. Εδώ, ο Νόλαν μας πετάει «έξω».



Ακόμη κι έτσι, όμως, το «ακαταλόγιστο» της αφήγησης (κυρίως όσον αφορά στο φινάλε) δεν φτάνει για να συνθλίψει πλήρως τούτο το φιλμικό οικοδόμημα του Νόλαν, ο οποίος έχει τα κότσια (και το θράσος) να στήνει σεκάνς σινεματικής ανωτερότητας με έναν προσωπικό… σνομπισμό που όμοιό του δεν βλέπουμε σε κινηματογραφικές παραγωγές του σήμερα. Απλά, βγαίνοντας από το σινεμά, θα αισθάνεσαι λίγο σαν να σου έδωσαν για δώρο ένα puzzle με ζωγραφικό πίνακα του Τζάκσον Πόλοκ. Αν προσπαθήσεις να συμπληρώσεις τα κομμάτια του, θα εκνευριστείς. Ίσως είναι πιο ασφαλές να μην ανοίξεις ποτέ το κουτί του.    



ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Μας ξεγέλασε! Δεν έχει καμία σχέση με το «Inception» (ένα χαμένο στοίχημα…). Τουλάχιστον, είναι καλύτερο από το «Inception». Για τα 2/3 (και βάλε) της διάρκειας του φιλμ, το «Tenet» είναι μία πρακτορική περιπέτεια με στοιχεία φανταστικού που αποζημιώνει και δεν χορταίνεις να απολαμβάνεις στη μεγάλη οθόνη. Το υπόλοιπο είναι μία τεράστια και ακατανόητη ήττα. Που δεν αξίζει να σκέφτεσαι βγαίνοντας από τον κινηματογράφο, διότι… όσες ώρες ή μέρες κι αν περάσουν, θα εξακολουθείς να μην καταλαβαίνεις τίποτα! Οι πιστοί του Κρίστοφερ Νόλαν θα προσκυνήσουν ξανά. Και μερικοί από αυτούς θα προσπαθήσουν να εξηγήσουν και τι είδαν. Δεν είναι ανάγκη να εκτίθεται τόσο κανείς σε συνανθρώπους του, πόσω μάλλον δημόσια. It’s only a movie. Και είχαμε πολλούς μήνες να δούμε τέτοια ταινία! Την είχαμε ανάγκη. Ας του το συγχωρήσουμε (σεναριακά). Αλλά θα είναι η τελευταία φορά…

Του Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το freecinema.gr 
Διαβάστε πρώτοι όλα τα νέα του Enternity.gr στο Google News, στο Facebook και στο Twitter
0 ΣΧΟΛΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
  • Δεν υπάρχουν ακόμα σχόλια για αυτό το άρθρο.

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!