Στο πλαίσιο του exploitation της επιτυχίας των κινηματογραφικών μεταφορών της «Twilight Saga», αυτό το βιβλίο της Στέφανι Μάγερ καταλήγει στη μεγάλη οθόνη με τη μορφή ενός δυστοπικού ρομάντζου για τις κορασίδες που θα ταυτιστούν με την ηρωίδα, η οποία σχεδόν με το ζόρι βιώνει τα στερεοτυπικά διλήμματα ενός… τριολέ. Το όλο εγχείρημα αναλαμβάνει ένας fan του φουτουριστικού genre, ο οποίος έχει διαπρέψει στο παρελθόν με το ναρκισσιστικά εστετίστικο «Gattaca» (1997), αλλά είχε φάει τα μούτρα του με το πιο πρόσφατο «In Time» (2011). Στο «The Host» δεν είναι ουσιαστικά υπεύθυνος για την ήττα, ίσως επειδή το φιλμ μαστίζεται από μια ανούσια πλοκή που συνδυάζει άδοξα μια μικρή πληθώρα από θεματικές, προ πολλού φθαρμένες από το χρόνο και την επανάληψη. Και αυτό είναι ένα αληθινό πρόβλημα όταν μιλάμε για το είδος της επιστημονικής φαντασίας…
Το «εύρημα» του διχασμένου πνεύματος της ηρωίδας επιτρέπει στο θεατή να το προχωρήσει μέχρι τα όρια της ψυχανάλυσης, αλλά στο πλαίσιο της εφηβικής ελαφρότητας του κοριτσιού που στέκει μπερδεμένο προ των πυλών της ενηλικίωσης και των… ορμονικών διαταραχών. Το «αντάρτικο» των σε φυγή επαναστατών δεν προσθέτει ούτε ιδεολογικό βάθος (αλίμονο!), αλλά ούτε και πολλές ευκαιρίες για δράση (εξαίρεση η σκηνή στον αυτοκινητόδρομο, με την αυτοθυσία των αγωνιστών και μια υποψία καταδίωξης). Το αισθηματικό ενδιαφέρον δεν πετάει ποτέ σπίθες ειλικρίνειας. Η καλλιτεχνική διεύθυνση δεν οραματίζεται κάτι το πρωτότυπο και περιορίζεται στο λιτό design που αποφεύγει τις… camp, λανθάνουσες διαστάσεις fun, που θα μετέτρεπαν την ταινία σε ένοχη απόλαυση. Το ρόλο αυτό καλείται να καλύψει το εσωτερικό voice over του «διαλόγου» που ξεκινά ανάμεσα στη Μέλανι και τη Γουάντα, που σου δίνει μονάχα την εντύπωση ότι… ακούς φωνές, άνευ λόγου και αιτίας.
Ειλικρινά, σε σχέση με την κριτική υποδοχή του αμερικανικού Τύπου, περίμενα να δω ένα από τα χειρότερα φιλμ της σεζόν. Θα ήταν άδικη μια τέτοια κατηγορία, όμως. Το «The Host» είναι μονάχα ένα χαμένο δίωρο, μια χαμένη ευκαιρία για ακόμη ένα post-apocalyptic παραμυθάκι για το σκοτεινό μέλλον της ανθρωπότητας. Απλά, αυτή τη φορά ξέχασαν να προσθέσουν και λίγη φαντασία στο πέρα για πέρα προφανές της μοίρας μας…
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Εξαιρετικά cleancut θέαμα για το φανατικό κοινό του είδους της επιστημονικής φαντασίας, όχι τόσο ερωτεύσιμο όσο το σύμπαν της Μπέλα και του Κάλεν για τους οπαδούς της συγγραφέως (και καλά…), το φιλμ προσφέρεται για ένα εφηβικό κοινό απαίδευτο σε τέτοιου τύπου θεάματα, που μπορεί να μην έχει διαμορφώσει ακόμη το όποιο κριτήριο σύγκρισης.
Του Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το Freecinema.gr
Bρείτε το Freecinema.gr στο Facebook
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Μάλλον θα είναι η πιο συνηθισμένη βαθμολογία που θα βλέπουμε :)
Λογικα ο reviewer θα ξερει να μετρα μεχρι το 3 μονο. xD
αν ισχυει η βαθμολογια του τοτε να το προτεινω σε κατι φιλους μου......
Ειλικρινά είμαι ο μόνος που πιστεύει ότι οτιδήποτε έχει βγει από τη διάνοια της Meyer είναι soul-less ;
Το In Time ήταν μια αρκετά καλή ταινία, με εξαιρετικά μηνύματα προς τον θεατή.
Ήταν ναρκισσιστικά εστετίστικο το gattaca; Τι λες τώρα.
Πάντως για το host μπορώ να πω ότι θα το δω κάποια στιγμή σίγουρα γτ πάω πολύ την τύπισσα από το lovely bones.
Η ταινία εξαρχής μου φάνηκε μελιστάλαχτη αλλά όχι και 3 ρε παιδιά.3=σκουπίδι.Να έπαιρνε ένα 5-6 να συμφωνούσα.
Όχι ρε φίλε! Μπάστα λίγο!
Όχι και έφαγε τα μούτρα του με το In Time! Μια χαρά ταινίαήταν1 Πολύ, μα πολύ πολύ καλή κιόλας! Έλεος!
Αν έτσι δίνεις τα 3άρια, κλάφτα Χαράλαμπε...
Το in time μου άρεσε και εμένα. Αν σκεφτείς όμως ότι από 40 μύρια που είχε budget κατάφερε και έβγαλε μόνο 37, μπορείς να πεις ότι έφαγε τα μούτρα του. Αυτό βέβαια ίσως και να οφείλεται στην ύπαρξη σε πρωταγωνιστικό ρόλο του Justin.
Τώρα όσον αφορά τη βαθμολογία, μέχρι στιγμής στα 30 μου χρόνια, δεν έχω δει σε Έλληνα κριτικό κινηματογράφου μια αντικειμενική βαθμολογία σε τέτοιου είδους ταινίες ή σε ταινίες που έχει αγαπήσει όλος ο υπόλοιπος κόσμος. Και αυτό λογικό γιατί οι περισσότεροι πιστεύω είναι του ευρωπαϊκού και για αυτούς ποιοτικού (Lars von Trier, Almodovar, Λάνθιμου κλπ κλπ) και δε χωνεύουν γενικά κάποια "αμερικανιά" ή Blockbuster. H μόνη εξαίρεση ίσως ήταν το Avengers που ακόμα και στο rotten tomatoes (το οποίο έχει βαθμολογίες και κριτικές σαν και αυτή παραπάνω) κατάφερε και απέσπασε 92%. Που και αυτό πάλι εξαιτίας της ύπαρξης του Whedon που έχει ολόκληρο κοπάδι "ποιοτικών" fan εξαιτίας του Buffy the Vampire Slayer που με κάνει τόσα χρόνια να απορώ για την ποιότητά του.
Έχω σταματήσει να κοιτάω ελληνικές κριτικές και απλά μπαίνω σε forum για άτομα που λατρεύουν αυτά τα συγκεκριμένα είδη ή και που κοιτάνε να είναι περισσότερο αντικειμενική η κριτική τους δείχνοντας τα υπέρ και τα κατά, χωρίς βέβαια αυτό να επηρεάζει την άποψή μου σε κάποια ταινία και για το αν θα με κάνει να την δω ή όχι. Και όχι τίποτα άλλο γιατί αν παρακολουθούσα με βάση τις βαθμολογίες τους, φέτος ούτε Iron Man 3, ούτε Star Trek (καλά ίσως αυτό λόγω Abrams -Lost, Fringe- να πάρει κανένα 6/7) ούτε Fast&Furious 6 θα έβλεπα.
Τώρα αναρωτιέμαι βέβαια πως αυτές οι βαθμολογίες θα γίνουν αποδεκτές εδώ μέσα από ένα κοινό που ως επί το πλείστον έχει σαν ενδιαφέροντα τα videogames που κλίνουν περισσότερο προς τις αμερικανιές και τα blockbuster.
Ρε παιδιά η ταινία ειναι μια πατάτα με εφηβικους έρωτες κ άλλες βλακείες. Η κριτική ειναι μια χαρά. Φτάνει το κράξιμο! Έλεος!
Να θυμίσω πάντως ότι το Stoker πήρε 9.
"με την ηρωίδα, η οποία σχεδόν με το ζόρι βιώνει τα στερεοτυπικά διλήμματα ενός… τριολέ "
Αρα η ταινια ειναι κωλε ! :D
To review ειναι ενα θαυμα !
Θα την δω οπωσδήποτε!!
3?
μαλον ερχεται ενα νεο twilight
καλο ηταν