Ο Ράιαν Γκόσλινγκ είναι ο πρωταγωνιστής Στήβεν Μάϊερς, ο γενικός γραμματέας του προεκλογικού επιτελείου του κυβερνήτη του Οχάιο Μάικ Μόρρις (Τζορτζ Κλούνεϊ) και υποψήφιου για το χρίσμα των Δημοκρατικών. Όπως δηλώνει ο ίδιος, δεν έχει ιδιαίτερες αυταπάτες για το χώρο του και την πολιτική γενικότερα αλλά πιστεύει στο Μόρρις. Διευθυντής του επιτελείου και προϊστάμενος του Μάιερς είναι ο Πωλ Ζάρα (Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν), ένας μπαρουτοκαπνισμένος επιτελάρχης που η μόνη αρετή που παραδέχεται είναι η αφοσίωση. Στην απέναντι πλευρά υπεύθυνος της προεκλογικής καμπάνιας του αντίπαλου υποψήφιου, ο οποίος προηγείται, είναι ο αδίστακτος πλην ικανότατος Τομ Ντάφι (Πωλ Τζιαμάτι). Με τη διαδικασία να έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο και τις δύο πλευρές να ερίζουν για την υποστήριξη ενός γερουσιαστή και τους εκλέκτορες που ελέγχει, η πίεση αυξάνει και οι ηθικές αντιστάσεις μειώνονται. Όλοι οι προαναφερόμενοι είναι εξαιρετικοί ηθοποιοί και στέκονται επάξια στο ύψος τους. Ο Κλούνεϊ διασκεδάζει ιδιαίτερα το ρόλο του πολύ καλού για να είναι αληθινού πολιτικού, ο Γκόσλινγκ πλάθει το χαρακτήρα του δεξιοτεχνικά τονίζοντας τις ηθικές του μεταπτώσεις, ο Χόφμαν είναι ουσιαστικός ενώ ο Τζιαμάτι, για άλλη μια φορά σε αρνητικό ρόλο, είναι απολαυστικός. Σκηνοθετικά η ταινία είναι άρτια, θυμίζοντας σε πολλά κλασσικά πολιτικά θρίλερ.
Υπάρχουν πρωτότυπα σημεία στο «The ides of March», με πρώτο το ότι τα επιτελεία των δύο αντιπάλων παρουσιάζονται σα να ανεβαίνουν σκαλιά μιας καριέρας, σχεδόν μισθοφορικά. Αποτελούνται από επαγγελματίες διαμορφωτές γνώμης, αναλυτές και χειριστές των ΜΜΕ με προϋπηρεσία σε εκλογικές καμπάνιες κάθε είδους και όχι στενά από κομματικά στελέχη ή υπαλλήλους. Μέρος του ενδιαφέροντος έγκειται και στο πώς αυτοί οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται το ρόλο τους στην πολιτική σκηνή και την ευθύνη τους για τα φαινόμενα που παρατηρούνται, όπως διαφθορά, συκοφαντίες ή συναλλαγές κάτω από το τραπέζι. Αυτό τονίζεται και από τη συμπάθεια του Μάιερς προς τις ιδέες του Μόρρις (κάτι που δοκιμάζεται σκληρά) όσο και από την αποστασιοποίηση, ως κυνισμό, των Ζάρα και Ντάφι.
Το πρόβλημα όμως είναι κάτι που στις προηγούμενες ταινίες του Κλούνεϊ δεν εμφανιζόταν -ο προβληματισμός είναι ρηχός. Όσο καλές και αν είναι οι προθέσεις, το «The ides of March» αναλύει φαινόμενα που όχι μόνο είναι κοινός τόπος στην πολιτική εδώ και δεκαετίες αλλά έχουν ξεπεραστεί παρασάγγας από την πραγματικότητα. Το σενάριο ασχολείται και υποδεικνύει το προφανές, πως η πολιτική είναι ένας σκληρός χώρος γεμάτος συμβιβασμούς και «γραμμές στην άμμο που μετακινούνται συνέχεια», ακόμα και για τους έχοντες τις καλύτερες των προθέσεων, και πως όλοι πωλούνται και αγοράζονται.
Η κατακλείδα δίνεται περιεκτικά από το Γκόσλινγκ: «Αν θες να εκλεγείς μπορείς να πεις ψέματα, να χρεοκοπήσεις τη χώρα σου, να κηρύξεις πόλεμο, να κάνεις ό,τι θες αλλά δε μπορείς να κοιμηθείς με ασκούμενη. Για κάτι τέτοιο σε σκίζουν». Η υποκρισία της πολιτικής όμως και τα επικοινωνιακά παιχνίδια με το κοινό κάθε άλλο παρά καινοφανής διαπίστωση είναι και το «Τhe ides of March» δεν πάει πόντο βαθύτερα.
Μπροστά σε συμβούλους σαν τον Καρλ Ρόουβ, εκλεγμένους πολιτικούς σαν το Μπερλουσκόνι και ατυχήσαντες υποψήφιους με όραμα σαν τον Αλ Γκορ, οι χαρακτήρες της ταινίας μοιάζουν με μαθητούδια, σα μόλις να ανακάλυψαν την Αμερική. Τέλος, ο χαρακτήρας του Μόρρις λειτουργεί σα φερέφωνο των προοδευτικών απόψεων του Κλούνεϊ, ενός κατ’ εξοχήν πολιτικοποιημένου ηθοποιού. Αυτό δεν είναι καθόλου μεμπτό, αλλά είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς έναν υποψήφιο με στρατιωτικές μνείες σε δύο πολέμους, υπερ-επιτυχημένη θητεία σαν Κυβερνήτης, αναφανδόν υπέρ των αμβλώσεων, των δικαιωμάτων των γκέι και της προστασίας του περιβάλλοντος, χαρισματικό, κατά το δυνατόν τίμιο και να έχει σοβαρές πιθανότητες εκλογής στις ΗΠΑ.
Συμπερασματικά πάντως το «The ides of March», παρά τις καλύτερες των προθέσεων, δεν καταφέρνει να απογειωθεί. Οι ερμηνείες είναι υψηλού επιπέδου και η πλοκή στερεή, αλλά λέει πράγματα χιλιοειπωμένα χωρίς να προσθέτει τίποτα νέο. Δε μπορεί να σταθεί δίπλα σε προηγούμενες ταινίες του Κλούνεϊ όπως το «Καληνύχτα και καλή τύχη» ή το «Syrianna» αλλά ούτε και, για παράδειγμα, απέναντι στο «Hoffa», σ το «Insider» ή στο «Όλοι οι άνθρωποι του προέδρου». Οι φίλοι του Τζορτζ Κλούνεϊ και όσοι θέλουν να δουν μια πολιτική ταινία αξίζει να παρακολουθήσουν την ταινία, αλλά ένας απαιτητικός θεατής, είναι πιθανό να μείνει ανικανοποίητος.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Την ταινία την είδα στις Νύχτες Πρεμιέρας και μου άρεσε αρκετά. Εγώ θα της έβαζα ένα 7.
θα την δω.πολυ ωραια κριτικη καπως ετσι την εχω και εγω στο μυαλο..απλα με τρελαινει ο george ο οποιος ειναι μανουλα σε πολιτικες ταινιες του στιλλ siriana good night and good luck..
Σήμερα το βραδάκι μάλλον θα την δω... αφού δεν αξιωθήκαμε χτες!
Θα την δώ σίγουρα,η υπόθεση φαίνεται ενδιαφέρουσα,το cast επίσης Clooney kai Gosling.Πάντως βλέπω πως γενικά έχει μαζέψει πολύ καλές κριτικές.Ο Gosling πάντως συνεχίζει την ανοδική του πορεία. :)
Σίγουρα αξίζει τον κόπο, δε θα κλάψει κανείς τα χρήματά του, αλλά προσωπικά περίμενα περισσότερα. Υποθέτω είναι θέμα του αν βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο, κι εγώ το είδα μισοάδειο :)
Το είδα και εγώ. Η ταινία θα μπορούσε να ήταν πολύ καλύτερη αλλά μάλλον δεν θέλανε να το πάνε ένα βήμα πιο πάνω μπας και κάψουν τα εγκεφαλικά τους κύτταρα οι Αμερικάνοι!
Θα της έβαζα ένα 6.5/10. Περνάει πάντως η ώρα χαλαρά και σου δίνει τροφή για συζήτηση στο τέλος.
πολύ ωραία ταινία...όπως το είπε ο φίλος μας πιο πάνω...δίνει τροφή για συζήτηση...συμφωνώ :)
μέτρια ταινία. θέλω να πω πως οκ σε έβαζε να σκεφτείς λίγο αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ουαου!