Και φτάνουμε στο σήμερα. Οι ίδιες εταιρείες, οι ίδιοι πρωταγωνιστές. Το παρελθόν έχει ξεχαστεί, αφέθηκε στο χρονοντούλαπο της ιστορίας κάπου στις αρχές του 2001, όταν η SEGA αποφάσισε να εξέλθει της βιομηχανίας κατασκευής κονσολών και αναδιοργανώθηκε σε εταιρεία παραγωγής βιντεοπαιχνιδιών και μόνο. Αναλύοντας τα οικονομικά της αποτελέσματα και τους ρυθμούς πωλήσεων των παιχνιδιών της σε όλες τις κονσόλες, η εταιρεία του Τόκιο εντοπίζει το μεγαλύτερο κομμάτι της βάσης παικτών των τίτλων της στις κονσόλες της Nintendo. Έτσι, γεννάται μία συμφωνία μεταξύ των δύο εταιρειών, για τρία αποκλειστικά παιχνίδια με πρωταγωνιστή τον Sonic, ένα εξ αυτών το Sonic Lost World, για το Wii U και το 3DS. Κάποτε άσπονδοι εχθροί, τώρα φιλαράκια. Αυτήν τη σχέση έρχεται να τιμήσει το παιχνίδι. Καλώς ή κακώς, το Sonic Lost World έχει δύσκολο έργο μπροστά του, καθώς έχει αναλάβει, άθελά του, πολλές ευθύνες. Από τη στιγμή της ανακοίνωσής του, δημιούργησε ανυπομονησία στις τάξεις των οπαδών του σκατζόχοιρου. Στη συνέχεια, μετά τις πιο εκτενείς παρουσιάσεις του τίτλου και σε συνδυασμό με την αρχική απογοήτευση της κοινότητας για το Super Mario 3D World και την έλλειψη ενός παιχνιδιού 3D Mario στα πρότυπα των Super Mario Galaxy, στον τίτλο της SEGA στράφηκαν τα βλέμματα για την κάλυψη και αυτού του κενού. Κάποιοι φίλοι απογοητεύτηκαν από αυτήν εξέλιξη και κάποιοι άλλοι την υποδέχθηκαν με ανοικτές αγκάλες. Ακόμα, οι δηλώσεις των developers πως οι παίκτες θα έχουν τον πλήρη έλεγχο του Sonic και θα μπορούν να ελέγξουν την ταχύτητά του, γέμισαν με ενθουσιασμό τους φίλους της σειράς οι οποίοι έβρισκαν ενοχλητικό το γεγονός ότι τα παλαιότερα παιχνίδια απαιτούσαν ταχύτητα η οποία, όμως, οδηγούσε σε χτυπήματα από εχθρούς που εμφανίζονταν την τελευταία στιγμή στο δρόμο του παίκτη.
Ο τίτλος της SEGA θα πρέπει να κερδίσει τη θέση του μέσα σε μια αρένα από αρκετά platformers, σε μία κοινότητα παικτών η οποία ίσως έχει αρχίσει να κουράζεται μετά από άλλες αντίστοιχες κυκλοφορίες. Πόσο καλά τα κατάφερε ή όχι το Sonic Lost World σε όλες αυτές τις απαιτήσεις, πόσο αξιόλογος σαν απομονωμένος τίτλος είναι και πόσο ξεχωρίζει ή όχι απέναντι σε άλλα παιχνίδια παρόμοιας φύσης, είναι κάποια από τα ερωτήματα που θα προσπαθήσει να απαντήσει αυτό το review. Ξεκινάμε! Η ιστορία ξεκινάει με τον ανταγωνιστή του Sonic, Dr. Eggman (πρώην Dr. Robotnik) να έχει απαγάγει φιλικά πλάσματα του πλανήτη, για να τα μετατρέψει σε άβουλα ρομπότ τα οποία θα τον υπηρετούν με σκοπό ο ίδιος να κυβερνήσει τον κόσμο. Στην εισαγωγική σκηνή, λοιπόν, σε μία εναέρια καταδίωξη του Δόκτορα από τον Sonic, ο οποίος προσπαθεί να ελευθερώσει τα πλάσματα που βρίσκονται παγιδευμένα σε μία κάψουλα υπό την κατοχή του Dr. Eggman αλλά αποτυγχάνει, ο τελευταίος καταφέρνει ένα καίριο χτύπημα στο όχημα του σκατζόχοιρου, το οποίο τον αναγκάζει, μαζί με τον Tails να κάνουν αναγκαστική προσγείωση σε έναν ξεχασμένο κόσμο, που εντοπίζουν πέφτοντας. Έτσι, αναγκάζονται να αφήσουν τον Δόκτορα να αποδράσει.
Ο Sonic θα βρεθεί αντιμέτωπος με τους Φονικούς Έξι, μια ομάδα της φυλής Zeti, του κόσμου αυτού, η οποία ομάδα είναι πλέον υπό τις διαταγές του Dr. Eggman. Η ομάδα μπορεί να ελέγξει τα ρομπότ που κατασκευάζονται για τον επιστήμονα και αυτός, με τη σειρά του, ελέγχει την ομάδα των Zeti προκαλώντας τους πόνο μέσω ηχητικού κύματος, όμως δεν θα αργήσει η στιγμή που ο Sonic, με μια κίνηση απερισκεψίας, θα αλλάξει τις ισορροπίες προς το χειρότερο. Υπό το άτυπο της περίστασης, λοιπόν, Sonic και Dr. Eggman αναγκάζονται να συμμαχήσουν για να σωθούν και να σώσουν και τους δύο κόσμους από τις στρατιές εχθρών που πλέον ακολουθούν εντολές άλλων!
Το παιχνίδι, κατά κύριο λόγο, ανήκει στο είδος adventure-platform. Χωρίζεται σε επτά κύριες ζώνες, ενώ με την ολοκλήρωση τους κάποια μπόνους μας περιμένουν. Θα βρούμε μπροστά μας μια μεγάλη ποικιλία επιπέδων και διαφορετικών στυλ σχεδιασμού gameplay, όλα όμως πιστά στο είδος που υπηρετούν. Κάποιες φορές θα προσπαθούμε απλά να φτάσουμε στο τέλος της πίστας ψάχνοντας την επόμενη πλατφόρμα και το πως θα την προσεγγίσουμε, μιας και οι μηχανισμοί του παιχνιδιού είναι πολλοί και διαφέρουν στην πράξη, από απλό τρέξιμο και άλματα, μέχρι τις νεοφερμένες κινήσεις παρκούρ και το τρέξιμο ενάντια στη βαρύτητα, πάνω σε τοίχους που καταρρέουν. Κάποιες άλλες, θα βρεθούμε να πετάμε ανάμεσα σε εχθρούς και φονικά αντικείμενα, συλλέγοντας δαχτυλίδια, νομίσματα και μπόνους. Άλλες φορές, οι πίστες επιτρέπουν πολύ περισσότερη εξερεύνηση και ο στόχος μας, πέρα από το τελικό σημείο, θα είναι οι εχθροί που καταστρέφοντάς τους με τις κατευθυνόμενες επιθέσεις μας ελευθερώνουμε ταυτόχρονα και φυλακισμένα πλάσματα, τα δαχτυλίδια που ανεβάζουν το σκορ μας, οι διάσπαρτες κάψουλες με αιχμαλωτισμένα πλάσματα ή απλά η θέαση και ο θαυμασμός για την ποικιλία την οποία προσφέρει το περιβάλλον.
Σε όλες τις πίστες υπάρχει χρονόμετρο και δεν θα είναι λίγες οι φορές τις οποίες θα το δούμε να πλησιάζει το μηδέν, είτε εξαιτίας της δυσκολίας που θα συναντήσουμε σε κάποια επίπεδα είτε απλά επειδή ξεχάσαμε την αποστολή και αρχίζαμε να μαζεύουμε ό,τι βλέπαμε εξερευνώντας. Στη διάθεσή μας, για να μας βοηθήσουν, υπάρχουν κάποια power-ups τοποθετημένα μέσα στις πίστες και σχεδιασμένα ανάλογα με τα εμπόδια που πρέπει να προσπεράσουμε. Επίσης, κάποια άλλα, τα οποία τα συλλέγουμε με διάφορους τρόπους, όπως για παράδειγμα μέσω των mini-games ή ολοκληρώνοντας διάφορα challenges και μπορούμε να αποθηκεύσουμε μέχρι πέντε, τα οποία τα διαλέγουμε και τα χρησιμοποιούμε όπως κρίνουμε εμείς. Τα συγκεκριμένα, μπορούμε να τα δώσουμε σε άλλους παίκτες μέσω του Miiverse, ένα αντικείμενο τη φορά, το οποίο θα μείνει διαθέσιμο στους άλλους για 48 ώρες και θα επιστρέψει σε εμάς, πιθανότατα ως κάτι καινούργιο. Δυστυχώς, πολύ εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι στη συντριπτική πλειοψηφία τους, με εξαίρεση κάποιες ελάχιστες φορές, αποδεικνύονται και οι δύο τύποι ενισχυτικών εντελώς προαιρετικοί. Μάλιστα, στις περισσότερες περιπτώσεις, απλώς καθυστερούν το ρυθμό, προσπαθώντας να εντάξουν απεγνωσμένα όλες τις πιθανές χρήσεις του GamePad, λειτουργώντας μεν σωστά, αφήνοντας δε μια παράξενη αίσθηση του αχρείαστου, η οποία δεν προσθέτει και πολλά στην ποικιλία του gameplay.
Σε όλες τις πίστες υπάρχουν πέντε κόκκινα νομίσματα να βρεθούν και να συλλεχθούν που άλλα θα είναι στο δρόμο μας, άλλα θα μας δυσκολέψουν αρκετά και άλλα θα είναι κρυμμένα, απαιτώντας λίγη φαντασία. Τα νομίσματα αυτά, ξεκλειδώνουν κάποια mini-games, τα οποία μας αποδίδουν διάφορα μπόνους, όπως power-ups, δαχτυλίδια για σκορ και πλάσματα για να απελευθερώσουμε και τα οποία είναι απαραίτητα για να συμπληρώσουμε τον απαιτούμενο αριθμό ώστε να ξεκλειδώσουν τα επόμενα επίπεδα, αν και αυτό είναι κάτι σχετικά εύκολο. Οι πίστες είναι σχεδιασμένες με τη λογική και τη μορφή αυτών στα Super Mario Galaxy και προσφέρουν αρκετά μονοπάτια για εξερεύνηση, άλλα για μυστικά και μπόνους και άλλα για συντομεύσεις ολοκλήρωσης των επιπέδων, κάτι που προσθέτει πολλά συν στο παιχνίδι και επιβραβεύει τους παίκτες που θα ασχοληθούν παραπάνω από μία φορά με τον τίτλο. Το επίπεδο της δυσκολίας του παιχνιδιού είναι κάτι που αξίζει να αναφερθεί και για τα καλά και για τα κακά του. Την πρώτη φορά, ειδικά αν κάποιος δεν έχει μεγάλη σχέση με τον κόσμο του Sonic, το παιχνίδι αφήνει τον παίκτη “ξεκρέμαστο”. Οι απαιτήσεις είναι λιγότερες στα πρώτα επίπεδα αλλά και πάλι είναι κάπως υψηλές για αρχή και σε συνδυασμό με άλλα αρνητικά στοιχεία τα οποία θα αναφερθούν αργότερα, καθώς και τις ελάχιστες ζωές που διατίθενται, προκαλούν εκνευρισμό και η εικόνα του “Game Over” θα εμφανίζεται συχνά.
Από την αντίθετη πλευρά, τα περισσότερα επίπεδα είναι βατά και όσα δυσκολεύουν, μας αναγκάζουν να σκεφτούμε δημιουργικά. Για παράδειγμα, κάνοντας μία ερώτηση στο Miiverse για το πως μπορεί κάποιος να περάσει ένα σημείο του παιχνιδιού, μπορούμε να λάβουμε απαντήσεις που διαφέρουν στον τρόπο επίλυσης του προβλήματος, κάτι που δείχνει ότι με λίγη φαντασία μπορεί να αλλάξει ελαφρώς το gameplay από παίκτη σε παίκτη. Ένα μεγάλο αρνητικό του παιχνιδιού είναι τα tutorial messages! Είναι τόσο πρόχειρα, που δεν εξηγούν ποτέ κάποια πράγματα, όπως τις διαφορές μεταξύ των δύο πλήκτρων άλματος και ο παίκτης καλείται να τα ανακαλύψει μόνος του.
Αυτό θα ήταν θετικό, αν υπήρχε κάποια πραγματική καμπύλη μάθησης, αν το παιχνίδι παρουσίαζε δηλαδή σταδιακά τους μηχανισμούς του. Αντί αυτού, το παιχνίδι μαθαίνει λίγα πράγματα στον παίκτη και τον φέρνει αντιμέτωπο σχεδόν με όλους τους μηχανισμούς του, εξαρχής. Από τη δεύτερη ενασχόληση και μετά, τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα και σε κάποια σημεία είναι υπερβολικά εύκολα, ενώ λίγο αργότερα γίνονται αρκετά δύσκολα και για έμπειρους παίκτες, υπάρχουν δηλαδή τα λεγόμενα difficulty spikes. Ένα ακόμα δείγμα μικρής προχειρότητας είναι και το ότι στις ρυθμίσεις του παιχνιδιού, η αγγλική γλώσσα εμφανίζεται χρησιμοποιώντας την αμερικανική σημαία και όχι την αγγλική. Επίσης, αρνητικά κρίνεται το γεγονός ότι το παιχνίδι παίρνει συχνά τον έλεγχο από τα χέρια του παίκτη για χάρη εντυπωσιασμού, αλλά και το σύστημα κάμερας, το οποίο σε αρκετές περιπτώσεις παρεμποδίζει τον παίκτη να εκτελέσει το όποιο σχέδιο έχει σκεφθεί, αλλά και γενικά, να προχωρήσει με ασφάλεια.
Για παράδειγμα, σε κάποιες πίστες θα χρειαστεί να περάσουμε μεγάλα κενά, χρησιμοποιώντας τις επιθέσεις μας ώστε να αναπηδήσουμε πάνω σε εχθρούς οι οποίοι βρίσκονται σε διαφορετικό σημείο στο μοτίβο κίνησής τους, άρα θα πρέπει να βλέπουμε για να ξέρουμε πότε θα εκτελέσουμε την επίθεση. Η κάμερα όμως, αρχικά εστιάζει στον Sonic και στο πλάνο φαίνονται οι μισοί εχθροί, ενώ όταν εκτελεστεί η πρώτη επίθεση και βρισκόμαστε λίγο πριν την επόμενη, τότε η κάμερα απομακρύνεται και εστιάζει στους εχθρούς, με αποτέλεσμα να ψάχνουμε από την αρχή, ξανά, το σωστό χρόνο για την επόμενη επίθεση. Αυτό θα οδηγήσει αρκετές φορές είτε σε κάποια επίθεση σε λάθος χρόνο είτε απλά σε μεγάλη καθυστέρηση λήψης απόφασης από εμάς. Και τα δύο έχουν ως συνέπεια τη θυσία του Sonic. Άλλες φορές ανεβαίνουμε σε ένα μονοπάτι κάπου ψηλά στην πίστα και η κάμερα συνεχίζει να είναι κεντραρισμένη στα χαμηλότερα επίπεδα, μέχρι να πάμε λίγο πιο μακριά, αλλά εκεί ψηλά ενδέχεται να υπάρχει εχθρός. Ευτυχώς αυτές οι περιπτώσεις είναι λίγες. Το μεγαλύτερο αρνητικό της κάμερας, όμως, είναι ότι κυρίως στα τρισδιάστατα επίπεδα, βρίσκεται να “κοιτάει” από την αρχή της πίστας προς το τέλος της, έτσι αν χάσουμε κάτι και προσπαθήσουμε να γυρίσουμε πίσω, ο Sonic έρχεται προς την κάμερα, οπότε αυτόματα δεν υπάρχει καθόλου ορατότητα, ενώ στις δισδιάστατες πίστες όπου καλούμαστε να ανέβουμε όλο και πιο ψηλά, όταν η κάμερα ανέβει επίπεδο δεν ξαναπέφτει, οδηγώντας τον ήρωα στα τάρταρα με το παραμικρό λάθος, αφού αυτές οι πίστες βασίζονται κυρίως στην ταχύτητα.
Αυτά τα προβλήματα σε συνδυασμό με την αινιγματική φύση του target-lock στο παιχνίδι, οδηγούν κάποιες φορές σε τραγελαφικές καταστάσεις. Ο Sonic κάνει αυτόματα target-lock προς την κατεύθυνση την οποία κοιτάει σε 3-4 εχθρούς, αλλά για κάποιο λόγο η τελική επίθεση, θα επιτευχθεί τη μία φορά στον τελευταίο στόχο ενώ τις άλλες σε κάποιον άλλο, αφήνοντάς μας με την απορία για το πως τελικά δουλεύει. Άλλες φορές, πάλι, ενώ ο στόχος έχει κλειδώσει στους πρώτους εχθρούς, ο τελευταίος ενώ είναι εντός εμβέλειας δεν κλειδώνεται παρά με νέα προσπάθεια, κάτι που μπορεί να οδηγήσει στην πτώση του Sonic είτε στο κενό είτε σε επαφή με τους εχθρούς και άρα θάνατο. Πάντως αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι και πάρα πολύ συχνές. Παίζοντας, αναρωτιόμαστε ποιος είναι ο λόγος που μαζεύουμε δαχτυλίδια, από τη στιγμή που πλέον δεν παίρνουμε έξτρα ζωή κάθε φορά που συμπληρώνουμε εκατοντάδα αλλά και όταν δεχόμαστε χτύπημα, τα χάνουμε όλα, όπως παλιά, με πολύ λίγα από αυτά να μπορούμε να τα συλλέξουμε και πάλι... Φυσικά, τα θετικά του παιχνιδιού είναι αρκετά περισσότερα, αν όχι κατά αριθμό, τότε κατά συχνότητα εμφάνισης στο παιχνίδι! Ένα από τα μεγαλύτερα ατού του τίτλου είναι τα έξυπνα και πολλές φορές απαιτητικά boss fights! Οι μάχες, αν και δύσκολες σε κάποια σημεία, είναι εξωπραγματικά διασκεδαστικές ενώ τις περισσότερες φορές δεν υπακούν στους τυπικούς κανόνες του τύπου “χτύπα τρεις φορές το boss και θα κερδίσεις”, καθώς και η διαδικασία προς τη νίκη αλλάζει ανάλογα με το στάδιο στο οποίο βρίσκεται η μάχη.
Το περιβάλλον στο οποίο εξελίσσεται η κάθε μάχη είναι φαντασμαγορικό και κάποιοι από τους μηχανισμούς που επιστρατεύονται κρύβουν αρκετά έξυπνες ιδέες και κρίνονται ιδιαιτέρως επιτυχημένοι! Ο ήχος κυμαίνεται σε υψηλά επίπεδα, με τα ηχητικά εφέ να είναι χαριτωμένα και το soundtrack να διακρίνεται με τις ευκολομνημόνευτες και όμορφες μελωδίες, που ταιριάζουν απόλυτα στο στυλ της κάθε πίστας. Παλιές μελωδίες επιστρέφουν και νέες συμπληρώνουν, μαζί και με κάποιες πίστες οι οποίες θυμίζουν τα παλιά...για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι. Το gameplay έχει ικανοποιητικά μεγάλη ποικιλία, αλλάζει από πίστα σε πίστα αλλά και μέσα στα ίδια τα επίπεδα, ανάλογα με το πόσο προσεκτικοί είμαστε, ποιο μονοπάτι θα ακολουθήσουμε και κατά πόσο θέλουμε να εξερευνήσουμε ή να τρέξουμε.
Ο Sonic πλέον διαθέτει τρία επίπεδα ταχύτητας, τα οποία καλούμαστε να χρησιμοποιήσουμε αξιολογώντας την κάθε κατάσταση συνήθως, μιας και το πολύ βιαστικό παίξιμο δεν οδηγεί σε καλά αποτελέσματα. Υπάρχει το απλό περπάτημα, το τρέξιμο με το ZR και η μέγιστη ταχύτητα όπου ο Sonic γίνεται μια μπάλα και σαρώνει σχεδόν τα πάντα στο πέρασμά του και που γίνεται με το ZL. Ακριβώς αυτό το στοιχείο είναι ταυτόχρονα θετικό και αρνητικό. Ο Sonic είναι και γρήγορος και αργός ταυτόχρονα! Κάποιες φορές, κανένα από τα επίπεδα ταχύτητας δεν βοηθάει στις δύσκολες στιγμές, λόγω κάποιων λαθών στο σχεδιασμό των επιπέδων αλλά κυρίως της κάμερας. Για παράδειγμα, θα αντιμετωπίσουμε κάποιους επίμονους εχθρούς σε σφαιρικές πίστες. Η κάμερα θα κεντράρει στον Sonic και όχι στο μονοπάτι που έχει μπροστά του, ενώ οι εχθροί αφήνουν τρέχοντας διάφορα εμπόδια, τα οποία δεν τα βλέπουμε μέχρι την τελευταία στιγμή, κυριολεκτικά. Αν δεν τρέξουμε, δεν βρίσκουμε ποτέ τον εχθρό. Αν τρέξουμε βρίσκουμε πολύ εύκολα στα εμπόδια και υπάρχει πιθανότητα να χάσουμε.
Συνεχίζοντας στον τεχνικό τομέα, ο συνολικός σχεδιασμός των επιπέδων στον τομέα gameplay, αλλά και της αισθητικής κρίνεται επιτυχημένος. Τα γραφικά, είναι λίγο πιο ιδιαίτερη περίπτωση. Η αισθητική τους είναι απαράμιλλης ποιότητας, όμως η τεχνική τους πλευρά σε κάποια σημεία υποχωρεί. Σε άλλες πίστες οι υφές είναι υψηλής ποιότητας και σε άλλες πίστες είναι απλά χρωματισμένα blocks, σχεδόν χωρίς ίχνος υφής, ενώ σε άλλες είναι απλά μέτριες. Οι εχθροί είναι μεν ευφάνταστοι αλλά η απεικόνισή τους δεν είναι και ό,τι καλύτερο, ενώ σε κάποιες σκηνές εξαφανίζονται οι υπότιτλοι, αν και αυτό δεν απασχολεί ιδιαίτερα. Ο χειρισμός του Sonic έχει κάποιες μικρές αστοχίες, τις οποίες όμως μπορούμε να τις μάθουμε και να τις ξεπεράσουμε. Για παράδειγμα, υπάρχει πολύ μεγάλη ευαισθησία στον έλεγχο του Sonic, ειδικότερα στα άλματα, με αποτέλεσμα όταν θελήσουμε να διορθώσουμε ελαφρώς την πορεία μας στον αέρα, να καταλήγουμε σε κάποιο κενό ακόμα και με πολύ μικρές κινήσεις, ενώ άλλες φορές ο Sonic δεν θα πιαστεί όταν θέλουμε από κάποια άκρη ή μπορεί να κολλήσει κάποιο animation, με αποτέλεσμα είτε το γέλιο είτε τον εκνευρισμό μας, ανάλογα το αποτέλεσμα.
Τέλος, στο παιχνίδι υπάρχουν και κάποιες άλλες επιλογές, όπως τα Time Attack και το Co-Op. Στο Time Attack ο σκοπός μας είναι να φτάσουμε στο τέλος της κάθε πίστας όσο μπορούμε πιο γρήγορα και τα αποτελέσματά μας εισάγονται στους πίνακες Online Rankings. Στο co-op, μέχρι άλλος ένας παίκτης μπορεί να συμμετέχει, είτε με Wii Remote και Nunchuk είτε με το Wii U Pro Controller. Ο παίκτης που χρησιμοποιεί αυτά τα χειριστήρια αναλαμβάνει βοηθητικό ρόλο, αξιοποιώντας κάποια οχήματα RC που ξεκλειδώνονται, όπως και οι αναβαθμίσεις τους, παίζοντας το παιχνίδι στο single player mode. Επίσης, μπορούμε να περάσουμε αυτά τα οχήματα στη Wii U έκδοση από την αντίστοιχη του Nintendo 3DS. Αυτά τα οχήματα μπορούν να είναι ελικόπτερα, μαχητικά αεροσκάφη, hovercrafts, UFOs και μπαλόνια, το κάθε ένα με διαφορετική χρήση και άλλη καταλληλότητα, ανάλογα με το επίπεδο στο οποίο παίζουμε. Συνήθως είναι αργά στον χειρισμό και ενδείκνυνται για βοήθεια προς πολύ αρχάριους παίκτες. Με τον χρόνο να τελειώνει γρήγορα, όμως, η αποτελεσματικότητα αυτού του mode είναι υπό αμφισβήτηση.
Ακόμα, υπάρχει άλλο ένα mode, το ανταγωνιστικό Two Player Race, αγώνες μεταξύ δύο παικτών δηλαδή. Μέσα σε αυτό το mode, μαχόμαστε σε τρεις τύπους αγώνων: Ταχύτητας, Expert και Δαχτυλιδιών. Στο πρώτο, ο στόχος είναι να φθάσουμε πρώτοι στον τερματισμό. Στο δεύτερο, ο στόχος είναι πάλι ο ίδιος αλλά στις πίστες υπάρχουν πάρα πολλά εμπόδια και εχθροί που δυσκολεύουν τη διαδικασία. Στο τρίτο, σκοπός μας είναι να έχουμε περισσότερα δαχτυλίδια από τον αντίπαλο, όταν τελειώσει ο χρόνος. Σε κάθε αγώνα υπάρχουν πέντε πίστες, διαφόρων επιπέδων δυσκολίας, τις οποίες μπορούμε να τις παίξουμε είτε μεμονωμένα είτε σε στυλ Grand Prix, τη μία μετά την άλλη. Το γέλιο είναι άφθονο, ο ανταγωνισμός μεγάλος και το συγκεκριμένο mode χαρίζει μοναδικές στιγμές και αξίζει τον χρόνο του!
Κλείνοντας, το παιχνίδι γενικά είναι καλό. Αρκετά καλό! Έχει έξυπνες ιδέες, δανείζεται κάποιες από άλλα παρεμφερή παιχνίδια, αλλά κρατάει το δικό του χαρακτήρα πάνω από όλα. Δεν υπάρχει περίπτωση να το μπερδέψετε με κάτι άλλο. Η εκτέλεση, σε κάποια σημεία, το κρατάει πίσω ενώ σε κάποιους τομείς ίσως έπρεπε να ζητήσει και να λάβει περισσότερα πράγματα από τους δανειστές του, όπως για παράδειγμα το σύστημα της κάμερας από τα Super Mario Galaxy. Κρύβει κάποιες αστοχίες, κυρίως επαναλήψεις λαθών του παρελθόντος. Παρ' όλα αυτά, θα σας αφήσει αρκετά ικανοποιημένους και με τη διάρκειά του και σαν παιχνίδι γενικότερα, ειδικά αν είστε οπαδός του είδους, πόσο μάλλον της σειράς παιχνιδιών Sonic. Είναι ένα βήμα μπροστά και ίσως θα πρέπει αυτός ο τίτλος να είναι η βάση της μετέπειτα εξέλιξης του franchise, για να αποφευχθούν και ενδεχόμενα, μελλοντικά ατοπήματα στη σειρά.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity