Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, κυρίως το διπλό πράκτορα της MI6 Kim Philby, ο οποίος είχε αυτομολήσει στους Σοβιετικούς παραδίδοντάς τους λίστες με πολλά ονόματα πρακτόρων, ο LeCarre (που βρισκόταν ανάμεσα στα ονόματα) μας βάζει στα άδυτα του Circus: των κεντρικών της Βρετανικής Αντικατασκοπείας. Σπαρασσόμενη από εσωτερικές έριδες, φιλοδοξίες στελεχών, με διαρκώς μειούμενο διεθνή ρόλο και σε φάση αλλαγής ηγεσίας, η υπηρεσία δεν περνά και τις καλύτερες μέρες της. Θύματα αυτών των παιχνιδιών, ο διευθυντής της υπηρεσίας με το ψευδώνυμο Έλεγχος και το δεξί του χέρι George Smiley, εξαναγκάζονται σε παραίτηση από το Υπουργείο. Ένα χρόνο μετά όμως, λόγω μιας τρομερής αποτυχίας στη Βουδαπέστη, οι άνθρωποι που τον έστειλαν σπίτι του τον επαναφέρουν μυστικά σε δράση καθώς έχουν πληροφορίες για την ύπαρξη τυφλοπόντικα (διπλού πράκτορα) ανάμεσα στα υψηλότερα κλιμάκια της MI6.
Σύμμαχοί του, ή καλύτερα εργαλεία, γίνονται ο Ricki Tar και ο Jim Prideaux, άνθρωποι της ΜΙ6 καταδιωκόμενοι τόσο από την υστερική Υπηρεσία όσο και από τους Σοβιετικούς και ο Peter Guillam, ένα νεαρό και όχι τόσο διεφθαρμένο στέλεχος. Αντίπαλοί του, όλη η MI6 και η πολιτική του Foreign Office αλλά κυρίως το ίδιο το παρελθόν του Smiley. Θα πρέπει να ξεκαθαριστεί κάτι – το «Tinker, tailor…» είναι από τις ταινίες που απαιτούν επιτακτικά προσοχή. Αν ο θεατής αφαιρεθεί έστω και ελάχιστα δύσκολα θα μπορέσει να ενώσει τα κομμάτια και να παρακολουθήσει την πλοκή, ενώ παράλληλα οι διάλογοι είναι λιγότεροι από το συνηθισμένο. Με αυτό σα δεδομένο, η σεναριακή προσαρμογή σε κινηματογραφικά πλαίσια δύσκολα θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Όλα τα βασικά στοιχεία του βιβλίου έχουν περάσει, προσφέροντας έτσι μια ιστορία πολυεπίπεδη και ολοκληρωμένη, με το βάρος όμως να πέφτει περισσότερο στην εξέλιξη παρά στους χαρακτήρες. Αυτό είναι δικαιολογημένο για πολλούς λόγους, όπως η έμμεση αφήγηση και κυρίως η οικονομία χρόνου.
Η πλοκή, αποσπασματική και εγκεφαλική από τη φύση της, βασίζεται σε διασταύρωση στοιχείων, θραύσματα γεγονότων και πολύ διάβασμα, οπότε οι εις βάθος περιγραφές 6 ή 7 δευτερευόντων χαρακτήρων θα σκότωναν το ρυθμό. Δε μένουν καρικατούρες ή διακοσμητικοί, μα είναι φανερό, και λόγω των εξαιρετικών ερμηνειών από όλους, ότι έχουν αρκετά περισσότερα να πουν. Από την άλλη, μέσα από τη σφιχτοδεμένη σκηνοθεσία και φωτογραφία, ο Alfredson έχει καταφέρει να ζωντανέψει τις πνευματικές και ψυχικές διεργασίες του Smiley και να τις κάνει ταινία. Η νοσηρή, πνιγηρή ατμόσφαιρα της κατασκοπείας και της ίντριγκας που διαστρέφει μυαλά και συνειδήσεις, κυριαρχεί, ενώ εξίσου καλή είναι και η αναπαράσταση της εποχής. Η μόνη ένσταση που υπάρχει είναι στο φινάλε. Θα μπορούσαν να υπάρχουν περισσότερες εξηγήσεις για το τέχνασμα που θα αποκάλυπτε τον τυφλοπόντικα (και αυτό προέρχεται από κάποιον που γνωρίζει πολύ καλά το βιβλίο), ενώ ειδικά το σημείο που εξηγούνται τα κίνητρά του είναι εντελώς άγαρμπο και επιδερμικό.
Έχουν ληφθεί επίσης κάποιες ελευθερίες σε μερικούς χαρακτήρες, που δεν υπήρχαν στο βιβλίο, οι οποίες περισσότερο μπερδεύουν παρά δίνουν μια νέα διάσταση. Εκτός από το σενάριο, πρόκειται εξίσου και για ταινία χαρακτήρων. Η πολυσυζητημένη ερμηνεία του Gary Oldman είναι υψηλού επιπέδου σε έναν αρκετά απαιτητικό ρόλο αλλά όχι ό,τι καλύτερο έχει δείξει, με την έννοια ότι μπορεί να δώσει ακόμα πιο σπουδαιότερα πράγματα. Πλάθει πάντως ιδανικά έναν άνθρωπο μετρημένο, ελάχιστα εκδηλωτικό αλλά με μεγάλες εσωτερικές εντάσεις, αναλυτικό και κυρίως πανέξυπνο. Οι κινήσεις του, το βλέμμα του και κυρίως η χροιά της φωνής του όταν γίνεται εξομολογητικός, επιθετικός ή κάτι σχεδιάζει είναι αντάξιες του ταλέντου του και ζωντανεύουν απόλυτα το George Smiley του βιβλίου. Ο John Hurt σαν Έλεγχος προλαβαίνει στο λίγο χρόνο που έχει να δώσει μια αξιομνημόνευτη φιγούρα όπως, ο Colin Firth (Bill Headon) αποδίδει σωστά το χαρακτήρα του ενώ οι Mark Strong (Jim Prideaux), Benedict Cumberbatch του τηλεοπτικού «Sherlock» (Peter Guillam) και Tom Hardy (Ricki Tar) μπαίνουν εξίσου στο πετσί του ρόλου τους.
Όλοι είναι άψογοι και είναι κρίμα που δε δόθηκε έστω και λίγο παραπάνω χρόνος στους υπόλοιπους υψηλόβαθμους να αναπτύξουν τους ήρωές τους. Όλοι οι ηθοποιοί ανεξαιρέτως δίνουν άψογες ερμηνείες πάντως. Το «Tinker Tailor Soldier Spy» χάνει στα σημεία τον τίτλο του αριστουργήματος, ιδίως λόγω της αιτιολόγησης στο φινάλε και το ότι «η μία χαρακτηριστική σκηνή» που θα άξιζε σε κάθε δεύτερο ρόλο και θα του έδινε το απαιτούμενο βάθος συνήθως λείπει, σε κάποιο βαθμό δικαιολογημένα.
Παρόλα αυτά μπορεί άνετα να σταθεί δίπλα στα καλύτερα κατασκοπευτικά θρίλερ ανεξαρτήτως εποχής και παράλληλα είναι μια εξαιρετική παραγωγή, εντελώς διαφορετική από την τρέχουσα ταινιογραφία. Δεν υπάρχουν σφαίρες και τρεχαλητά. Υπάρχει μόνο σκέψη, δολοπλοκία και μυστήριο. Σίγουρα μια από τις κορυφαίες ταινίες της χρονιάς.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity