Οι λόγοι που οδήγησαν το Murphy στη φυλακή και κατ' επέκταση στο Silent Hill είναι συνετό να ανακαλυφτούν από τον ίδιο τον παίκτη, παρόλα αυτά όμως, αξίζει να αναφερθεί πως η υπόθεση του Downpour ξετυλίγεται τμηματικά μέσα από τα γεγονότα του τίτλου, με κορυφώσεις και ανατροπές, προσφέροντας ένα σενάριο εύπεπτο αλλά και ικανό παράλληλα να αιχμαλωτίσει το ενδιαφέρον του παίκτη. Ο Murphy είναι ένας εκ των πιο «ζωντανών» πρωταγωνιστών που έχουν παρουσιαστεί μέχρι σήμερα στη σειρά κι αυτό γιατί ο τρόπος με τον οποίο αποτυπώνονται τα συναισθήματα του ήρωα στην παρουσία του αλλά και ο τρόπος με τον οποίο εξωτερικεύονται μέσα από τις εκφράσεις του και τις κινήσεις του, είναι στοιχεία που οδηγούν σε μία ανεξήγητη ταύτιση μαζί του. Είδαμε τον Murphy να φοβάται, να ενοχλείται, να είναι ανασφαλής και συνεσταλμένος καθώς και να φανερώνει τις σκέψεις του ή και να μιλάει κάθε φορά που θέλει να βοηθήσει τον παίκτη, ενώ όταν ανιχνεύσει στοιχεία, χρησιμοποιεί το λόγο του, καταργώντας το φαινόμενο του κειμένου που εμφανιζόταν σε προηγούμενους τίτλους, όταν ο ήρωας σκεφτόταν ή ήθελε να πει κάτι. Φυσικά, ο Murphy δεν είναι ο μόνος που θα βιώσει το φαινόμενο του Silent Hill, καθώς κι άλλοι χαρακτήρες θα βυθιστούν στη δίνη του, έχοντας ο καθένας το δικό του προσωπικό ρόλο και σκοπό στην εξέλιξη της ιστορίας.
Σχετικά νωρίς, ο παίκτης θα γνωρίσει έναν από τους μηχανισμούς που απαρτίζουν τον πυρήνα της παραγωγής: τη δυνατότητα ελεύθερης, εκούσιας επιλογής μέσω ενός live trigger sequence, παρόμοιου με εκείνου που παρουσιάστηκε στο Homecoming, προσφέροντας του δηλαδή μία υποτυπώδη σεναριακή ελευθερία καθώς και επιλογών που θα μπορούν να γίνουν σχετικά με τα πρόσωπα του τίτλου. Αν και η δυνατότητα προσωπικής επιλογής εμφανίζεται μονάχα τρεις φορές σε ολόκληρη την παραγωγή, είναι παράγοντας που συντελεί σε μεγάλο βαθμό στην εξέλιξη της ιστορίας, καθορίζοντας ουσιαστικά κι ένα από τα συνολικά έξη τέλη του τίτλου. Για πρώτη φορά στη σειρά, παρουσιάζεται το νοτιοανατολικό μέρος του Silent Hill και η επιλογή αυτή δίνει στη Vatra Games την ευκαιρία να παρουσιάσει πιο επαρχιακά τοπία, με έντονο το στοιχείο του αμερικάνικου νότου αλλά και της πιο πλούσιας χλωρίδας, καθρεπτίζοντας συνειρμικά ένα Alan Wake είδωλο. Πραγματικά, η κωμόπολη που παρουσιάζεται στο Downpour είναι η ομορφότερη και λεπτομερέστατη πόλη που έχει παρουσιαστεί ποτέ στη σειρά, γεμάτη δρόμους, σοκάκια, δάση και άλση, ορυχεία αλλά και προσφέροντας ένα μεγάλο βάθος ικανό να φιλοξενήσει περισσότερες πτυχές του gameplay.
Κι όντως, το gameplay διαφοροποιείται σημαντικά από τους προηγούμενους τίτλους, παρουσιάζοντας καινοτομικές προσθήκες αλλά και κάποια σημαντικά προβλήματα. Καταρχάς, είναι η πρώτη φορά που εκτός από την κεντρική ιστορία, λαμβάνουν χώρα στον κόσμο του Silent Hill και κάποια side quests(!), κάτι που αρχικά ξενίζει αλλά στην πορεία δείχνει σαν μία in-game επέκταση του ίδιου του τίτλου. Πραγματικά, από τις 8 περίπου ώρες που διαρκεί η παραγωγή, η ενασχόληση με τα side quests μπορεί να εκτινάξει τη διάρκεια του τίτλου μέχρι και τις 20 (ώρες)! Οι αποστολές αυτές, συνήθως ζητούν από τον παίκτη την επίλυση ενός σκοτεινού γρίφου - μυστηρίου, τη συλλογή και παράδοση αντικειμένων, ή την εξόντωση τεράτων, ανταμείβοντάς τον παράλληλα με αντικείμενα και… ηθική ικανοποίηση. Τα side quests δε σχετίζονται σε καμία περίπτωση με την κεντρική ιστορία και μπορούν φυσικά να παραλειφτούν.
Ενώ σαν ιδέα είναι εξαιρετικά υλοποιήσιμη, τα side quests πολλές φορές καταλήγουν να προσφέρουν ένα αμφίβολο αίσθημα σχετικά με την παρουσία και χρησιμότητά τους αλλά, στον αντίποδα, βρίσκεται η πλήρης εκούσια εγκατάλειψή τους, οπότε είναι καθαρά στη δικαιοδοσία του καθενός κατά πόσο θα θελήσει να ασχοληθεί μαζί τους. Ένας πιθανός συνειρμός της παρουσίας τους είναι και η προσωπική κάθαρση του πρωταγωνιστή… Άξιο αναφοράς, είναι το γεγονός πως κατά τη διάρκεια ενασχόλησης με τα side quests, ο παίκτης μπορεί να ανακαλύψει κάποια καλά κρυμμένα μυστικά του τίτλου που σχετίζονται άμεσα με προηγούμενους τίτλους, όπως για παράδειγμα το δωμάτιο του Henry από το Silent Hill 4: The Room! Η προσθήκη καινούριων στοιχείων δεν σταματάει εδώ. Τα τοπία αιχμαλωτίζονται από το μανδύα της ομίχλης αλλά όχι όπως είχαμε συνηθίσει ως τώρα. Μετά την πάχνη, το πούσι και το χιόνι του Shattered Memories, αυτή τη φορά η ομίχλη υγροποιείται και δίνει τη σκυτάλη της στη βροχή, η οποία όσο δυναμώνει, τόσο ισχυρότερους και περισσότερους κάνει τους εχθρούς, αναγκάζοντας τον παίκτη να βρει γρήγορα ένα στεγνό καταφύγιο για να σωθεί.
Είναι, επίσης, η πρώτη φορά που τα μοντέλα των εχθρών παρουσιάζονται με περισσότερο ανθρώπινες αναλογίες αλλά το αποτέλεσμα δεν είναι και το πιο ιδανικό, αφού θυμίζουν χαρακτήρες που ξεγλίστρησαν από το καρμπόν του κινηματογράφου! Συγκεκριμένα, αναφέρουμε τις screamers, οι οποίες θυμίζουν τη Sadako από το The Ring. Γενικά, η ποικιλία αλλά και η παρουσία των εχθρών είναι στοιχεία που στερούν από τον τίτλο την τρομακτική αίγλη που επιθυμούσε να πετύχει. Ο Murphy χρησιμοποιεί οποιοδήποτε αντικείμενο βρεθεί στο δρόμο του ως όπλο, από πέτρες μέχρι καρέκλες και πορτατίφ, ενώ μπορεί και να τα εκσφενδονίσει στους εχθρούς από μακρινή απόσταση. Κάθε φορά μπορεί να κρατάει μόνο ένα όπλο, το οποίο δύναται να φθαρεί και θα πρέπει να το αντικαταστήσει άμεσα με κάποιο άλλο, καθότι δεν μπορεί να κρατήσει παραπάνω από ένα... Φυσικά, υπάρχουν και τα πραγματικά όπλα όπως το πιστόλι και η καραμπίνα αλλά παρατηρείται μία σύγχυση κατά τη διάρκεια εναλλαγής τους με τα πιο φθαρτά όπλα, κάτι στο οποίο συμβάλλει και το άβολο real time inventory. Κάποια όπλα μπορούν να χρησιμοποιηθούν για να αποκτήσει πρόσβαση ο παίκτης σε δυσπρόσιτα σημεία, όπως κλειδωμένες πόρτες ή χώρους κλεισμένους από σκαλωσιές.
Η συνεχής αναζήτηση για κάποιο όπλο ενισχύει το ρόλο του survival horror στοιχείου αλλά μετά από λίγο καταλήγει να κουράζει και να επαναλαμβάνεται. Οι μάχες, αν και από ό,τι ανέφεραν οι παραγωγοί πως δε θα παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο του gameplay, ήταν αρκετά συχνές από ένα σημείο κι έπειτα κι εκεί το Downpour έδειξε μία ακόμη αδυναμία του. Η κεντρική ιδέα του μηχανισμού της μάχης θέλει το Murphy να αμύνεται και να χτυπάει, χωρίς να μπορεί να κάνει κάποιου είδους lock on στον εχθρό ή να αποφύγει διαφορετικά τις επιθέσεις, ενώ και τα όπλα δεν παρέχουν την ανάλογη αίσθηση βάρους ούτε και προσφέρουν την κατάλληλη αίσθηση όταν χτυπούν τους εχθρούς. Καλό θα ήταν να αποφεύγονται όσο το δυνατόν συχνότερα γιατί ο κακός χειρισμός καταλήγει να είναι από μόνος του ένα στοιχείο horror! Το Downpour, τελικά, δεν επικεντρώνεται στη μάχη (και για ποιο λόγο άλλωστε;), οπότε οι παίκτες που επιζητούν κυνήγι τεράτων με ημιαυτόματα και χειροβομβίδες, καλύτερα να αναζητήσουν κάποια άλλη κατηγορία τίτλων. Ένας εχθρός που κάνει συχνά την εμφάνισή του είναι μία σατανική μπάλα φωτός, την οποία ο ήρωας πρέπει να αποφύγει πάση θυσία για να μην πεθάνει.
Η μπάλα αυτή κυνηγάει τον ήρωα κι εκείνος τρέχει να ξεφύγει, κάτι που φέρνει στη μνήμη του Enternity το μηχανισμό του Shattered Memories. Η προσθήκη και παρουσία ενός τέτοιου κύριου εχθρού δε φαίνεται να είναι και η πιο καινοτομική ιδέα και, μάλιστα, ως ένα σημείο δε θεωρείται καθόλου επιτυχημένη και, ίσως, λίγο… χαζή. Όμως, η αλληγορία που κρύβεται πίσω από αυτό το ανελέητο κυνηγητό, πιθανότατα να ανιχνεύεται στους προσωπικούς εφιάλτες του καθενός, όταν λόγου χάρη βλέπει κανείς έναν εφιάλτη και τρέχει συνέχεια να ξεφύγει από μία ανεξήγητη απειλή. Σαν concept θα μπορούσε να είναι εξαιρετικό αν είχαν καταφέρει να το παρουσιάσουν τοιούτως. Αντί αυτού, οι παραγωγοί, κατά τη διάρκεια του κυνηγητού αυτού, παρουσιάζουν ένα horror mini game στοιχείο, που θέλει τον παίκτη να βρει την καταλληλότερη έξοδο, καθώς και να αποφύγει μία σειρά από βλαβερούς παράγοντες, όπως λεπίδες, καρφιά, τέρατα και πολλά ακόμη. Το περιβάλλον «ξεφλουδίζει» σε πραγματικό χρόνο, όταν μεταμορφώνεται το Silent Hill στον απόκοσμο που κρύβει, κάτι που συναντήθηκε και στο Homecoming, με τον ίδιο εντυπωσιακά ζωντανό τρόπο, χωρίς όμως να προσφέρει στον ίδιο βαθμό το σκοτεινό, μακάβριο και αποκρουστικό σκηνικό για το οποίο ξεχώριζε η σειρά.
Από τον απόκοσμο λείπει και το έντονο σκοτάδι και σε συνδυασμό με τα φτηνά boo scare των εχθρών, το Downpour είναι ίσως το λιγότερο τρομακτικό Silent Hill που έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα. Μία ακόμη «έκπτωση» αφορά στις boss μάχες, οι οποίες είναι δραματικά λίγες και χωρίς να προσφέρουν κάτι ουσιαστικό στην εμπειρία. Ομολογουμένως, το Downpour, επικεντρώθηκε περισσότερο στην αναζήτηση αλλά και στο survival horror στοιχείο. Το περιβάλλον είναι γεμάτο πληροφορίες και αντικείμενα, τα οποία μπορεί να συλλέξει ο παίκτης και να τα ερευνήσει. Φυσικά και δεν απουσιάζουν οι γρίφοι, οι οποίοι κάνουν αισθητή την εμφάνισή τους καθόλη τη διάρκεια του τίτλου, θυμίζοντας αρκετά την αισθητική των γρίφων που μας γνώρισε η σειρά. Αν σε αυτό προστεθεί και μία νέα UV χρήση του φακού για εντοπισμό κρυμμένων στοιχείων, ο παράγοντας εξερεύνηση εκτινάσσεται στα ύψη.
Από την άλλη, το inventory αποκτά δευτερεύοντα ρόλο, ενώ το log book δείχνει να συγχύζει πολλές φορές στη χρήση του, μιας και περιλαμβάνει όλα τα στοιχεία που συλλέγει ο παίκτης, όπως χάρτες, σημειώσεις κλπ, αναγκάζοντάς τον να γυρίζει και να ψάχνει σελίδες για να βρει αυτό που χρειάζεται, ενώ και η περιήγηση στα έγγραφα είναι απελπιστικά δραματική... Η γενικότερη αίσθηση που αποκομίζει κανείς, είναι πως οι παραγωγοί θέλησαν να παντρέψουν το μηχανισμό των Shattered Memories και Homecoming με σκοπό τον αναπροσδιορισμό του franchise. Ένα από τα πρώτα στοιχεία που διεκδικούν την προσοχή του οπτικού πεδίου των παικτών είναι, φυσικά, ο τεχνικός τομέας. Την πρώτη εντύπωση τη διεκδικούν τα γραφικά, καθώς είναι η πρώτη φορά που χρησιμοποιείται η μηχανή Unreal Engine 3 για να δώσει ζωή στο Silent Hill. Εκ πρώτης όψης, τα γραφικά δε συναρπάζουν, δυστυχώς, μιας και αποτελούνται από μη θελκτικές υφές ενώ έντονο είναι και το φαινόμενο του aliasing. Το σημαντικότερο τεχνικό πρόβλημα, όμως, είναι η συχνή πτώση του frame rate καθώς και το πάγωμα της οθόνης σε ανύποπτο χρόνο. Την παρουσία τους κάνουν κάποια bugs και glitches ενώ σε κάποια σημεία η κίνηση του ήρωα δείχνει να… κολλάει.
Η ποιότητα τους είναι ίσως κατώτερη του Homecoming αλλά, ευτυχώς, υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα τμήματα που τα γραφικά τείνουν να εντυπωσιάζουν με τη λεπτομέρεια που επιδεικνύουν, ειδικά στη διαρκή εναλλαγή του καιρού, στα εφέ των στοιχείων της φύσης καθώς και στις εκφράσεις του Murphy όταν εκείνος φοβάται ή δέχεται από επιθέσεις. Ακόμα και στα videos, η φθορά που έχει υποστεί ο ήρωας από τα χτυπήματα φαίνεται χαραγμένη στο πρόσωπο και στα ρούχα του. Τα videos χρησιμοποιούν το in game graphics μοτίβο, προσφέροντας ένα ολοκληρωμένο και ρευστό αποτέλεσμα. Δυστυχώς, όμως, δεν υπάρχει η δυνατότητα να προσπεραστούν, οπότε αν ο παίκτης χάσει μετά από ένα μεγάλο video, είναι αναγκασμένος να το παρακολουθήσει ξανά. Υπάρχει, επίσης, η δυνατότητα απεικόνισης στερεοσκοπικού 3D (στην έκδοση για PS3), αλλά η δυνατότητα αναγλυφικού 3D που παρουσιάστηκε στην preview έκδοση του τίτλου, εγκαταλείφτηκε. Ο ακουστικός τομέας «ζει» στη σκιά της απουσίας του σημαντικότερου συνθέτη της σειράς, Akira Yamaoka. Ωστόσο, τη μουσική επένδυση του τίτλου την έχει επιμεληθεί ο Daniel Licht και το αποτέλεσμα είναι ανέλπιστα καλό, θυμίζοντας αρκετά το μουσικό αποτύπωμα του Yamaoka, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που δείχνουν να μην κολλάνε με τον τίτλο.
Στα φωνητικά επιστρέφει η Mary Elizabeth McGlynn, η οποία συμβάλλει σημαντικά στην επίτευξη του τελικού αποτελέσματος του ηχητικού τομέα. Οι ήχοι από τα τέρατα, οι πατημασιές τους, τα τριξίματα από τις πόρτες, είναι μερικά από τα ηχητικά εφέ που ενισχύουν ένα περισσότερο spooky στοιχείο, προσπαθώντας να τρομάξουν τον παίκτη με διαφορετικά tricks από την αίσθηση πίεσης και ψυχολογικού φόρτου για τα οποία ξεχώρισε η πρώτη κυρίως τριλογία. Οι ερμηνείες των ηθοποιών είναι σταθερές και ικανοποιητικές, οδηγώντας σε ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα, κάτι που το ενισχύει και το αξιοπρεπέστατο lip sync. Εν κατακλείδι, το Silent Hill Downpour είναι μία αξιοπρεπέστατη προσπάθεια από μία σχετικά άπειρη εταιρεία, η οποία παρόλα αυτά εισάγει νέους κι ενδιαφέροντες μηχανισμούς που δύνανται να εξελιχθούν και να δημιουργήσουν στο μέλλον ένα ακόμη καλύτερο Silent Hill.
Τα λάθη; Σίγουρα πολλά και μοιράζονται τόσο στο gameplay όσο και στον τεχνικό τομέα του τίτλου. Όμως, το Downpour έχει μία γοητεία που δύσκολα μπορεί να εξηγηθεί. Ίσως η ταύτιση με τον πρωταγωνιστή, ο σχεδιασμός της πόλης, το ενδιαφέρον σενάριο, η προσπάθεια αποτύπωσης του κοινού στοιχείου των εφιαλτών που έχουμε όλοι βιώσει όταν κοιμόμαστε αλλά και η «παλιομοδίτικη» προσέγγιση, είναι στοιχεία που λάμπουν μέσα στον τίτλο. Δείχνει ένας τίτλος που ήρθε από τα παλιά, κάνοντας τη θέση του στη βιβλιοθήκη της νέας γενιάς ιδιαίτερα αναχρονιστική. Δεν θα εντυπωσιάσει τους νέους παίκτες, αλλά οι παραδοσιακοί λάτρεις του franchise πιθανότατα να υποκύψουν και να προχωρήσουν στην αγορά του. Δεν είναι σαν τα παλιά Silent Hill, αλλά σίγουρα επαναφέρει στο προσκήνιο μία παρόμοια νοσταλγική γεύση με διαφορετική συνταγή…
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity