Είναι όμως μια ταινία για ένα στενό κοινό φίλων του γοτθικού τρόμου και του E.A. Poe; Αποδεικνύεται πως ναι, αν και η στόχευσή της είναι εντελώς διαφορετική. Το «The Raven» είναι με πολύ απλά λόγια μια αστυνομική περιπέτεια εποχής με φόνους, καταδιώξεις και πυροβολισμούς. Δεν είναι ψυχολογικό ή γοτθικό θρίλερ, ταινία μυστηρίου ή φόρος τιμής στον άνδρα και το έργο του. Ο στόχος είναι, προφανώς, το ευρύ κοινό, αλλά για να μείνουν ικανοποιημένοι οι πιο υποψιασμένοι το γράμμα του έργου και της ζωής του έχει αποδοθεί με μεγάλη πιστότητα. Το σεναριακό εύρημα βοηθά για κάτι τέτοιο -ένας δολοφόνος σκοτώνει τα θύματά του με τρόπους παρμένους από τα διηγήματα του Poe αφήνοντας παράλληλα στοιχεία που οδηγούν στο επόμενο έγκλημα και ο συγγραφέας συνεργάζεται με την αστυνομία- οπότε από την αρχή ο αναγνώστης θα αναγνωρίσει πολλές διάσημες ιστορίες.
Το πρόβλημα είναι πως οι συντελεστές, από τη στιγμή που επιτέλεσαν το χρέος τους και έμειναν πιστοί στην απεικόνιση, δε μπήκαν στον κόπο να μεταφέρουν και την ουσία του έργου του Poe και, κυρίως, τον ιδιόμορφο χαρακτήρα του. Το γκροτέσκο, απόκοσμο, τρομακτικό στοιχείο του έργου του περιορίζεται σε σκηνές splatter και λίγα αβανταδόρικα πλάνα άνευ ουσίας με φιγούρες να περπατούν τη νύχτα με μακριούς μανδύες. Ο συγγραφέας, από νευρωτικός αλκοολικός με κλονισμένη υγεία και μονομανής με την καταξίωσή του έχει αποδοθεί σαν ενεργητικός, γεμάτος αυτοπεποίθηση ήρωας δράσης που παράλληλα παράγει κείμενο σα μηχανή, απλά στην αρχή ο θεατής τον βλέπει να τον πετάνε έξω από ένα καπηλειό, να τσακώνεται στην εφημερίδα του και να συναντά την αγαπημένη του.
Ακόμα όμως και στο πλαίσιο της ποιητικής αδείας ο χαρακτήρας αυτός δεν πείθει γιατί είναι ένας γραφιάς που πυροβολεί, ιππεύει σαν πρωταθλητής, καταδιώκει κακούς στους υπονόμους και λύνει μυστήρια -καθημερινές ιστορίες δηλαδή. Από εκεί και πέρα, ούτε η ταινία πείθει. Αν και η αναπαράσταση της εποχής είναι πολύ καλή και τα ωραία παλαιϊκά αγγλικά του 1800 είναι πολύ όμορφα στο άκουσμα, η ακολουθία εκλεπτυσμένων φιλολογικών φόνων που αποτελεί την πλοκή είναι ελκυστική (αλλά λειτουργεί μόνο σαν πνευματικό παιχνίδι) μα σκοντάφτει στις απλά καλές σκηνές δράσης που δεν αποφεύγουν τις αβλεψίες. Σα σύνολο είναι μάλλον ασύνδετο. Οι διάλογοι, τέλος, είναι καλογραμμένοι αλλά δεν έχουν ιδιαίτερο πνεύμα και σπιρτάδα.
Η σκηνοθεσία είναι άνιση, καθώς στα εύκολα στυλάτα πλάνα ο McTeigue κάνει κόλπα με την κάμερα αλλά στις σκηνές δράσης και όπου πρέπει να δοθεί ουσία και μια άλλη διάσταση χτυπάει ξέρα και κινηματογραφεί εντελώς επίπεδα. Ο John Cusack (Poe), πολύ ικανός ηθοποιός κατά τα άλλα, πέφτει θύμα του «αυτό το σενάριο έχω αυτό παίζω» και καταφέρνει να είναι τουλάχιστον επαρκής. Οι Luke Evans (ντετέκτιβ Fields) και Alice Eve (Emily, αγαπημένη του Poe) και Brendan Gleeson (πατέρας της Emily) στέκονται καλύτερα σε δεύτερους ρόλους.
Το παράδοξο είναι πως χωρίς να είναι κακή ταινία ούτε στο σύνολο ούτε στα επιμέρους απέχει πάρα πολύ από τις προσδοκίες που δημιουργεί. Η εξέλιξη θυμίζει το «Seven» αλλά…απλά το θυμίζει. Όπως και το «Ερωτευμένος Σαίξπηρ» βγάζει ένα διάσημο συγγραφέα από το στερεότυπο καλούπι του, μόνο που εδώ δεν πείθει. Όπως τόσες καλές μεταφορές βιβλίων περιέχει πολλά στοιχεία του έργου του Poe μα καθόλου από την ουσία του. Επιπλέον σαν περιπέτεια είναι μέτρια και όσοι δεν ενδιαφέρονται για το λογοτεχνικό περιτύλιγμα δε θα καλυφθούν από το αίμα και το μυστήριο. Όσο ενδιαφέρονται θα βρουν κάτι να πιαστούν μα η απουσία κάτι από τον άνθρωπο ή το συγγραφέα είναι καταλυτική. Ως εκ τούτου, οι δεύτεροι θα μείνουν πιο ικανοποιημένοι στα σημεία, με τους πρώτους να παρακολουθούν μια τυπική, σχηματική αστυνομική ταινία με κοστούμια εποχής.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Αν και σχετικα παλια η κριτική σας επικροτώ (συμφωνώ) με την βαθμολογώ.
Καλή ταινία αλλα τίποτα σπουδαίο.
Προτείνω ότι είναι 10 φορές καλυτερα να αγοράσετε και να διαβάσετε το βιβλίο
"Διηγήσεις"
Έντγκαρ Άλαν Πόε
Εκδόσεις γράμματα ,2011
( >800 χορταστικές σελίδες )
Βibliolover +1