H επιστροφή του Link συνοδεύεται από την επιστροφή σε μια γνώριμη Hyrule, αφού ο κόσμος του ALBW βασίζεται σε αυτόν του ALTTP. Τα γραφικά του τίτλου δίνουν μια νέα πνοή ευτυχώς σε κάποια παλιά γνώριμα σκηνικά. Το οπτικό αποτέλεσμα, χωρίς να αποτελεί τεχνικά κάτι εξεζητημένο, είναι πάρα πολύ όμορφο και αυτό που ξεχωρίζει είναι το φοβερό animation του τίτλου καθώς και τα 60fps στα οποία τρέχει. Η Nintendo επιδίωξε να συνδυάσει την old-school λογική των 2D sprites με τη χρήση 3D μοντέλων, κάτι που ξένισε αρχικά αρκετό κόσμο σαν ιδέα. Τα trailers που είχαμε δει πριν την κυκλοφορία του παιχνιδιού μάλλον το αδικούν και καλό είναι να χει κανείς την ευκαιρία να διαπιστώσει από κοντά το πόσο όμορφο είναι και πόσο ομαλά τρέχει. Ο μουσικός τομέας είναι επίσης πολύ προσεγμένος με παλιά κομμάτια να επιστρέφουν σε νέες και μάλιστα πολύ καλές εκτελέσεις και φυσικά δε λείπει και η προσθήκη εξ’ ολοκλήρου νέων κομματιών. Η παραγωγή είναι πολύ ποιοτική στο σύνολό της και το τελικό αποτέλεσμα δύσκολα θα αφήσει τον οποιονδήποτε παραπονεμένο. Όσον αφορά στην πλοκή, ο κεντρικός ανταγωνιστής είναι ο Yuga, ο οποίος έρχεται στη Hyrule από μια σκοτεινή διάσταση και έχει τη δυνατότητα να μετατρέπει ανθρώπους σε πίνακες ζωγραφικής.
Στη συλλογή της βάζει τους 7 Sages τους οποίους ο Link καλείται να ελευθερώσει στην προσπάθεια του να σώσει τη Zelda και το βασίλειο της Hyrule. Φυσικά για να το πετύχει αυτό θα περάσει τόσο μέσα από τη Hyrule, όσο και από τη Lorule, το σκοτεινό κόσμο του παιχνιδιού. Ας περάσουμε τώρα στο κομμάτι του gameplay. Το παιχνίδι αρχίζει όπως κάθε Zelda, αλλά σύντομα φαίνονται οι πρώτες αλλαγές. Μετά τις πρώτες λίγες ώρες δίνεται στον παίκτη η ελευθερία να διαλέξει εκείνος τη σειρά που θα ακολουθήσει από dungeon σε dungeon, ξεφεύγοντας παράλληλα από τη λογική στην οποία μας είχε μάθει η σειρά. Σε κάθε dungeon ο Link έπαιρνε ένα αντικείμενο που τον βοηθούσε να το περάσει και όσο προχωρούσε μάζευε νέα αντικείμενα, χρησιμοποιώντας παράλληλα ό,τι άλλο είχε ήδη στη συλλογή του. Πλέον μπορεί από σχετικά νωρίς να αγοράσει ή και να νοικιάσει όλα τα αντικείμενα του παιχνιδιού. Η λογική είναι να διαλέξει ο παίκτης μεταξύ αγοράς για μια σχετικά υψηλή τιμη και ενοικίασης για μια πολύ χαμηλή τιμή. Η διαφορά έγκειται στο ότι αν πεθάνει ο Link, τότε όλα τα αντικείμενα που είχαν νοικιαστεί χάνονται και τότε πρέπει να ενοικιαστούν εκ νέου. Προφανώς οτιδήποτε έχει αγοραστεί δε χάνεται, ενώ αξίζει να αναφερθεί πως μόνο τα αγορασμένα όπλα ή αντικείμενα μπορούν να αναβαθμιστούν από κάποιο σημείο του παιχνιδιού και μετά.
Η ελευθερία λοιπόν στην πρόσβαση των όπλων του Link, δίνει στον παίκτη τη δυνατότητα να πάει σε οποιοδήποτε dungeon οποιαδήποτε στιγμή. Η άλλη σημαντική προσθήκη του τίτλου είναι ο μηχανισμός με τον οποίον ο Link μετατρέπεται σε 2D φιγούρα, ο οποίος προσθέτει μια νέα διάσταση στα παζλ του παιχνιδιού (αφαιρώντας παράλληλα μια διάσταση για τον ίδιο τον Link). O Link χρησιμοποιεί τη συγκεκριμένη δυνατότητα για να "κολλάει" πάνω σε τοίχους έτσι ώστε να φτάσει περιοχές στις οποίες αλλιώς δε θα είχε πρόσβαση και όπως είναι αναμενόμενο χρησιμοποιείται σε πάρα πολλά σημεία, αφού αποτελεί έναν από τους βασικότερους μηχανισμούς του παιχνιδιού, τόσο εντός όσο και εκτός dungeons.
Από ένα σημείο και μετά βλέπουμε και τη Lorule, τη σκοτεινή εκδοχή της Hyrule, η οποία συνοδεύεται από τα ανάλογα dungeons αλλά και από γρίφους που συνδέουν τους δύο κόσμους μεταξύ τους. Ο κόσμος του παιχνιδιού σίγουρα δεν είναι μεγάλος, είναι όμως αρκετός για να κάνει την εξερεύνηση ενδιαφέρουσα και το ίδιο ισχύει και για τα όποια sidequests. Τα dungeons έχουν το (σύνηθες πλέον) ιδιαιτέρως ποιοτικό level design στο οποίο μας έχουν συνηθίσει τα περισσότερα Zelda και πέραν του πρακτικού κομματιού είναι και πολύ όμορφα από αισθητικής άποψης. Τα boss fights έρχονται για να μας ξυπνήσουν κάποιες αναμνήσεις από το ALTTP, αλλά βλέπουμε παράλληλα και αρκετές φρέσκες ιδέες. Το τελικό αποτέλεσμα είναι καλό, χωρίς να ξεχωρίζει κιόλας βέβαια, άλλα όπως και να χει κινείται στα standards των περισσότερων 2D Zelda. Το ότι το κάθε dungeon δεν έχει το "δικό" του ξεχωριστό αντικείμενο δεν αλλάζει και πολλά επί της ουσίας, υπό την έννοια ότι γίνεται ξεκάθαρο σε κάθε dungeon εκ των προτέρων όσον αφορά το ποιο αντικείμενο θα πρέπει να χρησιμοποιηθεί. Η ελευθερία επιλογής dungeon βέβαια εξακολουθεί να υφίσταται. Σε κάθε παιχνίδι της σειράς το σύνηθες ήταν να αυξανόταν συνεχώς η δυσκολία από dungeon σε dungeon, κάτι που αποτελεί δίκοπο μαχαίρι για την προσέγγιση του ALBW. Το τίμημα αυτής της ελευθερίας είναι η προσπάθεια να κρατηθεί η δυσκολία όλων των dungeons σε κάποιον κοινό παρονομαστή. Έτσι, ως αποτέλεσμα και πέραν λίγων εξαιρέσεων. η δυσκολία μεταξύ dungeons δεν αποκλίνει ιδιαιτέρως και μάλιστα κινείται σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, ιδίως για τους "βετεράνους" της σειράς. Για όσους θα ήθελαν μεγαλύτερη πρόκληση υπάρχει το Hero mode -το οποίο όμως φανερώνεται αφού ολοκληρωθεί το παιχνίδι μια φορά- στο οποίο η ζημιά από τους εχθρούς είναι τετραπλάσια.
Η βοήθεια πάντως από τη μεριά του τίτλου προς τον παίκτη είναι ελάχιστη, χωρίς κουραστικούς διαλόγους και εξηγήσεις που είναι πιο αναλυτικές απ' όσο θα έπρεπε. Υπάρχουν και πάλι τρόποι να δει κανείς πού πρέπει να πάει μετά ή πού υπάρχουν κάποια μυστικά, αλλά τίποτα από αυτά δεν είναι αναγκαστικό. Πέραν της δυσκολίας πάντως, ένα άλλο γνώριμο στοιχείο της σειράς που επηρεάζεται είναι το backtracking, το οποίο μειώνεται δραματικά εφόσον σχεδόν όλα τα αντικείμενα είναι στη διάθεση του παίκτη από τις πρώτες ώρες του τίτλου. Οι αποστάσεις στον κόσμο του παιχνιδιού δεν είναι ιδιαιτέρως μεγάλες, αλλά όπως και να ‘χει έχει προστεθεί και η δυνατότητα τηλεμεταφοράς του Link μεταξύ save points. Kάποια sidequests θα χρειαστούν αρκετή ώρα και ακόμα περισσότερο ψάξιμο, οπότε η δυνατότητα τηλεμεταφοράς φαίνεται χρήσιμη σε αρκετές περιστάσεις. Η διάρκεια του τίτλου είναι ικανοποιητική και κυμαίνεται μεταξύ 15 και 20 ωρών για το βασικό quest, άλλα όσοι θέλουν να βρουν όλα τα μυστικά θα ασχοληθούν σίγουρα αρκετά παραπάνω μαζί του.
Εν τέλει το A Link Between Worlds είναι ένα πολύ καλό Zelda και ένα παιχνίδι που δεν απογοητεύει σε κανέναν τομέα. Μπορεί να μην είναι τέλειο, αλλά είναι ολοκληρωμένο και σέβεται τόσο το παρελθόν της σειράς, όσο και τις απαιτήσεις των gamers για μια νότα ανανέωσης παράλληλα. Η Nintendo έχει δουλέψει για δεκαετίες πάνω σε αυτή τη συνταγή και εκεί που πολλές άλλες σειρές θα είχαν ήδη κορεστεί και παρά τη συνήθως συντηρητική στάση της Nintendo απέναντι στη σειρά, τo ALBW αποδεικνύει πως τα Zelda έχουν πολλά ακόμα να μας δώσουν.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity