Η θεματική είναι πολυεπίπεδη και δηλώνεται εξαρχής: η λειτουργία και οι αρχές της δικαιοσύνης υπό ακραίες συνθήκες, ο ρόλος του κράτους σε σχέση με τις θεμελιώδεις αρχές του, η στάση του νομικού απέναντι στις πιέσεις που ασκούνται και τα ανθρώπινα δικαιώματα σε αντίθεση με τη «λαϊκή βούληση». Με τον Αμερικανικό Εμφύλιο να έχει σχεδόν τελειώσει, η καχυποψία των νικητών και το μίσος των ηττημένων, η αμερικανική κοινωνία της εποχής ήταν βαθιά διχασμένη και με πολλά τραύματα να επουλώσει. Η δολοφονία του προέδρου των Βορείων προκάλεσε τεράστια οργή, φόβο και λαϊκή απαίτηση για αίμα, και η κυβέρνηση έδειξε πρόθυμη να το προσφέρει καταστρατηγώντας το Σύνταγμα, τα πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα και αξίες και κυρίως τις δικονομικές διαδικασίες. Κατηγορούμενοι ήταν ο John Wilkes Booth, γνωστός ηθοποιός, κατάσκοπος των Νοτίων και δολοφόνος του Λίνκολν, οι συνεργοί του και η Mary Surratt (Robin Wright), μητέρα του μόνου συνωμότη που είχε διαφύγει τη σύλληψη. Η τελευταία ήταν η ιδιοκτήτρια του πανδοχείου στο οποίο συγκεντρώνονταν οι κατηγορούμενοι και τα στοιχεία εναντίον της ήταν τα πιο αδύναμα.
Επιπλέον ορίστηκε στρατοδικείο αντί για πολιτικό δικαστήριο με ενόρκους και οι δικαστές ήταν όλοι υψηλόβαθμοι Βόρειοι αξιωματικοί με στενές σχέσεις με την κυβέρνηση. Από ιστορικής άποψης η ταινία μένει πολύ πιστή στα γεγονότα σε όλη τη διάρκειά της. Βασικό πρόσωπο είναι ο συνήγορος της Mary Surratt Frederick Aiken (James McAvoy), νέος δικηγόρος, βετεράνος του Εμφυλίου και πεπεισμένος για την ενοχή της. Αναλαμβάνοντας απρόθυμα το ρόλο του μετά από εντολή του μέντορά του έρχεται κατευθείαν αντιμέτωπος με τις δικές του προκαταλήψεις ενάντια στο ρόλο ενός συνηγόρου υπεράσπισης και τον επαγγελματισμό που απαιτείται, τον τεράστιο μηχανισμό απέναντί του που τον εμποδίζει σε κάθε βήμα, αλλά και τη στάση της πελάτισσάς του που είναι αντιμέτωπη με ένα βαρύ ηθικό δίλημμα. Η ταινία όμως δε μένει σε αυτά. Στην πορεία η κοινωνική απόρριψη είναι όλο και φανερότερη ενώ η δίκη-παρωδία που εξελίσσεται, κατά παράβαση κάθε αξίας και κανόνα της χώρας, κλονίζει βαθιά τις πεποιθήσεις του.
Η άλλη πλευρά, όπου ο παραδειγματισμός προάγεται σα λύση για να μην κυλήσει η χώρα σε χάος μετά τον πόλεμο, προβάλλεται εξίσου. Δεν πρόκειται για μια αναζήτηση στοιχείων ούτε για σειρά δικηγορικών τρικ που προσπαθούν να κρατήσουν το θεατή σε αγωνία, ούτε προσφέρεται ένα λυτρωτικό επιμορφωτικό φινάλε. Η πολύπλοκή ηθική και πολιτική μάχη που διεξάγεται είναι αρκετή για να το πετύχει αυτό και με το παραπάνω, ενώ η ανθρώπινη πλευρά της μητέρας και η ειδεχθής επιλογή που καλείται να κάνει και αυτή και ο Aiken δεν αφήνουν την ταινία να γίνει κλινική, κάθε άλλο μάλιστα. Το ότι τα πραγματικά γεγονότα δεν είναι γνωστά στο ελληνικό κοινό συμβάλλει ακόμα περισσότερο στην αγωνία και δε μετατρέπει την ταινία σε ντοκιμαντέρ.
Από πλευράς ερμηνειών ο James McAvoy σηκώνει όλη την ταινία στους ώμους του και τα καταφέρνει δίνοντάς μας μια περίφημη ερμηνεία που πιθανότατα θα δούμε και στους πέντε φιναλίστ των βραβείων Oscar. Η Robin Wright μοιάζει με καθολική φιγούρα της Παρθένου Μαρίας, μια επιβλητική παρουσία που τονίζει πολύ το ρόλο της ως μητέρα. Αγνώριστος ο Kevin Kline στο ρόλο του υπουργού Πολέμου Edwin Stanton, με μια σκληρότητα που δεν την έχουμε συνηθίσει σε άλλους ρόλους του. Ο Robert Redford σκηνοθετεί στιβαρά έχοντας κατά νου πολύ συγκεκριμένα πράγματα, αλλά η ταινία δεν απογειώνεται σε αυτό τον τομέα. Χωρίς να υπάρχει κάποια αδυναμία, δεν υπάρχει κιόλας μια αξιομνημόνευτη ή μαεστρική σκηνή - με μια λέξη σκηνοθεσία εγχειριδίου. Οι μακρινές λήψεις πάντως και η καθαρή φωτογραφία με φυσικό φωτισμό δημιουργούν όμορφες συνθέσεις που παραπέμπουν σε θεατρική σκηνή, κερδίζοντας τελικά το παιχνίδι. Τα σκηνικά, λόγω του θέματος, είναι έτσι κι αλλιώς τα ίδια αλλά τα γυρίσματα σε πραγματικές τοποθεσίες, τα κοστούμια και η αναπαράσταση της εποχής δίνουν την απαιτούμενη ζωντάνια.
Το The Conspirator είναι η πρώτη σημαντική πολιτική ταινία της χρονιάς και ταυτόχρονα ένα καίριο σχόλιο σε ένα θέμα που έχει απασχολήσει όλες τις κοινωνίες. Το ότι επίσης ένα τόσο βαθύ νομικό ζήτημα προβάλλεται στην περίοδο όπου το αμερικανικό κράτος (ή οποιοδήποτε) ανασυστηνόταν εκ βάθρων είναι μια επιπλέον πικρή επισήμανση, τονισμένη από μια σειρά παραλληλισμών με το σήμερα και την αντίδραση των κοινωνιών και εξουσιών όταν νιώθουν να απειλούνται συλλογικά. Παρά το βαρύ θέμα της, η ταινία έχει μια ζωντάνια και μια ανθρωπιά που δε συναντάται συχνά σε παρόμοιες παραγωγές. Το μεγαλύτερο επίτευγμά της είναι η πληρότητα και ευστοχία της στάσης της. Συνοδευόμενη από πολύ καλές ερμηνείες, δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητη από όσους τους αρέσουν οι προβληματισμοί.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Μου αρέσουν πολύ αυτές οι ταινίες!!! Μετά και από το review σας θέλω πολύ ν απάω να την δω!!! Και μάλλον θα το κάνω!!!
Περινένω πολλά απ' αυτή την ταινία, γιατί το λέοντες αντί αμνών με είχε απογοητεύσει λίγο.
Ταινιάρες,γουστάρω τρελά...
To είχα στα υπόψιν από πριν! Αλλά με αυτά που λέει ο Γιάννης, μάλλον μιλάμε για πολύ καλή ταινία! Τι μάλλον, σίγουρα...