Σημαντικό τμήμα του παιχνιδιού καταλαμβάνει και η οδήγηση οχημάτων buggy, με τα οποία μεταβαίνει ο παίκτης από το ένα σημείο στο άλλο και συμμετέχει σε αγώνες, με ή χωρίς τη χρήση όπλων. Σε αντίθεση με ό,τι συνέβαινε έως τώρα στα παιχνίδια της id, η εξέλιξη του παιχνιδιού, αν και παραμένει γραμμική, βασίζεται στην κλασική δομή αποστολών και υπο-αποστολών που χαρακτηρίζει πολλά RPG ή άλλα action-adventures που διαδραματίζονται σε «ανοιχτό» κόσμο. Για να προχωρήσει η ιστορία, ο παίκτης αναλαμβάνει την αποστολή του από ένα από τα τρία quest hubs του παιχνιδιού, μετακινείται με το buggy του προς το σημείο που του υποδεικνύεται, αντιμετωπίζει στην πορεία κάποια εχθρικά buggy και εισέρχεται στην περιοχή όπου εντοπίζεται το πρόβλημα, με τα πολυάριθμα όπλα του υπό μάλης. Μετά επιστρέφει στον quest giver, ο οποίος είτε θα του αναθέσει νέα καθήκοντα, είτε θα τον κατευθύνει σε κάποιον άλλο «εργοδότη». Μάλιστα, η αίσθηση του fetch questing είναι τόσο έντονη, που κάποια side missions απαιτούν την έγκαιρη παράδοση δεμάτων, λειτουργώντας ακούσια ως αυτοσαρκασμός.
Στην ουσία, το παιχνίδι χωρίζεται σε τρία εντελώς διαφορετικά τμήματα, που αντιστοιχούν στις κατηγορίες από τις οποίες δανείζεται στοιχεία: RPG στις πόλεις-quest hubs, driving στον φαινομενικά ανοικτό κόσμο της Wasteland και shooting στις περιοχές όπου λαμβάνουν χώρα οι κύριες αποστολές Ο διαχωρισμός του παιχνιδιού σε διακριτά τμήματα σίγουρα προσφέρει ποικιλία, αφού, για παράδειγμα, αν κάποιος βαρεθεί για λίγο τους πυροβολισμούς, μπορεί να συμμετέχει στους αρκετά καλά υλοποιημένους αγώνες οδήγησης, αναβαθμίζοντας έτσι παράλληλα και τα buggy του. Ωστόσο, ο αντίκτυπος στην συνοχή του κόσμου του είναι αρνητικός και τονίζεται ακόμη περισσότερο από την συνεχή παρουσία της οθόνης loading. Επιπλέον, το συνεχές «πήγαινε-έλα» χρησιμοποιείται περισσότερο ως μέσο τεχνητής επιμήκυνσης της -περίπου 15ωρης εν τέλει- διάρκειας του παιχνιδιού, παρά για να δώσει την αίσθηση ενός ενιαίου κόσμου, η οποία δεν προκύπτει ούτε από τους επιφανειακούς χαρακτήρες και το αδιάφορο σενάριο του παιχνιδιού.
Δεν περιμέναμε την εκθρόνιση του Mass Effect, αλλά η χρήση RPG δομής δημιουργεί την ανάγκη ύπαρξης ενός κόσμου που θα την υποστηρίζει σε όλα τα επίπεδα, κάτι που εδώ δεν συμβαίνει. Από την άλλη, η εκ φύσεως εθιστική υπόσταση της δομής αυτής λειτουργεί και εδώ, ειδικά σε ό,τι αφορά την διαχείριση του εξοπλισμού, η οποία πραγματοποιείται με λειτουργικό τρόπο και θα σας κάνει να περάσετε αρκετή ώρα στα μαγαζιά του παιχνιδιού, αγοράζοντας τα κατάλληλα πυρομαχικά και υλικά για την κατασκευή gadgets. Από τα παραπάνω ίσως έχετε δημιουργήσει αρνητική εικόνα για το RAGE, από τα παρακάτω όμως θα αναθεωρήσετε, για τον πολύ απλό λόγο ότι όταν το παιχνίδι εστιάζει στον βασικό του τομέα, το shooting, δείχνει τη δύναμή του.
Πράγματι, οι περιοχές όπου διαδραματίζονται οι αποστολές που θυμίζουν κλασικά επίπεδα FPS, δείχνουν ότι η id Software δεν έχει ξεχάσει την τέχνη της σε καμία περίπτωση. Η ισχύς των όπλων έχει αποδοθεί επιτυχημένα, με καλή αίσθηση βάρους και εκκωφαντικούς ήχους πυροβολισμών, ενώ όλα σχεδόν διαθέτουν περισσότερα του ενός είδη πυρομαχικών. Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να γίνει στα βέλη με λειτουργία mind control και στα πυρομαχικά-φόρο τιμής στο Doom, του τελευταίου όπλου του παιχνιδιού.
Σημαντικό ρόλο στη μάχη παίζουν και τα gadgets, που περιλαμβάνουν τηλεκατευθυνόμενα αυτοκίνητα-βόμβες, ρομποτάκια-αράχνες με ενσωματωμένο πολυβόλο, αλλά και πιο τυπικά αντικείμενα, όπως τα Wingsticks, που θυμίζουν μπούμερανγκ, αλλά σε πολύ πιο κοφτερή έκδοση. Επειδή η τιμή αγοράς των προαναφερθέντων είναι σχετικά ακριβή (κρίση και εδώ;), επιβάλλεται η συλλογή του loot του παιχνιδιού, ώστε να μπορέσετε να δημιουργήσετε αυτά τα αντικείμενα στον τομέα Engineering του μενού του παιχνιδιού. Παρά την λειτουργικότητά του πάντως, το μενού του RAGE είναι αρκετές φορές υπόλογο για διακοπή της ροής του gameplay, αφού πολλές φορές θα χρειαστεί να το επισκεφθείτε για να αλλάξετε κάποιο από τα διαθέσιμα όπλα ή gadgets. Το ίδιο ισχύει και για την ανάγκη για συνεχή manual save, που προκύπτει από το αραιό checkpointing.
Σε ό,τι αφορά τον δεύτερο όρο της εξίσωσης «όπλα συν εχθροί ίσον FPS», το RAGE στέκεται και πάλι στο ύψος του. Θα αντιμετωπίσετε τόσο μεταλλαγμένους όσο και «νορμάλ» ανθρώπους, με πολλές παραλλαγές σε κάθε περίπτωση. Κοινό στοιχείο όλων είναι η συνεχής κινητικότητα και η πειστική συμπεριφορά στη διάρκεια της μάχης, ενώ, πιο συγκεκριμένα, οι μεταλλαγμένοι θα σας στοιχειώσουν με τις κραυγές τους, τις ξαφνικές εμφανίσεις τους, την επιθετικότητά τους και την απρόβλεπτη και γρήγορη κίνησή τους στο χώρο, που θα σας κάνει να αστοχήσετε αρκετές φορές μέχρι να απαλλαγείτε από την παρουσία τους. Πολλά είχαν ειπωθεί για τον τεχνικό τομέα του παιχνιδιού, αφού χρησιμοποιεί την id Tech 5, τη νέα μηχανή γραφικών της id Software. Εν τέλει, το αποτέλεσμα είναι αμφιλεγόμενο. Πράγματι, κάποιες στιγμές θα αναρωτηθείτε αν παίζετε κάποιο παιχνίδι επόμενης γενιάς, ειδικά στις εξωτερικές περιοχές, όπου το απέραντο draw distance, τα υψηλά επίπεδα λεπτομέρειας, και τα σταθερά 60 καρέ ανα δευτερόλεπτο εντυπωσιάζουν.
Ωστόσο, αν πλησιάσετε στα textures του παιχνιδιού, θα δείτε ενοχλητικά χαμηλές αναλύσεις, ενώ το φαινόμενο της καθυστερημένης φόρτωσης των textures είναι έντονο, ειδικά αν δεν έχετε εγκαταστήσει το παιχνίδι στην κονσόλα σας. Η συνολική εντύπωση πάντως είναι θετική, κυρίως λόγω της ομαλότητας της δράσης, αλλά και της κορυφαίας καλλιτεχνικής απόδοσης του τοπίου, των εσωτερικών χώρων και των χαρακτήρων, ενώ τα εφέ της φωτιάς και των εκρήξεων είναι απλώς κορυφαία. Αν και η χρωματική παλέττα που χρησιμοποιείται είναι περιορισμένη, η τεχνολογία του Virtual Texturing έχει επιτρέψει την επίτευξη τεράστιας ποικιλίας και λεπτομέρειας, με το αντίτιμο όμως που προαναφέρθηκε, τουλάχιστον στην έκδοση για κονσόλες.
Στο PC τα πράγματα είναι πιο μπερδεμένα, καθώς οι κατασκευαστές καρτών γραφικών τώρα άρχισαν να κυκλοφορούν drivers για να διορθωθούν τα πολυάριθμα τεχνικά ζητήματα που προέκυψαν, αφού, όπως συνέβη και με το Crysis 2, το RAGE σχεδιάστηκε έχοντας ως lead platform τις κονσόλες. Το τελευταίο κομμάτι του puzzle, το multiplayer, είναι πολύ πιο μικρό από όσο αναμενόταν. Περιλαμβάνονται κάποια racing modes και μερικές co-op αποστολές, που θα σας διασκεδάσουν για όσο διάστημα ασχοληθείτε μαζί τους. Η απουσία όμως ανταγωνιστικών modes που να βασίζονται στο shooting κομμάτι του παιχνιδιού προκαλεί έντονη έκπληξη, δεδομένου ότι μιλάμε για την ομάδα ανάπτυξης που εφήυρε το deathmatch και κυκλοφόρησε το Quake III Arena, ένα εκ των καλύτερων multiplayer arena shooters όλων των εποχών.
Αδιαμφισβήτητα, το RAGE δεν είναι ο συνεχιστής της παράδοσης που θέλει την id να θέτει νέα τεχνολογικά -και όχι μόνο- στάνταρ με κάθε νέα της κυκλοφορία. Πολλές φορές μάλιστα, θα σας δοθεί η εντύπωση ότι το παιχνίδι κάνει μπροστά στα μάτια σας τη μετάβαση από την προηγούμενη γενιά στην επόμενη και αντιστρόφως, λόγω της άγαρμπης συνύπαρξης αναχρονιστικών και σύγχρονων στοιχείων. Ωστόσο, τίποτε από τα παραπάνω δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα θετικά στοιχεία του RAGE εντοπίζονται σε ουσιώδεις τομείς, εκτοπίζοντας έτσι τα αρνητικά σε μεγάλο βαθμό. Μπορεί πριν την κυκλοφορία του RAGE 2 να «κρατήσουμε πιο μικρό καλάθι», όμως η επιστροφή της id στο προσκήνιο είναι πραγματικά καλοδεχούμενη.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity