Σε κλασσική Insomniac λογική, κάτι φυσικά πηγαίνει στραβά, και η Vendra ξεφεύγει με τη βοήθεια του αδερφού της Neftin, έτοιμη να βάλει σε εφαρμογή τα καταστροφικό για το πλανητικό σύστημα του Polaris σχέδιο της. Κάπου εκεί ξεκινά η περιπέτεια μας, με αποκαλύψεις και ανατροπές να κάνουν την εμφάνιση κατά την κάτι λιγότερο από 7ωρη διάρκεια του τίτλου. Μπορεί το σενάριο να μη διακατέχεται από το μεγαλόπρεπο ύφος του κυρίου storyline που είδαμε να ξεκινά στο Tools of Destruction και να ξεδιπλώνεται στο A Crack in Time, αλλά πράττει τα απαραίτητα ώστε να βάλει τις βάσεις για μια διασκεδαστική περιπέτεια γεμάτη ποιοτικό gameplay, όπλα και gadgets. Από νωρίς στο παιχνίδι ερχόμαστε σε επαφή με ένα νέο τύπο gameplay, αυτό της μηδενικής βαρύτητας. Στις zero gravity περιοχές, ο Ratchet βάζει σε λειτουργία τις μαγνητικές μπότες του, μεταπηδώντας από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, καθώς τα πάντα γύρω του αιωρούνται. Για πρώτη φορά μας δίνεται επίσης η δυνατότητα να ελέγξουμε τον χνουδωτό ήρωα στο κενό του διαστήματος, εκτός πιλοτηρίου φυσικά, με σύμμαχο της μάσκα οξυγόνου του, το blaster και τις μπότες του. Σε συνδυασμό με το δυναμικό φωτισμό που κάνει σαφέστατη την παρουσία του καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού, δημιουργείται μια lost in space ατμόσφαιρα, πιο σκοτεινή απ' ότι συνήθως - δικαιολογώντας εν μέρει και το 10+ ηλικιακό rating του τίτλου.
Υπάρχουν μάλιστα περιοχές που απαιτείται η χρήση του νέου gadget του Clank, ενός ασύρματου φακού που ακολουθεί τους ήρωες, φωτίζοντας το διάβα τους. Σε συνδυασμό με τη “στοιχειωμένη” φύση πλανητών όπως ο Yerek, η Insomniac φαίνεται πως ήθελε να προσφέρει μία πιο Halloween αισθητική στο τίτλο, κάτι που και κατάφερε. Μέσω του Clank ερχόμαστε σε επαφή και με ένα νέο στοιχείο gameplay, αυτό των Rifts. Στην προσπάθεια μας να μη σας χαλάσουμε το story, δε θα σας πούμε πως και γιατί, αλλά ο Clank αποκτά την ικανότητα να εντοπίζει σημεία όπου δύο διαφορετικές διαστάσεις ενώνονται μεταξύ τους. Από εκεί περνά στην άλλη διάσταση, η οποία κατά κόρον αποτελείται από 2D περιοχές με platforming γρίφους, που αν και ξεκινούν απλά, σταδιακά γιγαντώνονται και δυσκολεύουν. Πρόκειται για μία εξαίσια προσθήκη, τόσο όμορφα σχεδιασμένη, που θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί έναν stand-alone iOS τίτλο. Όσοι μάλιστα ασχολείστε με indie τίτλους, σίγουρα θα εντοπίσετε ομοιότητες με το VVVVVV.
Μιλώντας για προσθήκες, πέρα από τις μπότες βαρύτητας και τις πάντα χρήσιμες hoverboots, ο Ratchet μπορεί μέσω του DESTRUCTUPALOOZA πρωταθλήματος, του άκρως διασκεδαστικού arena mode δηλαδή που έχουμε πολλές φορές συναντήσει σε προηγούμενους τίτλους, να κερδίσει ένα νέο upgrade. Ο λόγος για το Jetpack, το οποίο αν και μοιάζει εμφανισιακά με το Thruster Pack, δεν αντικαθιστά το Heli-pack. Αντίθετα, η χρήση του γίνεται εφικτή μόνο σε συγκεκριμένες περιοχές που υπάρχουν αντλίες ανεφοδιασμού, δίνοντας την ικανότητα στους ήρωες μας να διανύουν τεράστιες αποστάσεις ουσιαστικά πετώντας. Αν και τα animations στα τμήματα αυτά θα μπορούσε να είναι σαφέστατα πιο πλούσιο, σα σύστημα δουλεύει καλά και προσθέτει αρκετά στην όλη εμπειρία του gameplay - κυρίως λόγω του γεγονότος ότι ταυτόχρονα μπορούμε να χρησιμοποιούμε το οπλοστάσιο μας.
Πληροφοριακά, μπορεί να μη του φαίνεται, αλλά όπως και το Insomniac Museum στο A Crack in Time, έτσι και το Into The Nexus έχει το δικό του μουσείο γεμάτο πληροφορίες για το σύμπαν του R&C, με τη διαφορά ότι εδώ δεν είναι ένα απλό extra, αλλά περιοχή που ο παίκτης εξερευνά κοντά στο τέλος του τίτλου. Το Μουσείο Διαγαλαξιακής Ιστορίας εντοπίζεται στην γνωστή Meridian city και είναι ουσιαστικά μια συνοπτική εγκυκλοπαίδεια γύρω από τους εχθρούς που κατά καιρούς είχαν να αντιμετωπίσουν οι ήρωες μας. Στις κάτι λιγότερο από 7ωρη διάρκεια του τίτλου, κατακλυζόμαστε από διαφορετικά σκηνικά και ακατάπαυστη δράση, κάτι που επιτυγχάνεται χάρη στην πολύ καλή ροή των εξελίξεων και του σωστά δομημένου gameplay.
Τα platforming στοιχεία διαδέχονται το gunplay με συνοχή, δίχως να κουράζουν στο ελάχιστο τον παίκτη. Μιας και το στοιχείο της εξερεύνησης εδώ είναι μειωμένο, η δυνατότητα να εξερευνήσουμε περιοχές μας δίνεται μονάχα μια φορά, απόφαση σοφή, δεδομένης της συνολικής διάρκειας του τίτλου. Κάτι περισσότερο σίγουρα θα κούραζε ή στην καλύτερη θα άφηνε την αίσθηση του grinding. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το οπλοστάσιο, με το πλήθος του να είναι ό,τι πρέπει για τη διάρκεια του τίτλου. Πάντα στο πλευρό μας έχουμε τα αξιόπιστα Omniblasters μας, με καταστροφικά εργαλεία όπως οι Fusion Grenades, τα Netherblades (Buzz Blades με Nether ενέργεια) και τον Temporal Repulsor (ίσως το καλύτερο shotgun που είχε ποτέ στην κατοχή του ο Ratchet), να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους. Ο Ratchet διαθέτει κλασσικά και taunt όπλα, όπως το Nightmare Box και τον Winterizer. Το πρώτο αποτελείται από σκιάχτρα που τραβούν την προσοχή των εχθρών μακριά από τον Ratchet, αφού πρώτα τους έχει κάνει να αφοδεύσουν τούβλα. Το δεύτερο πάλι συνεχίζει την πατροπαράδοτη παράδοση που θέλει εχθρούς να μετατρέπονται σε ξεκαρδιστικά όντα. Μετά λοιπόν τα Sheepinator, Qwack-O-Ray και Chimp-o-Matic, έρχεται το Winterizer να μετατρέψει τους εχθρούς σας σε αθώους χιονάνθρωπους.
Κλασσικές παρουσίες όπως το Warmonger και τον λατρεμένο Mr. Zurkon επιστρέφουν επίσης, με ειδικά τον τελευταίο να συνοδεύεται αυτή τη φορά από την οικογένεια του - η LVL 3 έκδοση του αποτελείται από τον Mr. Zurkon, την Mrs. Zurkon και τον Zurkon Jr., με τα αποτελέσματα και τους διαλόγους τους να είναι ξεκαρδιστικά! Εννοείται πως διάσπαρτα στους πλανήτες υπάρχουν και μέρη ενός ολογράμματος για το RYNO VII, την έβδομη έκδοση του υπερόπλου που μας τιμά με την παρουσία του ως easter egg σε κάθε major R&C τίτλο. Θα περίμενε κανείς ότι κάπου εδώ ένα παιχνίδι 5-7 ωρών θα είχε ξεμείνει από ιδέες, αλλά η Insomniac φρόντισε να εξοπλίσει τους Ratchet & Clank με ό,τι είχε στη διάθεση της, συμπεριλαμβανόμενης και μιας τιμητικής μνείας στο Portal, μέσω του Grav Tether. Χρησιμοποιώντας και πάλι τεχνολογία από το Nether σύμπαν, μπορούμε να ενώσουμε δύο μακρινά σημεία μεταξύ τους, δημιουργώντας μία ακτίνα μεταφοράς. Με αυτό το τρόπο αποκτούμε πρόσβαση σε δύσβατες περιοχές, πηδώντας μέσα στην ακτίνα βαρύτητας και αφήνοντας τη να μας ταξιδέψει στην άλλη άκρη της. Ξεκινά απλά και στην πορεία αποκτά βάθος, με διπλά streams και κουμαντάρισμα της ροής τους να απαιτείται από μέρους μας.
Ο τεχνικός τομέας των R&C τίτλων έχει δικαίως αποκτήσει -έστω κι ανεπίσημα- το τίτλο “Pixar-grade”, χάρη στην άψογη χρωματική παλέτα και υφές που η Insomniac χρησιμοποιεί στους τίτλους της. Όπως όλοι οι PS3 προκάτοχοι του, το Into The Nexus δείχνει και παίζεται άψογα, δίχως ίχνος lag ή μειωμένου frame rate. Αν εξαιρέσει κανείς τα φαινόμενα aliasing εδώ κι εκεί, οι υφές και ειδικά τα μοντέλα των χαρακτήρων δείχνουν άψογα, από τη γούνα του Ratchet μέχρι τα γλιτσερά στρατεύματα των Thugs-4-less. Αυτή τη φορά παρατηρείται μια πιο διάχυτη χρήση pastel χρωμάτων, δίχως να σημαίνει ότι αυτά δεν παραμένουν ζωντανά. Για του λόγου το αληθές, ο οπτικός τομέας μας θύμισε αρκετά τους πρώτους Ratchet & Clank τίτλους, και περισσότερο την πρώτη αγάπη μας, το τίτλο του 2002. Το ίδιο μπορεί να ειπωθεί και για το ορχηστρικό soundtrack, που αν και εδώ και δύο χρόνια υπογράφει ο νέος στη σειρά Michael Bross, είναι πιο πιστό και ποιοτικό από ποτέ.
Το τελευταίο hurrah της Insomniac στο PlayStation 3 μπορεί να μην καταφέρνει να αγγίξει τόσο σε βεληνεκές όσο και ποιότητα τίτλους όπως το ToD και AciT, αλλά κλείνει την Future τριλογία όπως της αρμόζει, με ένα παιχνίδι φόρο τιμής σε όσα έκαναν τους ήρωες μας αυτό που είναι σήμερα, ένα ζευγάρι χαρακτήρων αντάξιων κι άρτια συνδεδεμένων με το όνομα PlayStation. Όταν τα μισά χρόνια της ζωής σου συνοδεύονται από το χνουδομεταλλικό αυτό ντουέτο, τίτλοι όπως ο αυτός σε κάνουν όχι μόνο χαρούμενο, αλλά και ελπιδοφόρο για το μέλλον του franchise. Αντίο Ratchet και Clank, τα λέμε στο PlayStation 4. Και στις κινηματογραφικές αίθουσες, για να μην ξεχνιόμαστε…
ωραιο φαινεται γιατι και μενα δεν μου αρεσαν τοσο τα αλλα 2
Δυστυχώς το PS3 αργοπεθαίνει... Κρίμα...
Καλό φαίνεται...
Νοσταλγια...
Πρέπει να το τσιμπήσω λίαν συντόμως. Για κάποιο καλό λόγο τα R&C δεν κουράζουν ποτέ με το gameplay τους. Ίσα ίσα που παραμένουν φρέσκα. Είναι πολλά τα λεφτά πάντως για ένα 5ωρο game.
Ήθελα ρε γαμώτο να ήταν στην έκταση του CiT
καλο φαινεται