Από εκεί, καθοδηγείται στο σημείο όπου τον περιμένει το πρώτο του αυτοκίνητο, μία Porsche 911 Carrera S. Δεν πρόκειται για απλή διευκόλυνση του tutotial, αλλά για τον τρόπο οικειοποίησης των περισσότερων αυτοκινήτων του παιχνιδιού. Απλώς βρίσκετε πού είναι παρκαρισμένα και τα αποκτάτε περνώντας δίπλα τους. Για να τα οδηγήσετε άμεσα, απλώς πατάτε ένα πλήκτρο. Ο δεύτερος τρόπος εμπλουτισμού του γκαράζ του παίκτη είναι πιο παραδοσιακός: πρέπει να νικήσετε τους δέκα “Most Wanted” οδηγούς της φανταστικής πόλης του Fairhaven σε απαιτητικές κόντρες και να ανεβείτε στην σχετική ιεραρχία, αποκτώντας παράλληλα τα εξωτικά οχήματά τους. Σε αντίθεση με το αρχικό Need for Speed: Most Wanted, εδώ δεν υπάρχουν κινηματογραφικές σκηνές πριν από κάθε αγώνα και σενάριο γενικότερα. Απλώς μαζεύετε τους πόντους που χρειάζονται λαμβάνοντας μέρος σε αγώνες με τα αυτοκίνητα που ήδη έχετε και αντιμετωπίζετε το αντίστοιχο Most Wanted αυτοκίνητο, τρακάροντάς το αμέσως μετά τον αγώνα για να το αποκτήσετε.
Αν και τα cut-scenes αποτελούν περιττή προσθήκη σε κάθε racing game, το πρωτότυπο Most Wanted είχε βρει την κατάλληλη συνταγή για την υλοποίησή τους, δίνοντας μία πιο καθορισμένη αίσθηση προόδου και μεγαλύτερο κίνητρο στον παίκτη για να γελοιοποιήσει τον επόμενο οδηγό της Blacklist. Δεν μπορούμε να θεωρήσουμε την έλλειψή τους από το Most Wanted 2012 σοβαρό ελάττωμα, αλλά η αντικατάστασή τους με αφηρημένα clips που προσπαθούν να προσδώσουν μία καλλιτεχνική χροιά στα τεκταινόμενα, απλώς δεν ταιριάζει με την λογική ενός παιχνιδιού που βασίζεται σε παράνομες κόντρες και το καθιστά απρόσωπο. Από την άλλη βέβαια, το νέο Most Wanted έχει το χρόνο με το μέρος του, αφού τα αυτοκίνητα που θα αντιμετωπίσετε και εν τέλει θα αποκτήσετε, αντισταθμίζουν την όποια πικρία από την έλλειψη προσωπικότητας. Θα καταλάβετε τι εννοούμε όταν βρεθείτε απέναντι στην Lamborghini Aventador LP 700-4 και την Bugatti Veyron 16,4 Super Sport και συνειδητοποιήσετε ότι δεν είναι καν τα δύο “Most Wanted” αυτοκίνητα του παιχνιδιού…
Για να φτάσετε όμως στο σημείο να μπορέσετε να κοντραριστείτε με αυτά τα τέρατα της αυτοκίνησης, θα πρέπει να έχετε μαζέψει πόντους και βελτιώσεις νικώντας σε αγώνες που αντιστοιχούν στα συμβατικά οχήματα που είναι διαθέσιμα εξαρχής. Με εξαίρεση κάποιες πιο βαριές και αργές προσθήκες, όπως το Ford F-150 SVT Raptor και το Range Rover Evoque, που είναι προσανατολισμένα στα takedowns, όταν λέμε «συμβατικά» αυτοκίνητα εννοούμε Nissan GTR, Lamborghini Gallardo και πάει λέγοντας. Γύρω από αυτά τα οχήματα έχει χτιστεί η δευτερεύουσα δομή του παιχνιδιού. Σε κάθε ένα αντιστοιχούν πέντε αγώνες, οι νίκες στους οποίους ανταμείβουν με πόντους και βελτιώσεις, οι οποίες είναι το κλειδί για να μπορέσετε να αντιμετωπίσετε τους Most Wanted αντιπάλους σας. Οι βελτιώσεις αυτές αφορούν αποκλειστικά στην απόδοση και συμπεριφορά των οχημάτων και όχι στην εμφάνισή τους και η επιλογή τους προσθέτει μία στρατηγική χροιά: θα χρησιμοποιήσετε Long Gears για μεγαλύτερη ταχύτητα ή Short Gears για μεγαλύτερη επιτάχυνση. Off-road ή Track λάστιχα; Η υλοποίηση του συστήματος αναβάθμισης θυμίζει αρκετά τα loadouts των FPS, αφού θα πρέπει να προσαρμόσετε το setup του αυτοκινήτου σας στις απαιτήσεις του εκάστοτε αγώνα.
Ισχύει και εδώ αυτό που αναφέραμε για τις κινηματογραφικές σκηνές: οι βελτιώσεις οπτικής φύσεως είναι δευτερεύον στοιχείο και περισσότερο ψυχολογικός παράγοντας παρά οτιδήποτε άλλο, όμως δεν θα παραπονιόταν κανείς αν υπήρχαν κάποιες σχετικές επιλογές. Και στον τομέα αυτό, το πρώτο Most Wanted είχε πετύχει καλή ισορροπία, έχοντας απαλλαγεί από τις υπερβολές των Need for Speed: Underground και δίνοντας στον παίκτη μία απτή αίσθηση προόδου με τις επιλογές που διέθετε. Πάντως, το νέο σύστημα αποδεικνύεται αξιόλογο, δίνοντας σε κάθε αγώνα έναν πρακτικό στόχο, ενώ η αναβάθμιση των… αναβαθμίσεων σε Pro έκδοση επιτυγχάνεται, πολύ σωστά, μέσω του gameplay.
Θέλετε το Burn Nitrous Pro, που αυξάνει τη διάρκεια της ώθησης; Θα πρέπει να χρησιμοποιήσετε το απλό Nitrous για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Θέλετε τα Track Tires Pro, που δίνουν καλύτερο έλεγχο εκτός δρόμου από τα απλά λάστιχα, πέρα από τη δεδομένη καλύτερη πρόσφυση στην άσφαλτο; Θα τα έχετε αφού συμπληρώσετε μία συγκεκριμένη απόσταση κάνοντας drifting με αυτά. Η εντελώς ελεύθερη δομή του παιχνιδιού σημαίνει ότι μπορείτε να παίξετε μόνο όσους αγώνες χρειάζεται για να φτάσετε στην επόμενη βαθμίδα της κλίμακας των καταζητούμενων οδηγών ή να ολοκληρώσετε τα πάντα, αποκτώντας το πλήρες σετ βελτιώσεων απόδοσης ακόμη και για το… αγροτικό Ford. Από την άλλη, μπορείτε να μην κάνετε τίποτα από όλα αυτά και απλώς να τριγυρνάτε στο Fairhaven ή να επικεντρωθείτε στο να σπάτε τους χρόνους των φίλων σας, που εμφανίζονται μέσω του Autolog, του γνωστού πλέον συστήματος καταγραφής στατιστικών που εδώ κάνει την εμφάνισή του και μέσα στον κόσμο του παιχνιδιού.
Πράγματι, πέρα από τα real-time recommendations που προκύπτουν όταν κάποιος έχει κάνει καλύτερο χρόνο από εσάς σε κάποιον αγώνα, θα δείτε ακόμη και το avatar των φίλων σας σε πινακίδες που έχουν σπάσει πραγματοποιώντας μεγαλύτερο άλμα, ενώ το ίδιο ισχύει και για τις κάμερες καταγραφής ταχύτητας της τροχαίας, που αναγράφουν το όνομα του παίκτη που έχει περάσει πιο γρήγορα από το συγκεκριμένο σημείο. Γενικά, οι τομείς ανταγωνισμού είναι πλέον τόσο πολλοί, που ένας χρήστης με λίστα γεμάτη με φίλους που διαθέτουν το Most Wanted δεν θα πάψει ποτέ να έχει πράγματα να κάνει στα πλαίσια του παιχνιδιού. Φυσικά, το online multiplayer mode του παιχνιδιού δεν έχει μόνο ασύμμετρη φύση. Επιλέγοντας τον τομέα “Multiplayer” από το in-game μενού του Most Wanted, μεταφέρεστε σχεδόν άμεσα σε μία online έκδοση της Fairhaven με άλλα οκτώ άτομα και λαμβάνετε μέρος σε πεντάδες από events, τα οποία δεν περιλαμβάνουν μόνο κλασικούς αγώνες ταχύτητες, αλλά και συναγωνισμό σε άλματα ή και συνεργατικές δραστηριότητες του τύπου «Κάντε όλοι μαζί 25 near-misses» ή «Κάντε όλοι μαζί 50 takedowns». Ανάμεσα στα events οι παίκτες απλώς τριγυρνούν στους δρόμους της πόλης και περιμένουν το επόμενο “Meet Up” μήνυμα για να οδηγήσουν προς το σημείο εκκίνησης της επόμενης δραστηριότητας.
Πρόκειται για μία ιδιαίτερα χαλαρή και διασκεδαστική προσέγγιση στο multiplayer, που θυμίζει έντονα το Burnout: Paradise και ταιριάζει στη λογική ανοιχτού κόσμου του παιχνιδιού. Ωστόσο, αν δεν παίζετε με φίλους, θα διαπιστώσετε ότι όσην ώρα είστε online θα νιώθετε σαν να παίζετε συγκρουόμενα, αφού η ανθρώπινη φύση επικρατεί και η έλλειψη καθορισμένου πλαισίου ευνοεί την άσκοπα επιθετική οδήγηση. Αυτή η αίσθηση παιδικής χαράς παραμένει ιδιαίτερα διασκεδαστική, όμως ταιριάζει πιο πολύ στη σειρά Burnout,κάτι που προφανώς συμμερίζεται και η Criterion, δεδομένου ότι δεν έχει συμπεριλάβει events με έμφαση στα τρακαρίσματα στο single-player mode. Φυσικά, από τη στιγμή που εμπεριέχεται η έννοια του «καταζητούμενου» στον τίτλο, δεν θα μπορούσε να λείπει η αστυνομία. Ανηλεείς καταδιώξεις και μπλόκα μπορεί να ξεκινήσουν ακόμη και εκτός αγώνων, αν περάσετε με μεγάλη ταχύτητα μπροστά από ένα περιπολικό. Στους αγώνες, η παρουσία του Νόμου είναι προκαθορισμένη, ανάλογα με το event. Για παράδειγμα, στα Ambush events σκοπός είναι εξαρχής η αποφυγή της αστυνομίας, ενώ και στους αγώνες με τα αυτοκίνητα της λίστας Most Wanted θα πρέπει να έχετε το νου σας τόσο στις καταδιώξεις όσο και στον αντίπαλό σας.
Στα υπόλοιπα events μπορεί να υπάρχουν “pursuits”, μπορεί και όχι. Κατά κανόνα, αν ξέρετε ότι έχετε να αντιμετωπίσετε και την αστυνομία, καλό θα ήταν να χρησιμοποιείτε και τις ανάλογες αναβαθμίσεις στο σασί του αυτοκινήτου σας, αφού η επιθετικότητα των περιπολικών είναι μεγαλύτερη και από την αντίστοιχη του προπέρσινου Hot Pursuit. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι τα καρφιά, τα οποία πλέον σκάνε οριστικά τα λάστιχά σας, εκτός κι αν έχετε στην κατοχή σας την “Reinflatable” ποικιλία τους. Η ένταση που προκύπτει είναι δεδομένη, αν και φέτος δεν υπάρχουν τα αντίστοιχα power-ups του προηγούμενου τίτλου της Criterion, που έδιναν στον παίκτη τη δυνατότητα να διαχειριστεί την κατάσταση και με άλλους τρόπους πέρα από την οδήγηση.
Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, γιατί έτσι τονίζεται με έναν ακόμη τρόπο η έμφαση που δίνεται από την Criterion στις ικανότητες του παίκτη στην οδήγηση. Παράλληλα, ενώ οι καταδιώξεις κατά τη διάρκεια του free roaming μπορεί να αποδειχθούν χρονοβόρες, η ανταμοιβή σε πόντους για την αποτελεσματική διαφυγή από αυτές είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρη, γεγονός που πολλές φορές θα σας οδηγήσει στο να προκαλείτε την αστυνομία αυτοβούλως.
Οι αγώνες γενικά ακολουθούν τη λογική του Paradise. Με τη χρήση του in-game μενού, που ενεργοποιείται χωρίς την ανάγκη για παύση της δράσης, επιλέγετε έναν από τους διαθέσιμους αγώνες, οδηγείτε προς το σημείο εκκίνησής του ακολουθώντας την σχετική ένδειξη στο GPS και μόλις φτάσετε πατάτε γκάζι και φρένο ταυτόχρονα για να ξεκινήσετε. Αν και υπάρχει μία μικρή γκάμα από events (Circuit Race, Sprint Race, Ambush, Speed Run), η ουσία όλων είναι να φτάσετε στη γραμμή του τερματισμού όσο πιο γρήγορα γίνεται. Η δυνατότητα καταστροφής μερικών στοιχείων του περιβάλλοντος δίπλα από το δρόμο, όπως οι κολώνες φωτισμού, τα συρμάτινα κιγκλιδώματα και οι πινακίδες δίνουν μια ευχάριστα χαοτική αίσθηση στα τεκταινόμενα, χωρίς να πέφτει στην παγίδα του Ridge Racer Unbounded, όπου ο παίκτης δεν ήταν σίγουρος αν το αντικείμενο στο οποίο κατευθύνεται θα καταστραφεί ή θα του διαλύσει το αυτοκίνητο. Στην έντονη αίσθηση των αγώνων συνεισφέρει και η δυνατότητα πραγματοποίησης αλμάτων, αφού σε πολλά σημεία στο Fairhaven υπάρχουν διάσπαρτες φυσικές και τεχνητές ράμπες, που θα εκτοξεύσουν το αυτοκίνητό σας ψηλά, μετρώντας φυσικά την απόσταση του άλματος μέσω του Autolog.
Πρόκειται για ένα από τα καλύτερα δάνεια από το Paradise, ενώ η αίσθηση του άλματος και της προσγείωσης εδώ είναι ακόμη πιο ικανοποιητική, λόγω της πολύ βαριάς υπόστασης των οχημάτων. Ευτυχώς, δεν υπάρχει πλέον η ασαφής προσέγγιση του «αδελφού» του Most Wanted, που ανάγκαζε τον παίκτη είτε να ξέρει τους δρόμους της πόλης απ’ έξω και ανακατωτά είτε να κοιτάζει συνεχώς το GPS. Για να το πετύχει αυτό, η Criterion χρησιμοποίησε εμφανείς οπτικές ενδείξεις για τα checkpoints, οι οποίες είναι ορατές από απόσταση και επιτρέπουν στον παίκτη να αφοσιωθεί στον αγώνα και δεν τον αναγκάζουν να αγωνιά για το αν θα χαθεί στην επόμενη στροφή. Το Fairhaven είναι καλύτερα δομημένο και υλοποιημένο τόσο από το Stockport όσο και από την Paradise City, από κάθε άποψη. Αισθητικά, συνδυάζει στοιχεία αμερικανικών και ευρωπαϊκών πόλεων και παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία σε ό,τι αφορά το περιβάλλον οδήγησης, ενώ ο τρόπος απόκτησης των μη-Most Wanted οχημάτων καθιστά την εξερεύνησή του εποικοδομητική. Περιλαμβάνονται κεντρικές λεωφόροι γεμάτες κίνηση, γρήγοροι περιφερειακοί, χωματόδρομοι, στενά σοκάκια, χωματερές… αεροπλάνων, πλατείες με μνημεία, ακόμη κι ένα σημείο με μια κατασκευή που μοιάζει με γυάλινο rollercoaster, πάνω στην οποία μπορείτε να οδηγήσετε.
Σε αντίθεση με το Stockport του πρώτου Most Wanted, οι αγώνες δεν διαδραματίζονται μόνο λίγο πριν τη δύση του ηλίου, αφού υπάρχει πλήρης κύκλος διαδοχής ημέρας και νύχτας, με ό,τι θετικό αυτό συνεπάγεται για την οπτική ποικιλία του παιχνιδιού, Πάντως, η εκθαμβωτική χρήση του bloom effect ενίοτε ενοχλεί και καθιστά τους μεσημεριανούς αγώνες περιστασιακά ενοχλητικούς, αν τρέχετε κόντρα στον ήλιο. Όπως συνέβαινε και στο πρώτο ακόμα Need for Speed του 1994 και όχι μόνο, οι δρόμοι του Fairhaven χρησιμοποιούνται και από generic οχήματα πολιτών, που οδηγούν με το πάσο τους και αποτελούν εμπόδιο στις βλέψεις του παίκτη για επίτευξη της μέγιστης δυνατής ταχύτητας σε κάθε αυτοκίνητο. Η ύπαρξη κίνησης είναι απαραίτητη για την επίτευξη της έντασης που χαρακτηρίζει την οδήγηση, αφού αναγκάζει τον παίκτη να διοχετεύει όλη του την προσοχή για να μην τρακάρει και δίνει το χαρακτήρα ρίσκου σε κάθε πάτημα του γκαζιού. Στον τομέα αυτό όμως παρατηρείται η εξής ασυνέχεια: αν τρακάρετε με μεγάλη ταχύτητα το πίσω μέρος ενός αντιπάλου, θα προσθέσετε στο ενεργητικό σας ένα μεγαλοπρεπές “takedown”, όπως τον παλιό καλό καιρό στο Burnout και στο Hot Pursuit.
Αν, από την άλλη, συμβεί το ίδιο με ένα απλό αυτοκίνητο, θα βγείτε εσείς εκτός μάχης, παρακολουθώντας ανήμπορος το σύντομο cutscene με την ένδειξη “Crashed”. Κάτι τέτοιο θα ήταν λογικό αν συνέβαινε στο αντίθετο ρεύμα, αλλά ισχύει και για τα οχήματα που έχουν ίδια κατεύθυνση με το δικό σας, σε αντίθεση με τα παλιότερα Burnout, όπου υπήρχε μεγαλύτερη συνοχή στη συμπεριφορά αντιπάλων και υπόλοιπων οχημάτων. Αν αυτό συνδυαστεί με τον πιο ρεαλιστικό χειρισμό σε σχέση με τα Burnout, που μειώνει συγκριτικά την αποτελεσματικότητα των άμεσων χειρισμών, το αποτέλεσμα είναι λίγο περισσότερες αναπόφευκτες συγκρούσεις από όσες θα θέλαμε σε ένα παιχνίδι Need for Speed.
Το γεγονός ότι το rubber banding λειτουργεί πιο έντονα κατά του παίκτη παρά υπέρ, σημαίνει ότι μόνο η χρήση ενός πολύ γρήγορου και πλήρως βελτιωμένου αυτοκινήτου θα αποτρέψει την ανάγκη για restart ενός αγώνα σε περίπτωση τέτοιου τρακαρίσματος. Ευτυχώς, η χρήση των mods “Reinforced Chassis” και “Body Impact Protection” βελτιώνει την κατάσταση, αλλά το γεγονός παραμένει ότι η αλληλεπίδραση με αντίπαλα αυτοκίνητα καθορίζεται από διαφορετικούς κανόνες σε σχέση με τα υπόλοιπα οχήματα.
Ένας ακόμη παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει σε τρακάρισμα, είναι η προσπάθεια χρήσης του EasyDrive menu κατά τη διάρκεια της οδήγησης, γεγονός που προϋποθέτει το πάτημα της δεξιάς κατεύθυνσης στο d-pad και άρα την απομάκρυνση από το τιμόνι. Η ύπαρξη ενός real-time μενού είναι αξιέπαινη, όμως η απροβλημάτιστη χρήση του είναι εφικτή μόνο αφού έχετε σταματήσει το αυτοκίνητο, εκτός κι αν έχετε Kinect, όπου η χρήση φωνητικών εντολών διευκολύνει την κατάσταση. Κατά τα άλλα όμως, το EasyDrive αποτελεί ένα ακόμη από τα αξιόλογα χαρακτηριστικά του παιχνιδιού, εξελίσσοντας την σχετική έμπνευση του Paradise και δίνοντας στον παίκτη εύκολη πρόσβαση σε αυτοκίνητα, αγώνες και βελτιώσεις, χωρίς να σπάει τη ροή του gameplay.
Στον τομέα των συγκρούσεων πάντως κυριαρχεί η αξιέπαινη έμπνευση της Criterion να αφαιρέσει το σύντομο cutscene κατά τη διάρκεια των takedowns που προκαλεί ο παίκτης. Στην αντίθετη περίπτωση το cutscene παραμένει, αλλά τότε έτσι κι αλλιώς θα είχαμε διακοπή της ροής του παιχνιδιού. Μπορεί με αυτό τον τρόπο να μην τονίζεται τόσο το επίτευγμα της επιτυχούς στιγμιαίας εξουδετέρωσης του αντιπάλου, αλλά εξαλείφονται οι συνεχείς διακοπές στη δράση και δεν χρειάζεται η τεχνητή νοημοσύνη να επανατοποθετεί το αυτοκίνητο του παίκτη στο δρόμο, με τρόπο που μοιραία κάποιες φορές θα προκαλούσε προβλήματα, όπως συνέβαινε περιστασιακά στο Hot Pursuit. Ο χειρισμός του νέου Need for Speed αποτελεί εξέλιξη του επιτυχημένου arcade μοντέλου του Hot Pursuit, με ανεπαίσθητες ρεαλιστικές πινελιές, που δεν αλλοιώνουν τον χαρακτήρα του τίτλου, αλλά καθιστούν την συμπεριφορά των αυτοκινήτων πιο πιστευτή (προσοχή, πιστευτή, όχι ρεαλιστική). Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως λόγω της επιτυχημένης απόδοσης της φυσικής υπόστασης των οχημάτων και συγκεκριμένα της πολύ καλής αίσθησης βάρους.
Το drifting ακολουθεί και αυτό τη λογική του Hot Pursuit, όμως είναι ελαφρώς πιο δύσκολο στην εκτέλεση, ακροβατώντας ιδανικά ανάμεσα στην αίσθηση απόκτησης και απώλειας ελέγχου με κάθε κόψιμο του τιμονιού. Αν και, όπως προαναφέρθηκε, οι άμεσες μανούβρες που επιτρέπουν την αποφυγή των διερχόμενων οχημάτων είναι λιγότερο αποτελεσματικές, συνολικά επιτυγχάνεται μία πολύ καλή ισορροπία ανάμεσα στο arcade και το simulation στοιχείο, που καθιστά την οδήγηση ιδιαίτερα ικανοποιητική ως εμπειρία. Επίσης, είναι πολύ σημαντικό να σημειωθεί ότι η αρχική αίσθηση ελλιπούς πρόσφυσης των τροχών στο οδόστρωμα δεν είναι ελάττωμα του παιχνιδιού, αλλά των Stock και Off-Road ελαστικών. Μόλις κερδίσετε τα ελαστικά πίστας, αλλά και κάποιες σχετικές βελτιώσεις του σασί, θα διαπιστώσετε ότι η απόδοση της πρόσφυσης είναι και αυτή επιτυχημένη και συνεισφέρει στην παρεχόμενη οδηγική απόλαυση.
Η χρήση μιας βελτιωμένης έκδοσης της, γνωστής από το Hot Pursuit, Chameleon Engine αποφέρει εντυπωσιακά αποτελέσματα στον οπτικό τομέα, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι πρόκειται για open world game. Η λεπτομέρεια στο δρόμο και στο περιβάλλον είναι μεγαλύτερη και από την αντίστοιχη του Hot Pursuit και η ύπαρξη μεγάλου αριθμού οχημάτων και destructible αντικειμένων δεν ρίχνει τον ρυθμό ανανέωσης της οθόνης κάτω από τα σταθερά 30 καρέ ανά δευτερόλεπτο, παρά μόνο σε ελάχιστες περιπτώσεις, ενώ δεν βλάπτει και την πολύ καλή αίσθηση ταχύτητας. Όπως αναμενόταν από τους δημιουργούς του Burnout, οι ζημιές στα αυτοκίνητα αποδίδονται ικανοποιητικά, αν και η χρήση licensed υλικού σημαίνει ότι η αποτύπωση αυτή είναι πιο ήπια. Αν και η όποια ζημιά είναι καθαρά αισθητικής φύσεως, υπάρχει πλέον και η εξαίρεση των σκασμένων λάστιχων, που αναφέρθηκε πιο πάνω και απεικονίζεται με την παραγωγή ενός εντυπωσιακού εφέ σπίθας κατά την τριβή της ζάντας με το οδόστρωμα.
Η ηχητική κάλυψη του Most Wanted χαρακτηρίζεται και αυτή από βελτιώσεις, κυρίως στον τομέα των μηχανών, αποτυπώνοντας με πιστότητα και την πρέπουσα ποικιλία τους ήχους της επιτάχυνσης και των στροφών της μηχανής. Το soundtrack είναι πάντα θέμα γούστου, αλλά κατά γενική ομολογία η Criterion έχει κάνει επιτυχημένες επιλογές licensed κομματιών που συνοδεύουν ευχάριστα την οδήγηση, από καταξιωμένα συγκροτήματα, όπως οι Muse, The Who, Green Day και Chemical Brothers. Σε τελική ανάλυση, ο συνδυασμός του παλιού Most Wanted και του Burnout Paradise κρίνεται ως επιτυχημένος, με τις όποιες παρασπονδίες να απορρέουν κυρίως από δευτερεύοντα στοιχεία και να μην επηρεάζουν την ποιότητα του gameplay.
Η συνοχή του οράματος της Criterion είναι αξιέπαινη και επικεντρώνεται στην ουσία, προσφέροντας ποιοτική εμπειρία οδήγησης και ελευθερία κινήσεων, με τα λιγότερα δυνατά εμπόδια στην ομαλή ροή του παιχνιδιού. Όπως προαναφέρθηκε στο κείμενο, υπάρχουν κάποια στοιχεία που θα μπορούσαν να τροποποιηθούν προς όφελος της συνολικής εμπειρίας, όμως δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Need for Speed: Most Wanted της Criterion αποτελεί σημαντικό εξελικτικό βήμα για τα racing games σε ανοικτό κόσμο και επαναφέρει τη σειρά σε καλό δρόμο, μετά από τα περσινά παραστρατήματα.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity