Η κληρονομιά που άφησε το SMB3 για τα μετέπειτα Mario θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική και δε θα ήταν υπερβολή αν κάποιος έλεγε ότι έθεσε κάποια από τα standards των επόμενων τίτλων του τόσο επιτυχημένου franchise. Ένα από αυτά ήταν οι χάρτες των κόσμων. Μπορεί στις μέρες μας κάτι τέτοιο όχι απλά να είναι σύνηθες, αλλά συχνά μάλιστα θεωρείται και βασικό χαρακτηριστικό ενός παιχνιδιού, όμως τότε η προσθήκη.αυτή ήταν πολύ σημαντική και πρόσθετε πόντους στην οπτική εμπειρία. Σε αυτό το παιχνίδι, τα πάντα ήταν μελετημένα με μεγάλη ακρίβεια. Οι εχθροί, τα εμπόδια, ακόμα και η συχνότητα εμφάνισης αλλά και η ποικιλία των power-ups, τα οποία τότε δεν δίνονταν τόσο απλόχερα συνθέτουν το σκηνικό για το απόλυτο platform των αρχών της δεκαετίας του ’90. Μάλιστα ποιός μπορεί να ξεχάσει το Leaf power up, το οποίο μεταμόρφωνε τον Mario σε ιπτάμενο ρακούν και έτσι μπορούσε να εξερευνήσει μέρη στα οποία υπό διαφορετικές συνθήκες δεν θα μπορούσε να έχει πρόσβαση; Αυτό από μόνο του προσθέτει ιδιαίτερο ενδιαφέρον στο παιχνίδι, προσφέροντας μια επιπλέον παράμετρο την οποία θα πρέπει να έχουν υπόψη τους οι παίκτες. Η δυσκολία του παιχνιδιού κλιμακούμενη. Στην αρχή τα επίπεδα φαίνονται πολύ εύκολα, ακόμα και κάποιος ο οποίος δεν έχει ποτέ ασχοληθεί με άλλον τίτλο της σειράς θα αισθανθεί ότι του έχει δοθεί αρκετός χρόνος για να κατανοήσει όλους τους μηχανισμούς του gameplay. Ίσως μερικοί να νομίσουν κιόλας ότι πρόκειται για παιχνίδι που δεν θα διαρκέσει περισσότερο από μερικές ώρες. Σιγά σιγά όμως τα πράγματα δυσκολεύουν, τόσο πολύ μάλιστα που προς το τέλος χρειάζεται αρκετή επιδεξιότητα και συγχρονισμένες «χειρουργικές» κινήσεις προκειμένου να ολοκληρωθούν οι πίστες. Ίσως και λίγη τύχη.
Βέβαιο είναι πάντως ότι αρκετές από τις πίστες δεν θα μπορέσετε να τις ολοκληρώστε με την πρώτη προσπάθεια. Αυτό δεν είναι αρνητικό. Ίσα ίσα προσθέτει πόντους στο λεγόμενο lastability αλλά και στο ενδιαφέρον των παικτών. Φανταστείτε πόσο βαρετό θα ήταν εάν ένα παιχνίδι μπορούσαμε να το ολοκληρώσουμε από την πρώτη κιόλας προσπάθεια. Εγώ αυτό θα το χαρακτήριζα επίσης τραγικό. Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν video game, αλλά θα έμοιαζε περισσότερο με κινηματογραφική ταινία. Οι επιπλέον ζωές και τα power ups είναι πάντα εκεί για να σας βοηθήσουν στην πορεία σας, όμως δεν θα πρέπει να εναποθέσετε σε αυτά όλες σας τις ελπίδες. Πάνω απ’ όλα μετράνε οι δεξιότητές σας ως gamer και ένα από τα θετικά αλλά και χαρακτηριστικό όλων σχεδόν των παιχνιδιών εκείνης της εποχής είναι το ότι σε καμιά περίπτωση οι παίκτες δεν αισθάνοντα ότι ναι μεν μπορεί να ακροβατούν σε τεντωμένο σκοινί, όμως πάντοτε από κάτω τους υπάρχει το δίχτυ ασφαλείας, το οποίο έχει τη μορφή των άπειρων continues. Σε ένα παιχνίδι όπως το SMB3 η απώλεια όλων των ζωών σας μπορεί να είναι απλά θέμα ενός και μόνο λεπτού. Ας είναι καλά βέβαια η δυνατότητα που δίνει η Virual Console για τη δημιουργία των λεγόμενων restore points. Μπορείτε δηλαδή ανά πάσα στιγμή να αποθηκεύσετε την πρόοδό σας, συνεχίζοντας το παιχνίδι από εκεί που το αφήσατε, οποιαδήποτε στιγμή επιθυμείτε.
Τεχνικά το SMB3 σίγουρα δεν μπορεί να συναγωνιστεί τα σημερινά platforms. Υπάρχει άλλωστε και μια χαώδης διαφορά από τεχνολογικής άποψης. Με μία γρήγορη σύγκριση NES και Wii U (δε μιλάμε για το PS4 ή το Xbox One) θα καταλάβει κάποιος για το τι ακριβώς μιλάμε. Αν κάποιος βεβαίως αποφασίσει να ασχοληθεί με το παιχνίδι θα πρέπει να το κάνει μόνο και μόνο για το απόλυτα εθιστικό gameplay, όχι για τα γραφικά και τον ήχο του, τα οποία για την εποχή τους ήταν σε υψηλά επίπεδα. Αυτό το οποίο κουβαλάει ως κληρονομιά από την αρχική έκδοση αυτή που εμείς παίξαμε στο Wii U είναι ένα οπτικό glitch την ώρα που κινείται η οθόνη. Πολύ μικρής σημασίας μεν όμως μπορεί να σας αποσπάσει από το παιχνίδι καμιά φορά. Τέλος όπου και αν αποφασίσετε να το απολαύσετε, είτε στην τηλεόρασή σας, είτε στην οθόνη του gamepad, το SMB3 υπόσχεται να σας απορροφήσει στον υπέροχο κόσμο του, προσφέροντάς σας μια από τις ομορφότερες 2D platform εμπειρίες που θα βιώσετε ποτέ στην gaming ζωή σας.
Συνηθίζουμε πολλές φορές, να σπαταλάμε άσκοπα, χρήματα για παιχνίδια με τα οποία ασχολούμαστε 1-2 ώρες και έπειτα μπαίνουν δια παντός στο ράφι. Τα €5 που θα σας στοιχίσει η αγορά του από το e-Shop του Wii U μπορεί να σας φαίνονται πολλά για ένα παιχνίδι η ζωή του οποίου είναι σχεδόν όσο το ένα τέταρτο του αιώνα, όμως στην πορεία σίγουρα θα πείτε ότι τα άξιζε και με το παραπάνω.
Eαν εβαλαν την εκδοση του ΝΕS αντι για αυτη του SNES τοτε ειναι μεγαλη χαζομαρα
Τουλάχιστον αυτά τα 5 € θα πιάσουν σίγουρα τόπο, μην ξεχναμε οτι mario = εγγυημένη διασκέδαση!
Και μονο για εγκυκλοπαιδικους λογους αξιζει να το αγορασετε και να το παιξετε οσοι δεν ειχατε την τυχη στο παρελθον. Μιλαμε για ενα απο τα καλυτερα platform που εχουν βγει ποτε.
Νοσταλγια...Το πρωτο παιχνιδι που επαιξα(και ελιωσα) στη πρωτη μου κονσολα!Τι ωραιες αναμνησεις...με γυρισε πολλα χρονια πισω το αρθρο! (:
Εγώ το πήρα με ένα ευρώ έκανα κάτι σαν upgrade Ποτέ δεν κατάλαβα