Ο Woody Harrelson είναι ο David Brown, σκληροτράχηλος βίαιος ηδονιστής μπάτσος περιπολίας που καπνίζει σα φουγάρο και πίνει τον άμμο της θάλασσας. Η οικογενειακή του ζωή είναι διαλυμένη, έχοντας παντρευτεί διαδοχικά δύο αδερφές και έχοντας μια κόρη από την κάθε μία, όπου όλοι μένουν στο ίδιο σπίτι. Οι σχέσεις του με τις δύο πρώην συζύγους του είναι στo πλαίσιo της ανοχής, με τη μεγαλύτερη κόρη του σε διαρκή ένταση και με τη μικρή πατρικές. Κατά τη διάρκεια μιας περιπολίας ένα αυτοκίνητο τον τρακάρει, ο άλλος οδηγός προσπαθεί να διαφύγει και ο Brown τον ξυλοκοπεί άσχημα. Στις πειθαρχικές διαδικασίες που ακολουθούν, και με βάση το βεβαρημένο παρελθόν του, βρίσκεται μπλεγμένος και ζητά τη βοήθεια ενός συνταξιούχου συναδέλφου με διασυνδέσεις, που όμως τον μπλέκει χειρότερα.
Παρά την περιγραφή πρόκειται για κάθε άλλο παρά κλασσική μπατσοταινία. Ξεκινώντας από τα θετικά, ο Harrelson παραδίδει μια πραγματικά θηριώδη ερμηνεία. Παίζει με κάθε μυ του προσώπου του, κάθε κίνηση, κάθε τρίχα του και σηκώνει όλη την ταινία στις πλάτες του. Ο χαρακτήρας του δεν είναι «εύκολος» καθώς δε γίνεται συμπαθής στο θεατή, όντας μια επιθετική, εγωκεντρική και ψυχικά ανάπηρη περσόνα. Βοηθούμενος και από την εμφάνισή του και με διαπιστευμένες ερμηνευτικές περγαμηνές, καταφέρνει να σκιαγραφήσει ιδανικά το ρόλο του και να τον κάνει να φαίνεται πραγματικός κάθε δευτερόλεπτο. Το ότι η ταινία δεν περιστρέφεται γύρω από την αστυνομική πλοκή, αλλά την προσωπικότητά του δίνει ακόμα μεγαλύτερη ένταση, ενώ όλα τα σκηνοθετικά, εικαστικά και σεναριακά μέσα στρέφονται πάνω του. Βλέπουμε (ή θα έπρεπε να βλέπουμε) τη σταδιακή αποδόμηση ενός «σκληρού» μέχρι την τελική πτώση του. To δεύτερο θετικό στοιχείο είναι η σκοτεινή μουσική σε post rock ύφος, που δένει με τις πολλές σκηνές κατάπτωσης.
Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα συζητήσιμα σημεία. Όσο και να προσφέρεται ο Brown για ψυχογράφημα μιας αυταρχικής φιγούρας εξουσίας που αυτοδικαίως πράττει ό,τι πράττει κλπ, άλλο τόσο αυτό γίνεται με λάθος τρόπο. Ο Ellroy, και στις μεταφορές αλλά πολύ περισσότερο στα βιβλία του, βάζει το πολιτικό και κοινωνικό στοιχείο είτε σαν απλό ντεκόρ είτε μόνο σα μηχανισμό πλοκής, εστιάζοντας κυρίως στις ψυχώσεις των ηρώων του, κάτι όχι απαραίτητα κακό. Το ίδιο κάνει και εδώ, με αποτέλεσμα όμως ο κεντρικός χαρακτήρας να χάνει σχεδόν πλήρως τα εξωτερικά σημεία αναφοράς και να φαντάζει ξεκομμένος και μετέωρος. Μόνη εξαίρεση οι ανθρώπινες στιγμές με τις κόρες του, οι πιο ουσιαστικές σκηνές στην ταινία, χωρίς τις οποίες θα σκιαγραφούνταν σαν απλός ψυχοπαθής ενώ τώρα αποκτά κάτι σα δεύτερο επίπεδο.
Ακόμα χειρότερα είναι τα σκηνοθετικά μέσα του ψυχογραφήματος. Από την αρχή μέχρι κοντά στο τέλος ο Harrelson πίνει, καπνίζει, εκτονώνεται, ψαρεύει γυναίκες, εξοργίζει υψηλόβαθμους αστυνομικούς και φτου κι απ’ την αρχή. Επανάληψη μέχρι εξόντωσης των ίδιων σκηνών παρακμής και κατάρρευσης με πλάνα γεμάτα σκιές, κουνημένη ή θολή φωτογραφία για να δοθεί «βάθος» και «άποψη». Ε, το ‘”Drive” ή το “Let’s talk about Kevin” το έκαναν πολύ πιο ουσιαστικά. Ο ρυθμός επίσης είναι απαράδεκτος. Η ταινία κυλά αργά, σπασμωδικά και χωρίς κατεύθυνση κουράζοντας πάρα πολύ λόγω της επανάληψης. Όλα αυτά τα τεχνάσματα είναι περισσότερο αναμασήματα και αντιγραφές παρά σαφής αισθητική πρόταση.
Είναι μια ταινία κόντρα σε πολλά πράγματα αλλά, με εξαίρεση τον καταπληκτικό Woody Harrelson, αποτυγχάνει να δικαιολογήσει τις επιλογές της. Επιλέγοντας να αποφύγει την κοινωνική διάσταση του κεντρικού ήρωα εστιάζει στην ψυχολογία του αλλά δε δίνει ένα ουσιαστικό πορτραίτο του γιατί εξαντλεί τα ερμηνευτικά μέσα της στο πρώτο ημίωρο και δεν έχει καθόλου στόχο και συμπέρασμα. Οι δεύτεροι χαρακτήρες είναι απλά περαστικοί. Η Robin Wright σαν περιστασιακή ερωμένη είναι ασαφές γιατί υπάρχει στην ταινία, ο Ben Foster σαν ανάπηρος μικροκακοποιός εμφανίζεται λίγο, η Sigourney Weaver το ίδιο, η Synthia Nixon (Sex and the City) σα σύζυγος επίσης, ο Ice Cube απλά συμπληρώνει το καστ, και μόνη διασωθείσα από τη μονομανία της σκηνοθεσίας η κόρη Brie Larson.
Σκηνοθετικά είναι απλά καταστροφή - μια ανιαρή, ασύνδετη ταινία χωρίς ίχνος έντασης ή κάτι που να κρατά το ενδιαφέρον. Ο τελικός βαθμός είναι πιο επιεικής όμως λόγω της τεράστιας ερμηνείας του Woody Harrelson, που καλύπτει κάποια προβλήματα. Μέχρις εκεί όμως, τα υπόλοιπα είναι μια μεγάλη μαύρη τρύπα και είναι πολύ κρίμα να χαραμιστεί μια τέτοια ερμηνεία σε ένα τέτοιο θέμα σε μια τόσο κακή ταινία.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity