Καταλαβαίνετε λοιπόν πως όταν η ανακοίνωση σχετικά με την αναβίωση του franchise ήρθε δια στόματος ΕΑ, χαρήκαμε ιδιαίτερα. Εξίσου μεγάλη ήταν η χαρά μας όταν γνωστοποιήθηκε πως το project έχει αναλάβει η Starbreeze, δημιουργός των Chronicles of Riddick και του εξαιρετικού The Darkness - ένα από τα πρώτα παιχνίδια που μπήκαν στο φρέσκο τότε PlayStation 3 μας. Οποιοσδήποτε έχει παρακολουθήσει έστω κι ένα στιγμιότυπο υλικού από το νέο Syndicate, θα έχει παρατηρήσει πως πλέον έχουμε να κάνουμε με ένα first person shooter. Κάτι το απόλυτα φυσιολογικό, αφού αυτός είναι δυστυχώς ο αυτοκαταστροφικός δρόμος που ακολουθεί εδώ και αρκετά χρόνια η βιομηχανία. Με δείγματα όπως τους προαναφερθέντες τίτλους όμως, η Starbreeze γέννησε μία ελπίδα μέσα μας, μία ελπίδα ότι θα προσφέρει κάτι το διαφορετικό. Τώρα που το παιχνίδι βρίσκεται πλέον στα ράφια, το ερώτημα είναι ακριβώς αυτό. Τα κατάφερε; Σαφώς. Στο επίπεδο που ελπίζαμε; Όχι απαραίτητα. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.
Η Γη του 2069, πλέον ελέγχεται όχι από αυτούσιες κυβερνήσεις ανά χώρα, αλλά από τα Syndicates, κολοσσούς της παγκόσμιας βιομηχανίας, που λίγο-πολύ έχουν εισχωρήσει σε κάθε τομέα της, είτε αυτή έχει να κάνει με το τραπεζικό σύστημα, την υγεία, την ασφάλεια, τη στέγαση, την εκπαίδευση, και φυσικά τη διασκέδαση. Κύριοι παίκτες στον βιομηχανικό αυτό παιχνίδι είναι τρεις εταιρείες, οι Aspari (και της θυγατρικής της, West Meld Solutions), Cayman Global και EuroCorp. Η τελευταία είναι και ο αρχικός δημιουργός της bio-chip τεχνολογίας, μέσο με το οποίο κατάφερε να εδραιωθεί στην κορυφή, καθώς και να ελέγχει κάθε πολίτη, αφού η DART 6 τεχνολογία επιτρέπει στους πράκτορες να ασκούν έλεγχο στα chips των κατοίκων, ως το απόλυτο είδος αστυνόμευσης. Κάπου εκεί ξεκινά και η ιστορία του Miles Kilo, πρωταγωνιστή του single-player campaign του τίτλου. Ο Kilo είναι και ο πρώτος του είδους του, αφού το chip του φέρει πειραματική τεχνολογία, μέχρι πρότινος ανύπαρκτη για τους άλλους πράκτορες. Αυτό που ξεκινά ως εκπαίδευση, αποστολές ρουτίνας και τυπική κατασκοπεία, στη συνέχεια μετατρέπεται σε ένα carousel αινιγμάτων σχετικά με τον κόσμο που ο Kilo έμαθε να θεωρεί δεδομένο. Περισσότερα σχετικά με το σενάριο ίσως θεωρηθούν spoilers, οπότε ας επικεντρωθούμε προς το παρόν στα του gameplay.
Αν κάτι ανακαλούμε από το 2000, αυτό δεν είναι άλλο από τη θέση ισχύος που το Syndicate Wars τοποθετούσε τον παίκτη. Δημιουργώντας έναν FPS τίτλο, η Starbreeze είχε ένα τεράστιο άσο στο μανίκι της. Πλην της εφαρμογής της μακροχρόνιας εμπειρίας της στο είδος πάνω στο Syndicate, πλέον ήταν σε θέση να παρουσιάσει τον κόσμο του σύμπαντος που ο Peter Molyneux και οι φίλοι του δημιούργησαν, μέσα από τα μάτια ενός πράκτορα. Ως αποτέλεσμα, από το ξεκίνημα ακόμα, γινόμαστε μάρτυρες της εμπειρίας του “datascape”, που πολύ ωμά εμείς επιλέγουμε να μεταφράσουμε ως το μέλλον του “ίντερνετς”, που λέει και ο monsieur Παπαπαύλου. Πλέον μπορεί να έχουμε τον έλεγχο μονάχα ενός πράκτορα, αυτό όμως δε σημαίνει πως έχει αλλάξει κάτι στο πως το παιχνίδι σε κάνει να νιώθεις πως βρίσκεσαι διαρκώς σε μία πλεονάζουσα θέση. Να αναφέρουμε κάπου εδώ πως απολαύσαμε το campaign του Syndicate στο Hard επίπεδο δυσκολίας, αναζητώντας μία μεγαλύτερη πρόκληση. Η τεχνητή νοημοσύνη κατάφερε να μας προσφέρει αυτό που επιζητούσαμε, τουλάχιστον στο μεγαλύτερο κομμάτι της εμπειρίας, αφού πάντα έθετε ως προτεραιότητα την κάλυψη, μας περικύκλωνε όπου το επέτρεπε ο χώρος, και το κυριότερο, αντιδρούσε εξαίσια στις τακτικές ελέγχου του Kilo. Τι εννοούμε;
Όντας το μέλλον, ο Kilo έχει στην κατοχή του κάποιες εντυπωσιακές ικανότητες, όπως το να επηρεάζει τη λειτουργία των chips των αντιπάλων. Εξαναγκαστική αυτοκτονία, αποδυνάμωση εχθρών, αλλαγή στρατοπέδου, είναι μονάχα μερικές από τις τεχνικές που έχουμε στη διάθεση μας. Τεχνικές που σε συνδυασμό με το Dart Overlay και το πανίσχυρο οπλοστάσιο που σταδιακά δίνεται στη διάθεση μας, μας μετατρέπουν σε ένα όργανο μοιράσματος πόνου και θανάτου. Για όσους δε γνωρίζουν, το triggering του Dart Overlay προσθέτει στην όραση μας sonar ιδιότητες, κάνοντας έτσι ορατούς εχθρούς, πληροφορίες και όπλα. Επίσης αυξάνει δραματικά τα αντανακλαστικά του Kilo, κάνοντας έτσι τον κόσμο να φαντάζει σα να τον βιώνουμε σε slow-motion a la F.E.A.R. Ακούγεται επικίνδυνα cliché και υπερχρησιμοποιημένο, αλλά πιστέψτε μας, δεν είναι. Τουλάχιστον όχι ο τρόπος με τον οποίο το έχει αξιοποιήσει η Starbreeze. Υπήρξαν μάλιστα στιγμές που το Dart Overlay αποδείχθηκε σωτήριο, αφού κατά τη διάρκεια του μειώνεται δραματικά και το damage που δέχεται ο Kilo.
Επιπρόσθετα, κάθε αντικείμενο στο οπτικό μας πεδίο έχει μία περιγραφή, κάθε objective μας προβάλλεται σε ζωντανό χρόνο και -το κυριότερο- κάθε κατάσταση είναι παραμετροποίησιμη, αφού η DART 6 τεχνολογία μας επιτρέπει να έχουμε μία λύση σε κάθε εμπόδιο που προκύπτει. Το παιχνίδι κάνει μία θαυμάσια δουλειά στο να τα παρουσιάζει όλα αυτά, με την προσωποποίηση της τεχνολογίας που κατοικεί βαθιά στον εγκέφαλο μας, μέσω μίας γυναικείας φωνής που βρίσκεται σε συνεχή αλληλεπίδραση με τον Kilo. Μιας και η Starbreeze επέλεξε να ακολουθήσει τη λογική του βουβού πρωταγωνιστή ώστε να επιδιώξει το ψυχολογικό δέσιμο με τον παίκτη, η θηλυκή αυτή φωνή -που από εδώ και πέρα θα αποκαλούμε μελλοντική Siri- είναι και η μοναδική που ο παίκτης ακούει, καθώς καταστάσεις και γεγονότα ξετυλίγονται μπροστά του. Τα φυσικά όπλα ποικίλουν, ξεκινώντας από απλά περίστροφα και sub-machine guns μέχρι φλογοβόλα, κανόνια ηλεκτρισμού και εργαλεία του μέλλοντος όπως το Gauss, που πυροβολεί έξυπνες σφαίρες ικανές να εντοπίσουν τον εχθρό και να αλλάξουν κατεύθυνση. Δίχως να τα έχουμε μετρήσει, πιθανότατα από τα χέρια μας πέρασαν περί τα 15 όπλα, με τον Kilo να είναι σε θέση να κουβαλά δύο τη φορά. Αν στο διάβα μας βρεθεί ένα minigun ή rocket launcher, μπορούμε να το δανειστούμε προσωρινά ως τρίτο, αφού δεν αντικαθιστά τα δύο όπλα μας, αλλά ούτε παραμένει στην κατοχή μας αν αλλάξουμε όπλο ή μεταβούμε σε άλλο level. Κάτι το απόλυτα λογικό, μιας και ειδάλλως το παιχνίδι θα ήταν ένας απλός περίπατος.
Πέρα από τα τέρατα δύναμης που είναι τα όπλα όμως, το ζουμί, τουλάχιστον για εμάς, εντοπίζεται στις αναβαθμίσεις του chip μας. Αν και δεν εξηγείται ποτέ το πως ακριβώς επιτυγχάνεται κάτι τέτοιο, κάθε φορά που βάζουμε τέλος στη ζωή κάποιου boss, mini-boss ή γενικά ισχυρού χαρακτήρα, οι πιθανότητες είναι πως θα κουβαλά κι αυτός κάποιο είδους chip στο σώμα του. Η -βίαια- εξαγωγή του μας ανταμείβει με βελτιώσεις, που εκτείνονται από το πόση ζημιά μπορούμε να αντέξουμε μέχρι το πόσο διαρκεί το Dart Overlay mode ή το πόσο recoil θα έχουν τα όπλα. Μιας και τα chips που εντοπίζονται στο campaign δεν είναι αρκετά για να καλύψουν όλα τα δυνατά upgrades, το παιχνίδι δίνει το κίνητρο στον παίκτη να διαλέξει προσεκτικά το τι “perk” θα ξεκλειδώσει. Όσον αφορά τη δράση, αν και κατά βάση γραμμική, καταφέρνει να προσφέρει μεγάλη ποικιλία, με τα περιβάλλοντα να αλλάζουν δραματικά από περιοχή σε περιοχή. Τα υπερβολικά καθαρά και γυαλισμένα περιβάλλοντα των πύργων της EuroCorp δίνουν τη θέση τους στο εξίσου φουτουριστικό αρχηγείο της Aspari και το νησί-παράδεισο της Cayman Global, πριν το τοπίο αλλάξει εντελώς και βρεθούμε στην άλλη πλευρά τον πραγμάτων, τη δυστοπία που αποτελεί τον κόσμο όσων επέλεξαν να μη “δεχτούν” το chip και τις ανέσεις του -ή πολύ απλά δεν είχαν την οικονομική άνεση να αποκτήσουν-, πληθυσμού που πληροφοριακά αντιστοιχεί σε τουλάχιστον το μισό των 15 δισεκατομμυρίων του μέλλοντος. Εκεί θα δούμε και τις πρώτες αναφορές (και ταυτόχρονα φόρους τιμής στους original τίτλους) στην Church of the New Epoch και τους τρομοκράτες/επαναστάτες. Δυστυχώς, οι αναφορές αυτές είναι μικρές και στο μεγαλύτερο τους μέρος επισκιάζονται από τη θέληση του σεναρίου να επικεντρωθεί στο τρίγωνο που δημιουργείται μεταξύ του CEO της EuroCorp Jack Denham, της καθοριστικής για την ιστορία επιστήμονα Lily Drawl και του ρόλου του Kilo.
Μιας και περαιτέρω αναφορά στους χαρακτήρες κρύβει spoilertastic κινδύνους, καιρός να περάσουμε στα του οπτικοακουστικού. Οι αρχικές εντυπώσεις ίσως πείσουν κάποιους πως το Syndicate δανείζεται την Frostbite Engine της DICE, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Το Syndicate κάνει χρήση της ιδιόκτητης μηχανής της Starbreeze, δείγματα της οποίας έχουμε δει και στο πρώτο Darkness. Οι βελτιώσεις που έχουν γίνει πάνω της από τότε είναι εμφανείς, αφού το Syndicate, ειδικά στο single player κομμάτι του, είναι ιδιαίτερα ελκυστικό. Ισχυρότερο σημείο κατά τη ταπεινή μας άποψη ο τρόπος με τον οποίο το παιχνίδι αντιμετωπίζει το φως, είτε αυτό προέρχεται από τον ισχυρό Ήλιο, είτε από το λευκό, σχεδόν αποστειρωμένο φωτισμό στους εσωτερικούς χώρους των Syndicates. Τα effects φωτισμού είναι στο μεγαλύτερο τους μέρος εκτυφλωτικά, με την καλή έννοια. Οι αντανακλάσεις θυμίζουν σε σημεία Mirror's Edge, ενώ λεπτά αργότερα τα περιβάλλοντα και οι καιρικές συνθήκες θα ξυπνήσουν μνήμες από Killzone. Η ποικιλομορφία αυτή προσθέτει πολλούς πόντους στον οπτικό τομέα του τίτλου, σε συνδυασμό πάντα με την πολύ ισχυρή χρωματική παλέτα.
Αδύνατα σημεία από την άλλη υπάρχουν, όπως ορισμένα ύποπτα αδύναμες υφές, όχι ικανά όμως να χαλάσουν την sci-fi εικόνα που δημιούργησε η σουηδική ομάδα ανάπτυξης. Στα του voice-over, οι Brian Cox, Rosario Dawnson και Michael Wincott κάνουν σχετικά καλή δουλειά, με ίσως την ερμηνεία του Wincott ως Merit -συνεργάτη(;) του Kilo- να ξεχωρίζει λίγο παραπάνω. Αντίθετα με το ότι έκανε τους περισσότερους να πιστεύουν με την διαφημιστική καμπάνια της η ΕΑ, το soundtrack του Syndicate αποτελείται κατά βάση όχι από dubstep ακούσματα, αλλά από ατμοσφαιρικά ορχηστρικά και ηλεκτρονικά κομμάτια. Λίγος Skrillex ή Nero θα παίξει κατά περίσταση σε κάποιο boss, αλλά μέχρι εκεί. Πριν κλείσουμε, οφείλουμε μία αναφορά σε ένα εξίσου κύριο κομμάτι της Syndicate εμπειρίας, όπου δεν είναι άλλο από το co-op (έως και) τεσσάρων παικτών. Ως γνωστόν, ο τίτλος δεν προσφέρει ανταγωνιστικό multiplayer, κάτι το οποίο βρήκαμε ιδιαίτερα θετικό, αφού πρώτον τείνει να έχει αναλωθεί σε σημείο αηδίας, και δεύτερον, το συνεργατικό gameplay πάντα είναι ευπρόσδεκτο.
Είχαμε την ευκαιρία να τελειώσουμε τα περισσότερα από τα συνεργατικά επίπεδα, πάντα με τη βοήθεια του Δημήτρη Τσορβά, με τους στόχους να αλλάζουν ανάλογα την περίσταση. Οι τέσσερις χαρακτήρες από τους οποίους καλούμαστε να επιλέξουμε, είναι όλοι πράκτορες όχι των τριών κύριων Syndicates, αλλά του Wulf Western, αντίπαλου Syndicate που έχει βλέψεις για απόκτηση κομματιού της πίτας που διεκδικούν οι τρεις μεγάλες πολυεθνικές. Στόχοι κυρίως είναι είτε η εξόντωση αντίπαλων πρακτόρων, είτε η ανάκτηση αντικειμένων, όπως πληροφορίες σε μορφή σκληρών δίσκων λόγου χάρη. Αν και αρχικά η δομή του co-op συστήματος φαντάζει απλή, κρύβει όχι απλά μεγάλο, αλλά γιγαντιαίο βάθος, καθώς οι προοπτικές για ανάπτυξη του πράκτορα μας, του οπλοστασίου και των ικανοτήτων του chip του είναι τεράστιες. Για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο σίγουρα απαιτείται χρόνος, και ως συνέπεια επανάληψη των εννέα επιπέδων - αν και θέλουμε να πιστεύουμε πως κάποια στιγμή στο άμεσο μέλλον θα εμπλουτιστούν μέσω κάποιου DLC. Θετικό λοιπόν το γεγονός ότι θα έχετε τους φίλους σας παρέα, με τη συνεργασία συχνά να αποτελεί το μοναδικό τρόπο για να σημειωθεί πρόοδος. Μία παρέα δύο ατόμων θα χρειαστεί να καταβάλει προσπάθεια ακόμα και στο Normal επίπεδο, καθώς κύμα μετά από κύμα εχθρών θα προσπαθεί να τους κατασπαράξει. Ως συνέπεια, το healing μεταξύ των παικτών δίνει και παίρνει.
Άκρως θετικό το γεγονός πως το παιχνίδι μας δίνει την ικανότητα να στήσουμε τον πράκτορα μας όπως θέλουμε εμείς, μέσω της αναβάθμισης του οπλοστασίου και των perks. Ως γνήσιοι φίλοι του Support class, δεν αργήσαμε να καταλήξουμε με ένα Kunasagi sniper rifle ανά χείρας, προσφέροντας κάλυψη από μακριά στον Offense κύριο Τσορβά. Όταν οι ρόλοι αντιστρέφονταν και βρισκόμασταν με ένα G290 minigun γεμάτο σφαίρες, ο αυξημένος healing ρυθμός του προαναφερθέντα μας γλύτωσαν από σίγουρο θάνατο, αφού το να αδειάζεις 300 σφαίρες σε μία 20αριά εχθρούς, συνήθως σε μετατρέπει σε σπόγγο σφαιρών επίσης. Τέλος, να αναφέρουμε πως οι παίκτες μπορούν να φτιάξουν τα δικά τους Syndicates, παλεύοντας έτσι για μία θέση στα παγκόσμια leaderboards. Συνολικά έχουμε να κάνουμε με μία συμπαγή multiplayer εμπειρία, με πολλά κίνητρα για περαιτέρω ενασχόληση. Ακόμα κι αν το respawning σε σημεία είναι εξαντλητικό έως και εκνευριστικό, ή το ότι στο Hard το co-op είναι πρακτικά unplayable με λιγότερους από τρεις (ιδανικά τέσσερις) παίκτες. Forever alone guy doesn't approve.
Διαβάζοντας κάποιος όλα τα παραπάνω, λογικά αδυνατεί να αντιληφθεί το “όχι απαραίτητα” που δώσαμε ως απάντηση στο ερώτημα που προέκυψε στην αρχή του κειμένου. Τι είναι αυτό που λείπει λοιπόν από το Syndicate; Το μαγικό συστατικό που έκανε άλλα shooters να κλέψουν την καρδιά μας. Μετά από σκέψη, καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως ίσως έχει να κάνει με το ότι πρόκειται για ένα reboot, μίας σειράς που η ΕΑ έχει σκοπό να αξιοποιήσει περαιτέρω στο μέλλον; Κράτησε ορισμένα από τα χαρτιά της κρυμμένα η Starbreeze ώστε να τα προσφέρει σε ένα πιθανό sequel; Ήταν αυτός ο λόγος που δεν είδαμε ένα πιο ελεύθερο σύστημα τακτικής στις ανταλλαγές πυρός, ή ένα τόσο συγκρατημένο σενάριο; Το μέλλον θα δείξει. Μέχρι τότε θα έχουμε στα χέρια μας μία επιτυχημένη επιστροφή ενός cult franchise, ικανή να προσφέρει ώρες κι ώρες διασκέδασης. Φίλτατοι lovers του futuristic, σπεύσατε.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity