Με τις ελπίδες να ανακάμψει η σύζυγός του να είναι ισχνές, προσπαθεί να στηρίξει τη δεκάχρονη κόρη του Scottie, την οποία κατά δήλωσή του δεν ξέρει τι ακριβώς να κάνει, και να ξαναέρθει σε επαφή με την έφηβη, δύσκολη κόρη του Alexandra. Σα να μην έφτανε όμως μια πιτσιρίκα που δεν έχει καλοκαταλάβει τι γίνεται και ένα νέο κορίτσι που δεν ξέρει πού και πώς να διοχετεύσει τα συναισθήματά της (έχοντας κουβαλήσει για αυτό το σκοπό ένα βαρεμένο συνομήλικό της), ο Mat μαθαίνει πως η γυναίκα του τον απατούσε. Από αυτό το σημείο και μετά όλοι σαλτάρουν. Ένα κλασσικό οικογενειακό δράμα -ή δραματάκι- γίνεται στα δεξιοτεχνικά χέρια του Payne μια βαθιά ανθρώπινη ταινία που από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή το κωμικό και το σπαρακτικό συνυπάρχουν.
Το «The Descendants» κυριαρχείται από τη γλυκόπικρη γεύση της πραγματικής ζωής, τις σπασμωδικές, παρορμητικές συμπεριφορές των ανθρώπινων πλασμάτων που αναζητούν απαντήσεις ενίοτε σε λάθος μέρη, με όλες τις αντιφάσεις, τις αστείες και τις σοβαρές τους στιγμές. Αυτή η προσέγγιση της κάθε ιστορίας του είναι και το μεγάλο χάρισμα του Payne: είναι μια ταινία γύρω από απλούς, μικρούς ή μεγαλύτερους ανθρώπους, με τις μικρότητες και τις μεγαλοσύνες τους. Ίσως δεν είναι απόλυτα ρεαλιστικές ή να έχει αφαιρεθεί η τραχύτητα της πραγματικότητας, να έχουν γίνει ελαφρά πιο μυθιστορηματικές. Αυτό όμως δεν κάνει τα συναισθήματα και τις αντιδράσεις των χαρακτήρων λιγότερο αληθοφανή και ουσιαστικά.
Παρόλο που η αφήγηση ξεκινά από τη μέση, η σκηνοθεσία δεν καταφεύγει στην εύκολη λύση του flashback, αλλά καταφέρνει να δώσει μια πλήρη εικόνα του παρελθόντος πάνω στην κανονική ροή. Η αποξένωση των μελών της οικογένειας, οι επιπτώσεις του χαμένου χρόνου στις σχέσεις τους, οι αυταπάτες, τα ψέματα και οι μισές αλήθειες, η προσπάθεια να βρεθεί κοινός βηματισμός και σημείο επαφής, έρχονται στην επιφάνεια σιγά σιγά συμπληρώνοντας τους χαρακτήρες σαν παζλ. Το ότι είναι ένα δράμα τοποθετημένο στη… Χαβάη (δηλαδή όλοι οι στενοχωρημένοι τριγυρνάνε με λουλουδάτα πουκάμισα και σαγιονάρες) απλά τονίζει περισσότερο το τι συμβαίνει ενώ η κάμερα σχολιάζει τους ήρωες από απόσταση, αφήνοντάς τους να κινηθούν στο χώρο με μακρινά πλάνα, για να εστιάσει μετά στον ψυχισμό τους με κοντινές λήψεις.
Παρόλα αυτά ο Payne δεν καπελώνει τους ηθοποιούς του, μάλλον το αντίθετο. Ο Clooney δίνει μια ξεχωριστή και πολύ ιδιαίτερη ερμηνεία παίζοντας και με την παραμικρή σύσπαση του προσώπου του, αποδίδοντας άψογα έναν άνδρα που έχει χάσει τις ισορροπίες του και πασχίζει να τις ξαναβρεί σε κάθε βήμα. Στο ίδιο επίπεδο κινούνται οι νεαρές συμπρωταγωνίστριές του Shailene Woodley (Alexandra) και Amara Miller (Scottie) με την πιο ξεχωριστή νότα να είναι ο αφασικός Sid (Nick Krause).
To «The Descendants» είναι λοιπόν μια εξαιρετική ταινία, ισάξια σχεδόν με το «Sideways», και ικανή να φέρει το George Clooney αγκαλιά με το θείο Όσκαρ. Συναισθηματική χωρίς να πνίγεται στο συναίσθημα, αστεία χωρίς να γίνεται παρωδία, δραματική χωρίς εκπτώσεις και κυρίως δε γίνεται πουθενά κλισέ. Ο ανεξάρτητος αμερικανικός κινηματογράφος σε μια από τις καλύτερες στιγμές του και παράλληλα μια από τις πιο αξιοσημείωτες ταινίες της χρονιάς.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Μου έφτιαξε η ημέρα με το review!! Είχα πολύ καιρό να ακούσω τόσο καλά σχόλια για μία ταινία και τώρα είναι σίγουρο ότι θα την τιμήσω αυτή την εβδομάδα!!! :)
Ενδιαφέρον ακούγεται!
Την ειδα πριν απο λιγες μερες, αρκετα καλη χωρις να κουραζει τον θεατη!
o clooney παει αερα να σηκωσει το χρυσο κατσαρολι..
καλή.