Όταν ο John Ronald Reuel Tolkien (1892-1973) έγραφε το The Hobbit ως μία ακόμη φανταστική ιστορία που θα διασκέδαζε τα παιδιά του, δεν μπορούσε να φανταστεί ότι λίγα χρόνια μετά η μαγευτική αυτή ιστορία θα αποτελούσε εφαλτήριο για την καθιέρωση του λογοτεχνικού είδους του high fantasy και θα επηρέαζε τόσες μορφές τέχνης, σε τόσο μεγάλο βαθμό. Κεντρικό θέμα του Hobbit ήταν η σημασία των ηρωικών πράξεων, όταν αυτή προέρχεται από καθημερινούς ανθρώπους (ή χόμπιτ) και βασικό χαρακτηριστικό του ήταν η σταδιακή μεγέθυνση της κλίμακας των τεκταινομένων. Αρχικά είχαμε την χιουμοριστική επίσκεψη των 13 ακάλεστων νάνων και του Gandalf στο χομπιτόσπιτο του Bilbo και το ξεκίνημα της περιπλάνησής τους και φτάσαμε στην επική αναμέτρηση των Πέντε Στρατιών, περνώντας ενδιάμεσα από orcs, goblins, δράκους και το Gollum. Εκ φύσεως, το The Hobbit σαν λογοτεχνικό έργο είναι πιο περιορισμένο από την τριλογία Lord of the Rings.
Εδώ δεν έχουμε τριψήφιο αριθμό παράλληλων ιστοριών που συμβαίνουν ταυτόχρονα και περιπλέκονται. Έχουμε τον Bilbo, τους νάνους, τον Gandalf και τις περιπέτειες που συναντούν στο δρόμο τους. Αν λάβουμε υπόψη και την μικρή έκταση του βιβλίου, το οποίο είναι το 1/3 σε σχέση με το Lord of the Rings, η απόφαση της New Line Cinema να επεκτείνει το αρχικό πλάνο των δύο ταινιών σε τρεις μοιάζει σαν ξεχείλωμα με ξεκάθαρους εμπορικούς σκοπούς. Κρίνοντας όμως από το Unexpected Journey, το αποτέλεσμα αυτής της επιμήκυνσης αποβαίνει υπέρ της λογοτεχνικής ακεραιότητας του the Hobbit. Ο Peter Jackson είχε το χρόνο να αποτυπώσει όλες τις βασικές σκηνές του βιβλίου χωρίς να δείχνει ότι βιάζεται να στριμώξει όσο περισσότερο υλικό μπορούσε στον μικρότερο δυνατό χρόνο και, κυρίως, χωρίς να δίνει στον θεατή την εντύπωση ότι είδε τη μισή ταινία και θα πρέπει να περιμένει την extended Βlu-ray έκδοση για να την δει ολόκληρη.
Από εδώ προκύπτει και το κυριότερο «ελάττωμα» της ταινίας, τουλάχιστον από θεατές που δεν έχουν ασχοληθεί με το βιβλίο. Οι σκηνές με διαλόγους που μοιάζουν ανούσιες στον θεατή δίνουν το «παρών» και ενίοτε εμποδίζουν την ομαλή ροή της ταινίας. Ο Peter Jackson, μαζί προφανώς με τον Gillermo del Toro, πριν αυτός αποχωρήσει από την θέση του σκηνοθέτη, αποφάσισαν να δώσουν στο The Hobbit τον χαρακτήρα του fan service, με σκηνές πιστές στην αρχική ιστορία, σχεδόν ολόκληρους διαλόγους βγαλμένους από το βιβλίο και σκηνές που προέρχονται από τα Appendices του Lord of the Rings.
Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το Unexpected Journey ακολουθεί κατά γράμμα την ροή του βιβλίου, αγνοώντας εντελώς όλες στις κινηματογραφικές συμβάσεις. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι η προαγωγή του Azog, ενός εκ των αρχηγών των Orc, από δευτερεύων χαρακτήρα σε βασικό «κακό» του πρώτου μέρους της τριλογίας, ώστε η απειλή που αντιμετωπίζουν ο Bilbo και οι νάνοι να είναι προσωποποιημένη, σε ένα τμήμα του βιβλίου που δεν ισχύει κάτι τέτοιο. Οι έντονες σκηνές μάχης που προκύπτουν αποδεικνύουν ότι επρόκειτο για σωστή επιλογή. Επίσης, δίνεται ένας δευτερεύων ρόλος στον Radagast the Brown, των γραφικό μάγο που επικοινωνεί με την χλωρίδα και την πανίδα της Middle-Earth και παρουσιάζονται κάποιες επίσης καινούριες σκηνές, που δεν αναφέρονται στο βιβλίο. Ωστόσο, οι σκηνές αυτές ακολουθούν το πνεύμα του βιβλίου: Ο Radagast ήταν όντως σχεδόν κωμικά παθιασμένος με τα ζώα και τα φυτά και η φαινομενικά ανάλαφρη σκηνή με τους σκαντζόχοιρους είναι χρήσιμη στη ροή της ταινίας, αφού χρησιμοποιείται για να τονίσει την εξάπλωση του «κακού» στο Mirkwood.
Τα ίδια ισχύουν και για την συνάντηση του White Council, η οποία δεν αναφέρεται στο βιβλίο, αλλά δεν είναι άκυρη σε καμία περίπτωση. Γενικά, δεν πρόκειται να δείτε στο Unexpected Journey παραλείψεις τύπου Scouring of the Shire, το οποίο είχε αντικατασταθεί με ένα μισάωρο γεμάτο χομπιτο-αγκαλίτσες. Κοινό χαρακτηριστικό όλων των σκηνών είναι η αναμενόμενα καλαίσθητη φωτογραφία, που μεταφέρει την πεμπτουσία της ατμόσφαιρας της Middle-Earth μέσω της χρήσης εντυπωσιακών κάδρων και κινούμενων πλάνων των τοπίων της Νέας Ζηλανδίας και η ευρηματικότητα και καλή σκηνοθεσία των σκηνών δράσης. Η μάχη με τα orc στα έγκατα των Misty Mountains είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, ενώ υπάρχουν αρκετές νύξεις στο μεγαλείο των μαχών του Lord of the Rings, κυρίως κατά την διήγηση της πτώσης του Erebor στην αρχή, αλλά και γενικά όποτε οι σκηνές μάχης μεγαλώνουν λίγο σε κλίμακα. Αν , τώρα, ως μη-αναγνώστης του Tolkien, θεωρήσετε την συνεχή σωτήρια εμφάνιση του Gandalf και των αετών σε δύσκολες καταστάσεις ως φθηνό σεναριακό εύρημα, μπορείτε να κατηγορήσετε τα βιβλία και όχι τον Jackson.
Οι Istari εστάλησαν ως φύλακες-άγγελοι από τους Valar και ως τέτοιος λειτουργεί ο Gandalf, οπότε μην βιαστείτε να καταχωρήσετε το συγκεκριμένο στοιχείο στα αρνητικά της ταινίας. Η αποτύπωση των χόμπιτ είναι, μαζί με την φυσιολογικά πιο δεμένη ροή του σεναρίου, ένας τομέας όπου το Unexpected Journey ξεπερνά την κατά τα άλλα πιο μεγαλειώδη και επική τριλογία Lord of the Rings. Εδώ έχουμε αυτούσια μεταφορά του χαρακτήρα του Bilbo, από τον εκπληκτικό Martin Freeman, που μοιάζει να έχει γεννηθεί για αυτό το ρόλο. Χωρίς να λείπει το χιούμορ και η ελαφρώς χαριτωμένη φύση του χόμπιτ, ο Bilbo αποτυπώνεται ως ένας καθημερινός χαρακτήρας που μπορεί να μην είναι γεννημένος ήρωας, όμως, όπως ανακαλύπτει ο ίδιος, διαθέτει αποθέματα θάρρους που πριν δε μπορούσε να φανταστεί ότι υπάρχουν.
Δεν αποτυπώνεται σαν παιδάκι, όπως τα Hobbit του LotR, αλλά σαν στερεοτυπικός εκπρόσωπος μιας φυλής μικρού σωματικού αναστήματος με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία ο Freeman αποδίδει άψογα μέσω της εκφραστικότητάς του και της ρεαλιστικής προσέγγισης του ρόλου του.
Η αναφορά της εκφραστικότητας μας οδηγεί συνειρμικά στον Ian McKellen, ο οποίος παραμένει εξαιρετικός, αλλά εμφανώς γερασμένος σε σχέση με την εποχή του Lord of the Rings, γεγονός που τον καθιστά λιγότερο απολαυστικό στο ρόλο του Gandalf, δημιουργώντας παράλληλα ένα υποσυνείδητο χρονικό παράδοξο, αφού τα γεγονότα του Hobbit διαδραματίζονται λίγο πριν τα αντίστοιχα του LotR. Όσο για τους νάνους, με την φωτεινή εξαίρεση του βασιλιά Thorin, ο οποίος ερμηνεύεται με επιβλητικό τρόπο από τον Richard Armitage, οι υπόλοιποι ως επί το πλείστον δεν ξεχωρίζουν ιδιαίτερα, όμως η απόδοσή τους συνδυάζει επιτυχημένα την εκμαίευση χιούμορ με την πολεμική φύση τους, χωρίς πάλι να φτάνει στα επίπεδα της καρικατούρας. Είναι φαινομενικά περιττή η αναφορά στον Andy Serkis και την εκ νέου εκπληκτική ενσάρκωση του Gollum, όμως αξίζει να αναφερθεί η ποιότητα της σκηνής της μάχης των γρίφων με τον Bilbo, η οποία έχει αποτυπωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο από ερμηνευτικής και σκηνοθετικής άποψης.
Η ανάμειξη του Howard Shore στo soundtrack της ταινίας αποτελεί εγγύηση για την ποιότητά του και την επίτευξη ομαλής ηχητικής μετάβασης από το Lord of the Rings. Το κλασικό theme εμφανίζεται ακριβώς την στιγμή που πρέπει και θα κάνει πολλούς να ανατριχιάσουν, ενώ περιλαμβάνονται και μερικά τραγούδια των νάνων, ένα εκ των οποίων ακολουθεί τον ρυθμό του νέου κεντρικού theme, που βρίσκεται σε loop στον υπολογιστή του γράφοντος από την στιγμή του ξεκινήματος της συγγραφής του παρόντος άρθρου, μαζί με το τραγούδι των credits. Η μουσική είναι κάτι το ακόμη πιο υποκειμενικό από ό,τι περιγράφεται εδώ, όμως πολλοί θα συμφωνήσουν ότι το soundtrack του Hobbit είναι ακόμη καλύτερο από το αντίστοιχο του προκατόχου του, αλλά, ασχέτως προτιμήσεων, παραμένει το ίδιο ταιριαστό με τη δράση και το ίδιο επιβλητικό και ατμοσφαιρικό.
Το Unexpected Journey είναι ξεχωριστό και για έναν ακόμη λόγο: είναι γυρισμένο με την τεχνική HFR (High Frame Rate), που επιτρέπει την προβολή της ταινίας σε 48 καρέ ανά δευτερόλεπτο, σε σχέση με τα 24 που χρησιμοποιούνται εδώ και σχεδόν 90 χρόνια. Το αποτέλεσμα… δεν ξέρουμε πώς είναι, γιατί η δημοσιογραφική προβολή ήταν στα 24 καρέ, οπότε δε μπορούμε να εκφέρουμε άποψη. Αυτό που μπορεί να ειπωθεί είναι ότι τα πολλά πλάνα με κίνηση κάμερας που φαίνονται ομαλά στα 48 καρέ, εδώ θόλωναν και «έσπαγαν» λίγο, χωρίς πάντως να δημιουργείται κάποιου είδους αξεπέραστο πρόβλημα. Το 3D από την άλλη ήταν πολύ καλά υλοποιημένο και έδινε πολύ καλή αίσθηση βάθους στα εξαιρετικά τοπία της Νέας Ζηλανδίας, χωρίς να καταφεύγει συνεχώς σε υπερβολές και εφέ εύκολου εντυπωσιασμού. Δυστυχώς, η προβολή της ταινίας στα 24 fps δεν μας επέτρεψε να δούμε το αποτέλεσμα του συνδυασμού των τεχνολογιών HFR και 3D.
Τα πράγματα λοιπόν είναι απλά: αν έχετε ασχοληθεί με το λογοτεχνικό έργο του Tolkien, θα ικανοποιηθείτε πλήρως από αυτό που θα δείτε. Αν απλώς έχετε δει την κινηματογραφική τριλογία του Lord of the Rings, μπορεί να θεωρήσετε ότι το Unexpected Journey ελαφρώς κατώτερο σε κάποια σημεία και ανώτερο σε κάποια άλλα. Η ταινία απευθύνεται κυρίως στην πρώτη κατηγορία θεατών και, από άποψης πιστότητας στο πνεύμα του βιβλίου, τα καταφέρνει καλύτερα από την μεταφορά του Lord of the Rings, για τους λόγους που προαναφέραμε. Δύο πράγματα είναι σίγουρα: πρώτον, τα παιδιά του Tolkien δεν είχαν παράπονο σε ό,τι αφορά τις ιστορίες που άκουγαν και δεύτερον, όλοι θα βιώσουν την αίσθηση της high fantasy περιπέτειας με τον μοναδικό τρόπο που μόνο ο κόσμος της Middle-Earth μπορεί να αποδώσει. Όπως θα έλεγε και ο Thorin:
Far over the misty mountain cold
To dungeons deep and caverns old
The pines were roaring on the height
The winds were moaning in the night
The fire was red, it flaming spread
The trees like torches blazed with light
To dungeons deep and caverns old
The pines were roaring on the height
The winds were moaning in the night
The fire was red, it flaming spread
The trees like torches blazed with light
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity