Η απάντηση κρύβεται μέσα στις επόμενες παραγράφους, γεμάτη ενθουσιασμό, σκεπτικισμό, εκτίμηση και ανάμεικτα λοιπά συναισθήματα. Για όσους δεν είχε τύχει να διαβάσουν το hands-on του Μαΐου, να αναφέρουμε πως υπεύθυνος για το σενάριο του Remember Me είναι εν μέρει ο Alain Damasio, συγγραφέας που ειδικεύεται στην Science Fiction λογοτεχνία, κάνοντας αισθητή την παρουσία του εντός των γαλλικών συνόρων. Σε συνεργασία με τον Stephane Beauverger, έγραψαν το ιδιαιτέρως ενδιαφέρον σενάριο του Remember Me. Το setting του παιχνιδιού θέλει τα γεγονότα να λαμβάνουν μέρος στο 2084, σε ένα Παρίσι που αμφιταλαντεύεται μεταξύ του φουτουριστικού και δυστοπικού. Το αποκαλούμενο “Neo-Paris”, είναι ένα μέρος όπου οι αντιθέσεις μεταξύ των κοινωνικών τάξεων έχουν γιγαντωθεί σε βαθμό εξτρεμιστικό. Η κύρια θεματολογία όμως δεν περιστρέφεται αποκλειστικά γύρω από τις ταξικές διαφορές. Κύριο και πιο αμφιλεγόμενο αντικείμενο του Remember Me -εξού και ο τίτλος- είναι οι αναμνήσεις, και πιο συγκεκριμένα το εμφύτευμα με ονομασία Sensation Engine, Sensen για συντομία. Μέσω αυτού, η σύγχρονη κοινωνία έχει μετατραπεί σε μία απύθμενη ροή αναμνήσεων, όπου συμβάντα, συζητήσεις, περιστατικά και συναισθήματα αποθηκεύονται επ' αόριστο στο Sensen του κάθε πολίτη, με τη δυνατότητα να μοιραστεί το ο,τιδήποτε κατά βούληση. Η ανεξέλεγκτη χρήση τους όμως έχει οδηγήσει και σε αρνητικά αποτελέσματα, με συνέπεια να οδηγεί σε περιπτώσεις υπερβολικής αποθήκευσης αναμνήσεων, που με τη σειρά τους προκαλούν ανεπανόρθωτες βλάβες στον εγκέφαλο. Η απόλυτη τιμωρία από την άλλη, αυτή που περιμένει εγκληματίες και παραβάτες του νόμου, είναι η στέρηση οποιασδήποτε ανθρώπινης ανάμνησης, αφήνοντας τους με ένα μυαλό στεγανό και άδειο, έρμαιων της καταδίκης τους σε ένα κελί με μηδενικά ερεθίσματα.
Κάπως έτσι ξεκινά και η ιστορία της Nilin, μιας ηρωίδας που ξεφεύγει από τα καθιερωμένα σχεδιαστικά cliche και αποτελεί φόρο τιμής σε χαρακτήρες όπως η Jade από το Beyond Good & Evil. Πέρα από το γεγονός ότι είναι γένους θηλυκού, φαινόμενο που σπανίζει στις μέρες μας, είναι ίσως και η μοναδική έγχρωμη πρωταγωνίστρια σε παιχνίδι της τρέχουσας γενιάς - μιγάς θα λέγαμε, μιας και οι γονείς της προέρχονται από διαφορετικές φυλές. Έχοντας καταδικαστεί σε φυλάκιση, η απαρχή του παιχνιδιού βρίσκει την Nilin να οδηγείται προς ολική μνημονική διαγραφή, ως μέρος της ποινής της. Εκεί καταφέρνει να βρει διαφυγή με τη βοήθεια του Edge, ηγετικού μέλους των αντιστασιαστών Errorists, φίλου και συμμάχου(;) καθ' όλη τη διάρκεια της περιπέτειας μας. Ισχυρότερος σύμμαχος όλων όμως, δεν είναι άλλος από το ίδιο το ταλέντο της να εντοπίζει στόχους, να αντλεί πληροφορίες από αυτούς και εν συνεχεία να τροποποιεί τις αναμνήσεις τους κατά βούληση. Έχοντας τη φήμη της πάλαι-πότε καλύτερης Memory Hunter εκεί έξω (επάγγελμα κατακριτέο κι άκρως επικίνδυνο στον κόσμο του Neo-Paris), η Nilin θα πρέπει να ανακτήσει όλα όσα της στέρησε η διαγραφή της μνήμης της, ενώ ταυτόχρονα καλείται να βάλει τέλος στη μάστιγα που η εταιρεία κολοσσός MEMORIZE εδώ και χρόνια σπέρνει ανεξέλεγκτη.
Ως συνέπεια ερχόμαστε σε επαφή με ένα μείγμα gameplay που ακροβατεί μεταξύ platformer και beat-em-up, με τον εκάστοτε έξυπνα τοποθετημένο γρίφο να κάνει την εμφάνιση του εδώ κι εκεί. Στην κατηγορία των γρίφων ανήκει και το πιο αξιοσημείωτο στοιχείο του Remember Me, για το οποίο σας είχαμε μιλήσει ενδελεχώς και στο hands-on μας. Για λόγους που δε θα σας αναφέρουμε προς αποφυγή καταστροφικών spoilers, η Nilin έχει την ικανότητα να εισβάλει στον ιππόκαμπο των στόχων της μέσω του Sensen chip τους, και να διαμορφώνει κατά βούληση τις αναμνήσεις τους, διαγράφοντας, μεταβάλλοντας και παραποιώντας λεπτομέρειες τους προς όφελος δικό της. Στο hands-on σας είχαμε περιγράψει πλήρως το πως στα αρχικά στάδια του παιχνιδιού μετατρέπουμε την Olga από καταστροφικό εχθρό σε δυνατό σύμμαχο μας, εισχωρώντας σε μία από τις αναμνήσεις της και αλλάζοντας τη ροή των γεγονότων ολοκληρωτικά.
Ποιος θα το περίμενε ότι αυτό θα ήταν μονάχα η αρχή. Καθώς η ιστορία εξελίσσεται, οι περιστάσεις που θα χρειαστεί να παραποιήσουμε μια ανάμνηση αυξάνονται, ευτυχώς σε μη κουραστικό ρυθμό. Προς το τέλος μάλιστα ερχόμαστε σε επαφή με ένα εντυπωσιακό φαινόμενο, όπου καλούμαστε να προβούμε σε memory remix μιας ανάμνησης που η ίδια από μόνη της αποτελεί remix. Remix στο remix δηλαδή, δύο και τρία επίπεδα βαθιά. Inception! Το σύστημα μάχης, χάρη στο λειτουργικό σύστημα αναβάθμισης του, παραμένει μέχρι και το τέλος ποικιλόμορφο, αφού είναι πρακτικά στο χέρι του παίκτη το αν θα επαναλαμβάνει συνεχώς τα ίδια combos ή θα δημιουργεί νέα καθώς επιπρόσθετα slots ξεκλειδώνονται. Σα δομή θυμίζει αρκετά αυτό των πρόσφατων Arkham τίτλων της Rocksteady. Με τη διαφορά ότι στη θέση των gadgets του Bats έχουμε S-Pressens abilities, άλλες αμυντικές στη φύση τους κι άλλες επιθετικές.
Κοντά στα μέσα του παιχνιδιού λόγου χάρη, αποκτούμε την ικανότητα να εκτοξεύουμε projectiles, ικανά να τραυματίσουν εχθρούς που αιωρούνται. Όλως παραδόξως όμως, η ικανότητα αυτή χρησιμοποιείται περισσότερο εκτός μάχης, σε γρίφους και άνοιγμα θυρών, αφού το damage που προσφέρει είναι περιορισμένο. Stun moves, group attacks, super combos, όλα τους διατίθενται ως οπλοστάσιο απέναντι στις ορδές Leapers, δυνάμεις S.A.B.R.E., καθώς και δεκάδων ρομποτικών ΑV συστημάτων. Το αποτέλεσμα είναι ένα άρτιο σύστημα μάχης, που παρά τα δάνεια του, καταφέρνει και αποπνέει φρέσκο αέρα σε μία ατμόσφαιρα πνιγμένη από shooters. Καθώς περνάμε στο τεχνικό τμήμα του review, επιτρέψτε μας να το βγάλουμε γρήγορα γρήγορα από τη μέση, αναφέροντας εξ αρχής πως το Remember Me κάνει χρήση της χιλιοχρησιμοποιημένης Unreal Engine 3. Επιτρέψτε μας επίσης να πούμε πως αν δε μας το λέγανε δε θα το πιστεύαμε. Οι Γάλλοι έχουν κάνει τόσο καλή δουλειά στην παραμετροποίηση της μηχανής της Epic, που δύσκολα κανείς αναγνωρίζει στοιχεία της. Έχουν υπάρξει κι άλλοι futuristic τίτλοι που έκαναν χρήση της ίδιας μηχανής, κανείς τους όμως δε φτάνει το επίπεδο προσοχής στη λεπτομέρεια που έχει δοθεί σε τούτο εδώ το τίτλο. O Jean-Max Moris και η ομάδα του κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν κόσμο που αν και ολάκερα Sci-Fi δεν παύει να μοιάζει ρεαλιστικός, με πυρήνα το dystopian στοιχείο. Κάθε περιοχή του Neo-Paris είναι κι ένα νέο ταξίδι σε ένα σκοτεινό μα συνάμα γυαλιστερό μέλλον, όπου τα έντονα χρώματα και η διάχυτη πολυτέλεια δίνουν τη θέση τους στη σαπίλα και την παρακμή με συχνότητα μεγαλύτερη απ' ότι θα περίμενε κανείς.
Ενώ τον preview κώδικα τον είχαμε απολαύσει στο PlayStation 3, το review μας δόθηκε η ευκαιρία να το πραγματοποιήσουμε στην PC έκδοση. Όταν έχεις να κάνεις με ένα τόσο οπτικά εντυπωσιακό τίτλο, τέτοιες ευκαιρίες δε τις χάνεις. Το Remember Me έτρεξε δίχως πρόβλημα σε Full HD ανάλυση σε ένα Sony VAIO F Series (VPCF12Z1E), με όλα τα settings στο μέγιστο και μονάχα το Supersampling κλειστό. Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν σε πόσο καλό optimization έχει προβεί η Dontnod, τη στιγμή που ο Quad-Core i7 επεξεργαστής είναι χρονισμένος στα ταπεινά 1.7GHz, και η κάρτα γραφικών δεν είναι άλλη από την GeForce GT 330M της nVidia. Αν και αδιαμφισβήτητα port (το gameplay είναι ξεκάθαρα δομημένο γύρω από το χειριστήριο και αυτός είναι και ο τρόπος που το απολαύσαμε στο PC), πρόκειται για ένα από τα καλύτερα της Capcom εκεί έξω, αφού μέσω αυτού ο οπτικός τομέας του τίτλου λάμπει, σε σημεία που μας προσφέρει κλεφτές ματιές στη νέα γενιά. Κι ενώ με τη τρέχουσα τεχνολογία έχουμε πλέον συνηθίσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο λεπτομέρειας, εκεί που το Remember Me μας εξέπληξε είναι ο ηχητικός τομέας. Πέρα από την πολύ καλή ερμηνεία της Ουαλής Kezia Burrows, το ορχηστρικό σύνολο του Oliver Deriviere ξεχωρίζει ιδιαίτερα εύκολα, χάρη στην άπταιστη ποιότητα του και τις ηλεκτρονικές, σε σημεία cyberpunk επιρροές του. Πρόκειται για μία άψογη δουλειά, που προσθέτει τρομερά στην όλη εμπειρία.
Έχοντας ολοκληρώσει το σχεδόν 12ωρο φουτουριστικό ταξίδι που το Remember Me έχει να προσφέρει, αδυνατούμε να καταλάβουμε πως είναι δυνατό ένα τέτοιο παιχνίδι να αποτελεί παρθενικό τίτλο για ένα studio. Το ταλέντο και η ποσότητα της δουλειάς ήταν φαίνεται τόσο αστείρευτη κατά τη διαδικασία δημιουργίας του, που οι -προφανώς- βετεράνοι αυτοί της βιομηχανίας κατάφεραν να συνεργαστούν σε βαθμό τέτοιο, που το Remember Me φαντάζει ως ο δέκατος τους κι όχι ο πρώτος τους τίτλος ως ομάδα. Η περιπέτεια της Nilin δεν είναι σε καμία περίπτωση τέλεια, ιδανικά δομημένη ή αλάνθαστα εκτελεσμένη. Όταν μπαίνεις στη διαδικασία να δημιουργήσεις έναν τόσο λεπτομερή κόσμο, αντάξιο σε περιπτώσεις με αυτούς του βεληνεκούς Blade Runner και Σία, δεν πέφτεις στην παγίδα του να το περιορίσεις σε κλειστούς διαδρόμους. Αυτό είναι και το στοιχείο που μας ενόχλησε περισσότερο, σε σημείο να χάνει πόντους από τη βαθμολογία. Σε ένα εντελώς οξύμωρο σχήμα σύγκρισης όμως, αυτή η “κατευθυντήρια γραμμή” είναι που κάνει και το story του Remember Me τόσο συμπαγές. Εστιάζει σε τομείς που άλλα video games δε τολμούν καν, όπως η ισότητα μεταξύ τάξεων, τα όρια της ανάμειξης της τεχνολογίας στη φύση του ανθρώπου, το φόβο και την αβεβαιότητα ενός δυστοπικού μέλλοντος, και φυσικά το σημαντικότερο όλων, αυτό που κινεί τα νήματα της ζωής του καθενός μας, τις αναμνήσεις. Δίχως αυτές δε θα ήμασταν τίποτα, κενά δοχεία δίχως βούληση και νόημα ύπαρξης. Θυμηθείτε λοιπόν να παίξετε το Remember Me, μια gaming ανάμνηση που δύσκολα θα ξεχάσετε. #seewhatididthere
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity