Τα γυρίσματα κυλούν, η Monroe (Michelle Williams) παίζει άρπα με τα νεύρα της παραγωγής και των ηθοποιών, ειδικά του Olivier, με τα καπρίτσια της και την αδυναμία της να πει σωστά και την παραμικρή ατάκα, ο πρόσφατος γάμος της με τον Arthur Miller περνά κρίση, η εύθραυστη ψυχολογία της και ο αρπακτικός περίγυρος παρεμποδίζουν ακόμα περισσότερο την ερμηνεία της και αναζητά απεγνωσμένα ένα στήριγμα, είτε στα χάπια είτε σε ένα σύντροφο. Γιατί αν περιμένετε ανέμελο σεξ ανάμεσα στη σεξοβόμβα και τον πιτσιρικά παρατρεχάμενο δε θα το βρείτε, ο έρωτας και ο ερωτισμός όμως υπάρχουν. Ίσως το My Week with Marilyn περιγράφηκε πιο βαρύ από όσο είναι στην πραγματικότητα, καθώς είναι ξεκάθαρα μια ανάλαφρη, ψυχαγωγική ταινία και όχι μια δραματική βιογραφία τύπου Capote.
Λόγω των πολλών βρετανών ηθοποιών και της αμερικανο-αγγλικής παραγωγής υπάρχει παντού το εγγλέζικο χιούμορ και φλέγμα. Το ότι είναι μια ταινία για μια ταινία με ηθοποιούς που υποδύονται τους ηθοποιούς δημιουργεί ένα παράδοξο που ζωηρεύει πολύ τα όσα διαδραματίζονται και δίνει την ευκαιρία για σαρκαστικά σχόλια πάνω στις σχέσεις των «εργατών» της βιομηχανίας του κινηματογράφου. Ο Simon Curtis σκηνοθετεί με τον απόλυτα κατάλληλο τρόπο, αφήνοντας το ρυθμό να ρέει αδιάκοπα και χωρίς να καταφύγει είτε στην καρτ ποστάλ είτε στην καρικατούρα. Το μεγάλο σφάλμα στο οποίο πέφτει όμως, και βλάπτει σοβαρά τη συνοχή και τη διασκέδαση του θεατή, είναι πως στο δεύτερο μισό η ταινία σοβαρεύει υπερβολικά και μετατρέπεται σε ένα γλυκερό «αγόρι γνωρίζει κορίτσι-αγόρι ερωτεύεται κορίτσι», με βόλτες στην εξοχή, ντροπαλοσύνες και αισθηματικές αγωνίες. Μοιραία η ταινία ξεφουσκώνει αργά αλλά σταθερά, με κάποιες εκλάμψεις στο ενδιάμεσο, μέχρι το φινάλε.
Οι ηθοποιοί όμως έχουν τον πρώτο ρόλο εδώ και μάλιστα η Michelle Williams. Όπως σε όλες τις σύγχρονες βιογραφίες, έτσι και εδώ υπάρχει η λογική της πλήρους αντιγραφής και ουσιαστικά νεκρανάστασης του βιογραφούμενου. Το κατά πόσο αυτό αφήνει χώρο στην ερμηνεία του προσώπου είναι μια άλλη ιστορία, αλλά ευτυχώς δε θα μας απασχολήσει σε αυτή την περίπτωση γιατί δεν πρόκειται αφήγηση όλης της ζωής της Monroe. Η Williams έχει αντιγράψει και την παραμικρή λεπτομέρεια των εκφράσεων, των κινήσεων, των στάσεων και της ομιλίας της Marilyn, ενώ οι μακιγιέρ και οι ενδυματολόγοι έχουν κάνει καταπληκτική δουλειά στο θέμα της ομοιότητας. Το πόσο ίδια μοιάζει με το «πρωτότυπο» είναι πολύ έντονο στις κινηματογραφικές σκηνές και όπου παίζει το μύθο Marilyn Monroe -πρέπει να το δει κανείς για να το πιστέψει.
Στις πιο ανθρώπινες σκηνές βασίζεται περισσότερο στην εικόνα της Monroe σα χαδιάρα γατούλα και καταφέρνει να αποδώσει μεγάλο μέρος της γοητείας και του ερωτισμού της. Επίσης μερικές φορές στο πρώτο μέρος, ειδικά όταν δεν τα καταφέρνει στα γυρίσματα και ακούει την κατσάδα του Olivier, παίρνει μια έκφραση περισσότερο αλλοπαρμένη και αφελή παρά ανασφαλή ή νευρωτική. Είναι η μόνη αξιόλογη αδυναμία στον τρόπο που παίζει. Σα συμπέρασμα η Williams έπρεπε να υποδυθεί μια γυναίκα/είδωλο πραγματικά ανεπανάληπτη οπότε κατά μία έννοια ήταν καταδικασμένη από την αρχή. Είναι περισσότερο μίμηση παρά ερμηνεία, αλλά τόσο δουλεμένη που μαγνητίζει και της αξίζουν πολλά συγχαρητήρια. Επάξια δίπλα της στέκεται η συμπαθέστατη φιγούρα του Colin, ένας ψηλολέλεκας με κλασσική αγγλική φάτσα που φέρνει στο νου τον Alfie του Michael Caine.
Παίζει πολύ καλύτερα από όσο απαιτεί ο αβανταδόρικος ρόλος του. Ο Branagh, αντιθέτως, έχει σαφώς μεγαλύτερη ελευθερία σα Sir Laurence Olivier παρουσιάζοντας ένα μεγάλο ηθοποιό με χαρακτήρα ανυπόμονο, εκρηκτικό, δύσκολο αλλά και χωρίς αυταπάτες κατά βάθος και με μια δόση μεγαλοπρέπειας, καλύπτοντάς τον ερμηνευτικά και καταφέρνοντας να τον κάνει συμπαθή. Η Emma Watson παρατά το Harry Potter και εμφανίζεται σαν ομορφούλα αγγλίδα και δίλημμα για τον Colin (καθόλου κακή), η κλασσικά όμορφη Julia Ormond είναι η σύζυγος του Sir Laurence Olivier και μεγάλη ηθοποιός, αλλά την παράσταση κλέβει η Judy Dench στο ρόλο μιας επίσης μεγάλης ηθοποιού, απίστευτα γλυκιά και ανθρώπινη και όπως πάντα αντικομφορμίστρια.
Εν ολίγοις, η Marilyn Monroe επανήλθε αλλά όχι στην καλύτερη δυνατή ταινία. Παρά τις πολύ καλές ερμηνείες από όλους και το μεγάλο κατόρθωμα της Michelle Williams που είχε να αναμετρηθεί με ένα θηρίο, το My week with Marilyn μένει πίσω από το περσινό The King’s Speech και έχει να αναμετρηθεί με το Leonardo Di Caprio σα J.E. Hoover και κυρίως τη Meryl Strip σα Margaret Thatcher. Ενδυματολογικά, σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον για τις κυρίες λόγω του στυλ της εποχής και κυρίως της Monroe, αλλά από ένα σημείο και μετά γίνεται μια τυπική ρομαντική ταινία. Όσοι δεν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για το θέμα θα αρχίσουν να δυσφορούν, αλλά οι θαυμαστές του μεγαλύτερου συμβόλου του σεξ στην ιστορία θα μείνουν έκθαμβοι.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Είναι μια από τις ταινίες που θέλω να δω! H Michelle μου αρέσει πάρα πολύ, αν και υποκριτικά δε νομίζω ότι έχει δείξει ακόμα όλα τα χαρτιά της (ίσως με μια σχεδόν εξαίρεση του Blue Valentine) πάντως και μετά το review ψήνομαι τρελά να τη δω. Από την άλλη , τι ψυχανωμαλία αυτή με τους άγγλους να θεοποιούν τους βασιλιάδες και ηγέτες τους με βιογραφίες; Δηλαδή ποιος νοήμων θα έκανε ταινία-αφιέρωμα στη ζωή της Θάτσερ; (Πέραν της αξεπέραστης κατά τα άλλα Στριπ) όταν ήμουν μικρός και έβλεπα αυτή τη μούμια τη Θάτσερ έτρωγα όλο το φαί μου
Aπίστευτα βαρετή και ανούσια ταινία.