Του χρήστη lovesfool
Θα προσπαθήσω να κάνω κάτι δύσκολο και να μαζέψω -οργανώσω πολλές σκόρπιες σκέψεις μου. Βλέπετε, με αφορμή και τους πρόσφατους πυροβολισμούς σε σχολείο στην Αμερική και το νέο, μικρότερο σε σχέση με το παρελθόν, κύμα απόψεων σχετικά με τα video games και το κατά πόσο προωθούν την βία ή κατά πόσο είναι μέρος του προβλήματος, μου έδωσε το οριστικό κίνητρο για να αποπειραθώ αυτό το κείμενο. Το βασικό μου πρόβλημα είναι ότι σαν κοινότητα και σαν gamers εθελοτυφλούμε κι επιλέγουμε να ακούσουμε μόνο την μία πλευρά. Ακούμε την πλευρά που μας βολεύει. Για πολλούς από εμάς είναι δεύτερη φύση να υπερασπιζόμαστε τα video games σχεδόν αυτόματα και ενστικτωδώς απέναντι σε οποιαδήποτε αρνητική κρίση, καθώς το κάναμε-κάνουμε χρόνια ενάντια στη μαμά μας, τον μπαμπά μας, την γυναίκα μας ή όποιον άλλον μας καλεί να κλείσουμε την κονσόλα ή τον υπολογιστή και «να διαβάσουμε τα μαθήματά μας», «να πάμε μία βόλτα για να κάνουμε φίλους», «να πούμε δύο κουβέντες σαν άνθρωποι», «να μην αποχαυνωθούμε και γίνουμε αντικοινωνικοί» κτλ, κτλ, κτλ. Το «πέντε λεπτά ακόμα» ή «μία πίστα ακόμα» ή «να φτάσω στο επόμενο checkpoint» μας ακολουθεί σαν αυτόματη αντίδραση και στο ζήτημα των video games και της βίας και νομίζω ότι είναι λάθος μας.
Πριν γράψω οτιδήποτε, είναι απαραίτητο να παραθέσω μερικά link που αποτελούν τον λόγο συγγραφής αυτού του κειμένου. Είναι αρκετά, οπότε αν θέλετε μπορείτε να τα προσπεράσετε και να επιστρέψετε μετά το τέλος του κειμένου για περισσότερες σκέψεις επί του θέματος.
http://youtu.be/5uwAo8lcAC4
http://www.gamespot.com/news/study-89-percent-of-parents-believe-game-violence-a-problem-6402290
http://www.ithp.org/articles/violentvideogames.html
http://www.nbcnews.com/technology/ingame/violent-video-games-pulled-rest-stops-targeted-toy-return-1B7951303
http://www.gametrailers.com/videos/ig8oa5/annoyed-gamer-a-war-of-words--and-guns-- (από το 3:10 και μετά)
http://youtu.be/rLMIb-oNoRM
http://youtu.be/yOaH41rNsi0?t=14m28s
http://youtu.be/GrsJDy8VjZk (Quentin Tarantino επί του θέματος).
http://www.gamesindustry.biz/articles/2013-01-18-the-violent-games-debate-isnt-about-facts-its-about-hearts-and-minds
Σύμφωνοι, όλοι μας παίζουμε και βίαια video games, όλοι μας έχουμε σκοτώσει εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια στρατιώτες, εξωγήινους, ζόμπι, περαστικούς, ζώα, θεούς, μεταλλαγμένους και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είτε σε οπτική γωνία πρώτου προσώπου, είτε σε τρίτου και δεν γίναμε μανιακοί δολοφόνοι, ούτε πήραμε την καραμπίνα κι αρχίσαμε να μπουκάρουμε σε σχολεία. Σύμφωνοι, εκτός από το CoD και το Battlefield υπάρχει και ο Mario κι ο Sonic ή το Dear Esther ή το FIFA ή το Journey ή πολλά άλλα παιχνίδια που είτε σημειώνουν εμπορική επιτυχία, είτε έχουν ύψιστη καλλιτεχνική αξία ΧΩΡΙΣ να απεικονίζουν βία. Σύμφωνοι, τα ΜΜΕ αρέσκονται στη εύκολο θέμα και στην δαιμονοποίηση οποιουδήποτε θεωρούν εύκολο στόχο για να πουλήσουν καλύτερα ένα θέμα στις ειδήσεις. Σύμφωνοι, μέρος του προβλήματος είναι το χάσμα των γενεών και οι γονείς μας σπεύδουν να κατηγορήσουν κάτι που δεν καταλαβαίνουν, όπως κάποτε σαν κοινωνία τραβήξαμε μία απευθείας γραμμή συσχέτισης μεταξύ της Metal μουσικής και του σατανισμού, ή του ρεμπέτικου και των ναρκωτικών και της παρανομίας στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, ή του rock and roll και των «ελεύθερων ηθών» την εποχή των Beatles και του Elvis, ή της ρητορικής και του σοφισμού και της ασεβούς συμπεριφοράς την εποχή του Σωκράτη.
Ωστόσο, εμείς που παίζουμε video games και ξέρουμε περί τίνος πρόκειται, είμαστε τόσο βέβαιοι ότι δεν τρέχει τίποτα; Όσο υπερβολικός και σεμνότυφος κι αν είναι ο τρόπος που ορίζεται ο χαρακτηρισμός PEGI ενός παιχνιδιού (π.χ. το ίδιο παιχνίδι αν έχει κόκκινο αίμα μπορεί να λάβει PEGI 18, ενώ αν το «αίμα» παρουσιάζεται πράσινο ή διάφανο, ή και καθόλου μπορεί να πάρει PEGI 12 με το ίδιο ακριβώς περιεχόμενο), είναι όντως τόσο άτοπος; Συμφωνώ πως το επιχείρημα ότι η διαδραστικότητα των video games (εμείς είμαστε αυτοί που πατάνε στην σκανδάλη του όπλου, εμείς είμαστε αυτοί που βλέπουν τον φόνο σε πρώτο πρόσωπο) μας οδηγεί στο να εξοικειωθούμε, απενεχοποιήσουμε και ίσως ακόμα και να εθιστούμε στην βία περισσότερο από ότι συμβαίνει με την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο είναι άτοπο. Δεν είναι, όμως, ενδιαφέρον, ύποπτο και ταυτόχρονα χαρακτηριστικό για το Μέσο ότι τα παιχνίδια που νιώθουμε ότι μας εκφράζουν περισσότερο σαν κοινότητα έχουν βίαιο περιεχόμενο; Ας συγκρίνουμε (διαχρονικά, γιατί η αλήθεια είναι ότι φέτος με τα Oscar δεν είναι και πολύ καλό το παράδειγμα) τα Oscar με τα VGA. Πόσες από τις ταινίες που συμμετέχουν ως υποψήφιες στα Oscar είχαν βίαιο περιεχόμενο; Μάλλον λιγότερες από τα παιχνίδια που ήταν υποψήφια στις διάφορες κατηγορίες των VGA και ΔΕΝ είχαν βίαιο περιεχόμενο.
Η θεματολογία των video games, δυστυχώς, είναι ένα επιχείρημα εναντίον μας. Πόσα από τα gernes αφορούν μη βίαιο περιεχόμενο; Ελάχιστα. Έχουμε ανάγει την βία σε πλήρες μενού με άπειρες επιλογές, μέσω FPS, 3rd PS, Beat ‘em Up, Hack ‘n’ Slash, Strategy και χίλια άλλα είδη βίας, με ή χωρίς όπλα, σε πρώτο ή τρίτο πρόσωπο. Αν κάποιος τρίτος δει ένα montage gameplay από οποιαδήποτε παρουσίαση με κυκλοφορίες οποιουδήποτε publisher θα δει βία, όπλα, βία, εκρήξεις, βία, αίμα, κι άλλη βία, τέρατα, κι άλλες εκρήξεις, κι άλλη βία και πιθανόν κάπου ξέμπαρκα να δει και κανένα αυτοκίνητο ή χαριτωμένο ζωάκι. Αν κάποιος δεν έχει παίξει ποτέ του video game και αποφασίσει να πάρει μία πρώτη γεύση χαζεύοντας trailers θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι μιλάμε για ένα Μέσο όπου η βία έχει τον απόλυτο πρωταγωνιστικό ρόλο. Μπορούμε πραγματικά να θεωρήσουμε ότι αυτό είναι σύμπτωση; Μπορούμε πραγματικά να απαξιώσουμε αυτό το γεγονός ως τυχαίο και άνευ σημασίας; Δεν δείχνει αυτό ότι σαν βιομηχανία και σαν κοινότητα τοποθετούμε την βία στην κορυφή της αλυσίδας αξιών μας;
Από την μία, δέχομαι το επιχείρημα που παραθέτει ο Jim Sterling ότι η βία στα video games δεν είναι ταυτόσημη με την πραγματική βία. Δεν είναι το ίδιο πράγμα. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος από πολύ νωρίς μαθαίνει να ξεχωρίζει το πραγματικό από το φανταστικό ή το προσποιητό. Αυτή η δυνατότητα του εγκεφάλου μας μάς ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα. Αυτή μας επιτρέπει να καταλάβουμε ότι η σκιά που κάνουμε στον τοίχο με το χέρι μας συμβολίζει μία πεταλούδα, αυτή μας επιτρέπει να αναθέσουμε σημασία στα αυθαίρετα σχεδιάκια (εννοώ τα γράμματα) που αποτελούν αυτό το κείμενο, αυτή μας επιτρέπει να έχουμε θέατρο, ζωγραφική κτλ. Ως εκ τούτου, αντιλαμβανόμαστε (εφόσον έχουμε σώας τας φρένας) ότι ο εικονικός φόνος που διαπράττουμε χονδρικής στα video games δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα
http://www.escapistmagazine.com/videos/view/jimquisition/6692-Desensitized-to-Violence (προσοχή, πιθανόν προσβλητικό και ακατάλληλο περιεχόμενο για ανήλικους).
Επιπλέον, θα το πάω ακόμα παραπέρα. Αν αναγνωρίσουμε ότι σαν ζώα μέρος των ενστίκτων μας είναι και τα φονικά, τότε το πρόβλημα είναι ότι αυτή η βία δεν βρίσκει πια διεξόδους στην σημερινή μας κοινωνία. Δεν βγαίνουμε για να κυνηγήσουμε ελάφια, ούτε καλούμαστε να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας από τα λιοντάρια και τους λύκους. Δεν είμαστε απλά στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, αλλά έχουμε δημιουργήσει γύρω μας ένα περιβάλλον όπου το ένστικτο της επιβίωσης είναι σχετικά άχρηστο. Τα video games όχι απλά δεν προωθούν την βία, αλλά πιθανόν να την αποτρέπουν, εκτονώνοντας την ανάγκη μας για βία. Αν κάποιος είναι από την φύση του βίαιος, αντί να παίζει σφαλιάρες στο δρόμο ή να καίει αμάξια, μπορεί να «καταναλώσει» και να ικανοποιήσει αυτά του τα ένστικτα παίζοντας κάποιο βίαιο video game.
Όμως, υπάρχει ένα άλλο στοιχείο που με ανησυχεί και που αντισταθμίζει το επιχείρημα αυτό. Μπορεί η βία να μην είναι πραγματική, ωστόσο, η επιβράβευσή της είναι και μάλιστα πολύ μεγαλύτερη από ότι στην πραγματικότητα. Το επιχείρημα του Sterling μπορεί να χρησιμοποιηθεί και αντίστροφα, καθώς η βία στα video games συνοδεύεται από επιβράβευση, βαθμολόγηση, επικρότηση και απενεχοποίηση - αποστασιοποίηση. Τα video games μας λένε «μπράβο» κάθε φορά που σκοτώνουμε κάποιον αντίπαλο και μας προσκαλούν όλο και περισσότερο να σκοτώσουμε κι άλλους. Οι μηχανισμοί επιβράβευσης που εμπεριέχονται στο gameplay των βίαιων video games (όπως και όλων των video games) δρουν αντίστροφα από το επιχείρημα του Sterling. Ναι, ξέρω ότι ο φόνος που διαπράττω στο video game δεν είναι πραγματικός. Μήπως, όμως, έτσι οδηγούμαι σταδιακά στο υποσυνείδητο συμπέρασμα ότι κανένας φόνος δεν είναι «πραγματικός»; Μήπως οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι η βία συνοδεύεται από επιβράβευση και άρα είναι κάτι θετικό;
Για εμένα το πιο θετικό εύρημα της όλης υπόθεσης είναι ότι τουλάχιστον στο σύνολό μας σαν Ευρωπαίοι αναγνωρίζουμε το πρόβλημα και τον κίνδυνο στην πραγματική του διάσταση. Σε έρευνα της Nielsen για λογαριασμό του PEGI προκύπτει ότι το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αναγνωρίζει και καταλαβαίνει τις σημάνσεις στην συσκευασία των video games και της χρησιμοποιεί σωστά, για τον σκοπό που δημιουργήθηκαν, όπως και το Μέσο εν γένει.
Αυτό, για εμένα, είναι πολύ σημαντικό, καθώς είναι ότι πιο νηφάλιο μπορούμε να κάνουμε. Θεωρώ ότι όσο χαζή, ατεκμηρίωτη και αδικαιολόγητη είναι η αντίδραση των ΜΜΕ και όσων σπεύδουν να κατηγορήσουν τα video games ως μέσο που προωθεί την βία σε άτομα νεαρής, εφηβικής ή παιδικής ηλικίας, άλλο τόσο χαζό και αδικαιολόγητο είναι για εμάς που παίζουμε video games και ξέρουμε τι είναι να αρνούμαστε ακόμα και την παραμικρή συσχέτιση μεταξύ των video games και πραγματικής βίας. Το ζήτημα μας αφορά προσωπικά και το οφείλουμε στους εαυτούς μας να είμαστε σε εγρήγορση και να διαγιγνώσκουμε αν και εφόσον μας επηρεάζουν αρνητικά. Ας μην το θεωρούμε απίθανο. Ας το θεωρήσουμε απολύτως πιθανό κι κάνουμε τον αυτοέλεγχό μας. Δεν λέω ότι αν κάποιος μας παίξει το τελευταίο Hitman θα πάρει το κουζινομάχαιρο και θα σφάξει τους γονείς του. Δεν αποκλείεται, όμως, επειδή παίζουμε ένα βίαιο video game να οδηγούμε πιο επιθετικά στο αυτοκίνητο ή να μιλάμε πιο απότομα κι επιθετικά στους γονείς, την γυναίκα μας, τους φίλους μας. Επιπλέον, το ζήτημα μας αφορά και συλλογικά. Προσωπικά δεν θα έδινα σε ένα 10χρονο να παίξει CoD ή το Ninja Gaiden που παίζω αυτό τον καιρό και κοκκινίζει η τηλεόραση από το αίμα, ή Mortal Kombat κτλ.
Σαν γενικό κανόνα τα PEGI με εκφράζουν απόλυτα σε ότι αφορά παιδιά μέχρι και 12-13 ετών. Επιπλέον, αν έχω παίξει προσωπικά ένα παιχνίδι και έχω παρατηρήσει ότι μου προκαλεί βίαιη συμπεριφορά, ασχέτως PEGI, επίσης δεν θα το δώσω σε ένα αγόρι ή κορίτσι 14-15 ετών να το παίξει. Δεν νομίζω ότι θα υπάρξει ποτέ μία πραγματικά αξιόπιστη μελέτη που να δείχνει αν τα video games μας κάνουν πιο βίαιους ή όχι γιατί θεωρώ ότι πολύ απλά η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Προσέχουμε για να έχουμε…
Ίσως το καλύτερο και πιο ουσιαστικό κείμενο που έχω διαβάσει για τα video games! Μπράβο στον συγγραφέα που προβληματίστηκε και το έγραψε και μπράβο και στο entertity που το ανέβασε!
Πολύ ωραίο το κείμνενό σου. Μπράβο. Ωραίες σκέψεις. Το σίγουρο για μένα πάντως είναι ότι για τις μαζικές δολοφονίες δεν ευθύνονται τα video games. Δηλαδή αν το αγόρι που σκότωσε τα παιδάκια στο σχολείο Sandy Cook δεν έπαιζε CoD τότε δεν θα σκότωνε κιόλας; τα θεωρώ τελείως άσχετα γεγονότα. Αν δεν είχε τα όπλα σπίτι του όμως δεν θα σκότωνε. Το ίδιο αν δεν μπορούσε να πάει στο οπλοπωλείο της γειτονιάς και να αγοράσει από πιστόλι μέχρι ημιαυτόματο, μέχρι sniper, μέχρι οπλοπολυβόλο και μπαζούκα. Να κοιτάξουν εκεί στο Αμέρικα να ελέγξουν την οπλοκατοχή και να αφήσουν τα παιχνίδια. Δηλαδή στην Ευρώπη γιατί δεν γίνονται τέτοια περιστατικά ή έστω γίνοται απειροελάχιστα; Βέβαια δεν τους συμφέρει να κατηγορήσουν τα όπλα γιατί η National Rifle Association έχει πολύ δύναμη και χρήμα. Οπότε πάνε για τον εύκολο στόχο. Επίσης δεν νομίζω να έχει κάποιος σώας τα φρένας και να πάρει όπλο και να αρχίσει να πυροβολεί αδιακρίτως. Αν έχει ψυχολογικό πρόβλημα, gamer ή όχι θα πυροβολήσει. Επίσης από τότε που βγήκαν τα video games γενικώς η βία σε νέους έχει ελλατωθεί. Φανταστείτε τι γινόταν πρίν.
Τώρα γι αυτό που λές ότι ίσως γινόμαστε πιο απότομοι και γενικά η συμπεριφορά μας είναι βίαιη λόγω των video games δεν ξέρω αν συμφωνώ. Ίσως όντως να μας επηρεάζουν υποσυνείδητα αλλά δεν παύει να είναι ψεύτικη βία και ο εγκεφαλός μας όπως είπες το ξεχωρίζει άνετα αυτό. Δηλαδή μπορεί να μην οφείλεται η βία στα παιχνίδια για την πιο επιθετική συμπεριφορά. Εγώ για παράδειγμα μπορεί να παίζω nba2k13 και να χάσω 5 αγώνες συνεχόμενους και τα να πάρω στο κρανίο και να βρίζω και όποιος μου μιλήσει εκείνη την ώρα θα τον πάρει και θα τον σηκώσει :P Oπότε εδώ δεν είναι θέμα βίας. Αυτό μπορεί να γίνει και σε οποιδήποτε παιχνίδι. Πορωνόμαστε και μπαίνουμε στον κόσμο του παιχνιδιού ο οποίος μας συνεπέρνει και η αποτυχία και η ήττα είναι πράγματα που μας εκνεβρίζουν. Απλά τυχαίνει και είναι πολλά τα βίαια παιχνίδια οπότε μπορεί κάποιος που το βλέπει από έξω να νομίσει πως αυτά και μόνο προκαλούν τέτοια συμπεριφορά. Δεν νομίζω. Αν κάποιος είναι ευέξαπτος και από μόνος του ακόμα και στο Mario θα κατεβάσει καντίλια :) Πάντως η βία είναι παντού. Και ένα παράδειγμα είναι το cinema. Να το καταργήσουμε και αυτό;
Τέλος για τα PEGI, πρέπει να τα ακολουθούμε όπως και να χει. Μπορεί εμείς ως ενήληκες να μπορούμε να ξεχωρίσουμε το ψεύτικο από το αληθινό αλλά τα μικρά παιδιά δεν μπορούν πάντα και πολλές φορές μιμούντε πράγματα. Γι αυτό πρέπει να προσέχουμε εμείς τι παίρνουμε στα παιδιά/ξαδέρφια/ανίψια μας και επίσης αυτοί που πουλάνε να προσέχουν που τα δίνουν. Δυστυχώς αυτό το πράγμα είναι λίγο ξέφραγο αμπέλι. Και πρέπει και οι γονείς να προσέχουν λίγο. Αντί να κατηγορούν τα παιχνίδια ας προσέχουν τι αγοράζουν στα παιδιά τους.
Ο φίλος PetrifieD- με κάλυψε απόλυτα. Ειδικά στο ότι κάποιοι κοιτάζουν το πως να πουλήσουν χωρίς να υπολογίζουν αν είναι ανήλικος ο «πελάτης» τους είναι το πιο σημαντικό πιστεύω. Και ΟΧΙ μόνο στα videogames... Ωστόσο εκεί στην Αμερική έχουν λάβει σπουδαία μέτρα κατά των βίαιων παιχνιδιών, θα φορολογούνται παραπάνω! Ορίστε, λύθηκαν τα προβλήματα μας τώρα :Ρ Ας μην γινόμαστε λοιπόν και πολύ μή μου άπτου...
Παντως μεχρι στιγμης παρατηρησεις (απο μελετες και ερευνες) δειχνουν οτι η βια στους ανηλικους εχει ελλατωθει απο το παρελθον και οτι ισως τα vga να ειναι μεσο ξεσπασματος ωστε να μην βγει παραεξω η βια.
Υ.γ. Εχω δει ατομο να τα παιρνει πολυ περισσοτερο με το 2k10 και προ (και να τα κανει ολα λαμπογυαλο) παρα με ατομο που παιζει l4dead και call of duty. Μιλαω απο προσωπικη εμπειρια
To κειμενο σου ειναι πραγματικα εξαιρετικο και εχει πιασει ολες τις πλευρες. Καθε σκεψη που μου εχει ερθει για το θεμα πραγματικα την ειδα να ξεδιπλωνεται πολυ αναλυτικα αλλα και κατανοητα καθως το διαβαζα.
Συμφωνω σε ολα κι εν μερει καταλαβαινω και την ανησυχια της αλλης πλευρας. Αυτο που εγω προσωπικα νοιωθω παντως για τη βια στα Video games μου ειναι δυσκολο να το αποτυπωσω αλλα θα προσπαθησω
Πιστευω λοιπον πως τα video games ειναι κατα βαθος οπως ενα απλο παιχνιδι. Σκοπος τους ειναι η καλυψη της αναγκης για επιτευξη challenges και διασκεδαση μεσα απο τετοιους μηχανισμους. Ειτε λοιπον μου ζηταει να κοψω καρπουζια και αναναδες, ειτε κεφαλια απο zombies, η συνιστωσα ειναι μια: Σκοπος επιτευχθη. Ακομη και στα φαινομενικα ασημαντα run overs του gta που δεν ολωκληρωνουν καποιο σκοπο του σεναριου, η επιβραβευση ειναι να βλεπεις τη μηχανη φυσικης που εχει στηθει γι αυτο το σκοπο σε δραση! Το κανεις απλα επειδη μπορεις και σε αφηνει το παιχνιδι! Ειναι φτιαγμενο για να το κανεις και διασκεδαζεις με αυτη την απλη διαπιστωση.
Στο τελος καθε playing session αυτο που μενει σε καθε gamer ειναι η χαρα του κατορθωματος και φυσικα η λαχταρα και η σκεψη να προχωρησει κι αλλο στην επομενη προσπαθεια και να δοκιμασει νεα πραγματα(εφ'οσον τον τραβηξε ο συγκεκριμενος τιτλος και παντα μεχρι να βαρεθει). Αυτο κραταει ο εγκεφαλος μας και βαλε εσυ οποιο παραδειγμα θελεις.
Οσον αφορα το γιατι ειναι τοσο διαδεδομενη η βια κι οχι κατι αλλο, ισως ειναι πιο ευκολο να πετυχεις ενα ενδιαφερον interaction με τον παικτη με τετοιους μηχανισμους. Ισως παλι επειδη περναει την εφηβεια της η βιομηχανια ψαχνεται και δεν εχει ακομη βρει την ισορροπια. Αλλα νομιζεις οτι υπαρχουν λιγοτερα Puzzle απο action games? Η πως υπαρχουν λιγοτερες ταινιες δρασης σε σχεση με δραματα? Και αληθεια, σε ποσες ταινιες δεν υπαρχει καμια μορφη βιας?
Γενικα οι σκεψεις ειναι απειρες και πρεπει να σταματησω... οτι και να λεμε δε θα οδηγησει σε καποιο συμπερασμα καθως ειναι ενα απο τα θεματα που δε χωρανε απαντηση και ξεφευγει αρκετα. Καλο ειναι βεβαια που τα σκεφτομαστε κι ανταλασσουμε αποψεις.
η βια ή πιο σωστα η εξοικιωση του ανθρωπου με τη βια και η αναγκη για ψυχαγωγια με τη βια (βιαιες ταινιες βιντεοπαιχνιδια κτλπ) ειναι σημαδι παρακμης του δυτικου πολιτισμου γενικα. κακως στοχοποιουνται και απομονωνονται τα παιχνιδια. η διαδικασια απευαισθητοποιησης στη βια εχει ξεκινησει εδω και πολλες δεκαετιες απο τη τηλεοραση και κυριως απο το σινεμα. εδω εχουν αρχισει και ρωμαικες μονομαχιες στις ΗΠΑ προς το παρον οχι μεχρι θανατου. προς το παρον. Αν δουμε και τον αρχαιο κοσμο την εποχη της ρωμαικης αυτοκρατοριας και της παξ ρομανα που ειναι οτι πιο κοντινο στη σημερινη εποχη (ειρηνη , σχετικη ευημερια) οι μονομαχιες σα φαινομενο εμφανιστηκαν ακριβως την εποχη που αυτος ο κοσμος ηταν στη παρακμη του. Σιγουρα ειναι κακο τα παιδια να εκτιθενται και να παιζουν βιαια βιντεοπαιχνιδια. προκειται για βιασμο της ψυχης τους. Αλλα τι μπορει να γινει περα απο τα PEGI κτλπ. Ειναι θεμα των οικογενειων να τα προστατευσουν. τα κρατη δε μπορουν να επεμβουν περα τα pegi κτλπ..
Πολύ ωραίο κείμενο και πολύ σωστές οι απόψεις των παιδιών από κάτω,εύγε σε όλους.Το θέμα δυστυχώς έχει πολλές προεκτάσεις οι οποίες για να συζητηθούν όλες από δω,ζόρικο.
Οπότε θα πω μια πολύ γενική άποψη που έχω εγώ.
Η βία στα ηλεκτρονικά παιχνίδια είναι ψεύτικη.Δεν έζω προσέξει ποτέ τον εαυτό μου να γίνεται βίαιος επειδή έπαιξε ένα βίαο παιχνίδι.Έχω δει όμως πως άμα με δυσκολεύει κάτι και χάνω συνεχώς,εκεί ναι,γίνομαι βίαιος.Ούτε 12 ώρες πριν,θυμάμαι είχα κολλήσει σε ένα σημείο σε ένα παιχνίδι και μου ερχόταν να σπάσω το λάπτο,την κονσόλα,το χειριστήριο.Τελικά,και αφού έριξα μερικές γροθιές στον καναπέ και ηρέμησα,το πέρασα πολύ άνετα.Ώπα ξέφυγα.
Το πρόβλημα είναι ότι όντως η βιομηχανία έχει πολλούς βαίους τίτλους.Θυμάμαι πιο παλιά,όταν πρωτοέπαιξα το God of War,μου είχε αφήσει πολύ θετική εντύπωση το ότι δεν υπήρχαν εκπτώσεις στον τομέα της βίας.Και αυτό γιατί τότε ότι έπαιζα δεν ήταν τόσο υπερβολικό όσο στη γενιά που διανύουμε.πλέον όμως,που η βία υπάρχει παντού σε υπέρμετρο βαθμό,κάπου την έχω σιχαθει.Πλέον ασχολούμαι πιο πολύ με τίτλους όπως Mario,Sonic,Zelda,Pokemon, παρά COD,Revil,Gears κλπ.Θεωρώ πως πρέπει η βιομηχανία να ενηλικιωθεί πλέον,να ξεφύγει δηλαδή από την εποχή της εφηβείας και να αρχίσει να δίνει πιο ενήλικους τίτλους,όχι όσον αφορά τη βία,αλλά το περιεχόμενο,τα μηνύματα κλπ. χωρίς όμως να λείπει και η ανώριμη ανεγκέφαλη διασκέδαση των fps/tps ή η παιδική αθωώτητα των Mario/Zelda πχ.
Προσέχουμε για να έχουμε όπως έγραψες και πολύ ωραία έκλεισες το κείμενο. Οι ενδείξεις PEGI σαφώς και δεν υπάρχουν τυχαία. Αν είναι δυνατόν κάποιος γονιός να αφήσει τα παιδιά του να παίζουν Battlefield, God of War κλπ. Ο άνθρωπος σε νεαρή ηλικία διαμορφώνει το χαρακτήρα του και το σωστό είναι, μιας και αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, να "βιώνει" όσο το δυνατό λιγότερες εικόνες βίας, απ' οπουδήποτε και αν αυτές προέρχονται. Ειδικότερα στις πολύ μικρές ηλικίες, τα παιδιά δεν μπορούν να ξεχωρίσουν εάν αυτό πραγματικά είναι παιχνίδι ή προέκταση του κόσμου τους.
Από την άλλη το μυαλό του ανθρώπου είναι μια ενεξερεύνητη άβυσσος. Ποτέ δεν ξέρειςτι μπορεί να επηρρεάσει ποιόν και σε τι βαθμό.
Ωραίο κείμενο lovesfool.
Προσωπικά, έχοντας ξεκινήσει την καρριέρα μου σαν χασάπης από Wolf3D και DooM II εποχές (6 χρονών δλδ και έχω σκοτώσει στην gaming καρριέρα τον πλυθησμό της Γης*5 φορές αν δεν απατώμαι...), ποτέ δεν ένιωσα την ανάγκη να πιάσω ένα όπλο και να αρχίσω να σκοτώνω όποιον και ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Όπως είπες, άλλο πράγμα η εικονική βία και άλλο η πραγματική.
Επίσης, οι γονείς μου ποτέ δε μου είπαν: "Ξέριες παιδούλι'μ, είναι πολυ βίαιο, οπότε δε στο πέρνω..". Ήξεραν ότι είναι παιχνιδάκια και με άφηναν.
Ο πατέρας μου μόνο, πού και πού, μου έλεγε: "Πάλι εντόσθια? Αμάν ρε, πού είναι τα Μάριο και τα Ζέλντα?" Αλλά εντάξει το έλεγε για να με χλευάσει γιατί ήξερε πώς δεν υπήρχαν επιρροές εις βάρος μου.
Ίσως να εξετάσουμε και το άλλο: Ότι η βία υπάρχει έμφυτη μέσα μας, (από αρχαίων ημών προγόνους μας) ιδιαίτερα στο ανδρικό φύλλο. Οι άνδρες ασχολούντε περισσότερο με βίαια games από ό,τι οι γυναίκες (τουλάχιστον από τα όσα έχω δει και βλέπω), διότι ο ανήρ είχε τη στόμφα του κυνηγού-πολεμιστή και είναι κάτι που έχει περαστεί από τόσα χρόνια στο DNA μας. Ίσως ακούγεται τραβηγμένο, αλλά όχι τόσο.
Μπράβο για το κείμενο. Η έρευνα και η σύνοψη των απόψεων είναι αρκετά ολοκληρωμένη.
Θα συμφωνήσω με τον PetrifieD- και τον nkav64 (έχω γράψει αρκετά άρθρα για το θέμα όταν ήμουν παλιά σε κάποιο περιοδικό).
Το θέμα έχει άμεση σχέση με την ηλικία που ξεκινάει κάποιος παιχνίδια. Και γω έπαιζα βίαια παιχνίδια και είμαι παιδί χωρισμένος γονέων. Δεν έγινα ούτε ναρκομανής, ούτε εγκληματίας. Όμως ...
Στην παιδική μου ηλικία δεν υπήρχε ΤΟΣΗ βία στα παιχνίδια με τόση ρεαλιστικότητα. Επίσης, τα περισσότερα παιχνίδια άρχισα να τα παίζω μετά τα 9.
Ένα παιδί μέχρι την ηλικία των 7, εκτός από τον χαρακτήρα, διαμορφώνει εγκεφαλικά και τα τμήματα της ηθικής.
ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ διαχωρίζει ο παιδικός εγκέφαλος το σωστό και το λάθος ή γενικές έννοιες περί ηθικής. Άρα, η εκπαίδευση του εγκεφάλου του γίνεται με λανθασμένο τρόπο, αποδεχόμενος την βία ως μορφή διασκέδασης.
Σε συνδυασμό με τους ανενημέρωτους, άσχετους ή/και αδιάφορους γονείς, στην σύγχρονη εποχή μας, τα παιδιά παίζουν πολεμικά και βίαια παιχνίδια από τα 5-6!!! Και μιλάω εκ πείρας. Ο γιός μου 7μιση πλέον γνωρίζει την κατηγοριοποίηση PEGI και δεν παίζει ακατάλληλα παιχνίδια ούτε όταν είναι στον φίλο του. Αντίθετα, ο φίλος του, ξεκινώντας από τα 5μιση, έπαιζε Call of Duty και άλλα παρόμοια, "γιατί είναι άντρας και πρέπει να μαθαίνει" κατά την άποψη του πατέρα του. Αφήνω τα συμπεράσματα σε σας.
Επίσης, μην αφήνουμε απ' έξω τον εκνευρισμό/ένταση που δημιουργεί η πολύωρη ενασχόληση με τα παιχνίδια -βίαια και μη. Άλλο ένα γεγονός που δεν μπορεί να διαχειριστεί ένα παιδάκι μικρής ηλικίας, χωρίς τις δικές μας αντοχές.
Όλα αυτά είναι κομμάτια ενός παζλ που για να ολοκληρωθεί η εικόνα συμβάλουν και άλλοι παράγοντες. Όμως τα βίαια παιχνίδια επηρεάζουν.Και ειδικά όταν το οικογενειακό πλαίσιο δεν είναι τουλάχιστον υποψιασμένο, οπότε δεν διαχειρίζεται και τις αντίστοιχες εκρήξεις θυμού/αδρεναλίνης/μίσους/βίας/έντασης κλπ που δημιουργούνται στο παιδί τους, το οποίο δεν ξέρει τί του συμβαίνει και φυσικά πώς να το εκτονώσει.
Εμείς βγαίναμε και σε μια αλάνα και μαλώναμε αθλητικά ή αλλιώς, με άλλες γειτονιές. Το σύγχρονο παιδί, εκτός από την πίεση και την καταπίεση, δεν έχει μέσο εκτόνωσης (τις περισσότερες φορές).
Το αποτέλεσμα τελικά είναι βίαιες εκδηλώσεις οποιασδήποτε έντασης.
Α και κατι ακομη: Η εξοικειωση του ανθρωπου σε σκληρες εικονες(που δεν πιστευω πως την πετυχαινει ενα video game) δεν εχει να κανει με το ποσο βιαιος θα γινει. Οι γιατροι δηλαδη επρεπε να ειναι ψυχασθενεις δολοφονοι ολοι με αυτα που εχουν δει?
Αλλωστε αν θεωρειτε τα παλια χρονια αθωα σκεφτειτε αυτο: Εδω και χιλιαδες χρονια διαφοροι πολιτισμοι πανε μαζικα σε βασανιστικες εκτελεσεις ανθρωπων σε πλατειες με τα παιδακια τους. Εγω το θεωρω μεγαλη εξελιξη αυτη η βια πια να παρουσιαζεται μονο απο βιντεο γκειμς.
Επισης θεωρω μακαβριο και τραγικο εν ετει 2013 στις κηδειες να κραταμε ανοιχτο το φερετρο και να βλεπουν ολοι ακομη και παιδακια ανθρωπους που γνωριζαν εν ζωη σε αυτη την τρομακτικη κατασταση(μπηχτη στους θρησκοληπτους, αλλα αληθεια)...
Η εξοικίωση με σκληρές εικόνες, είτε είναι βιντεοπαιχνιδιών, είτε ειδήσεις καθημερινότητας, κάνει τον άνθρωπο να μην αντιδράει συναισθηματικά. Αυτό σημαίνει ότι παθαίνει ένα είδος ανοσίας στην σκληρότητα. Αυτό όμως κατεπέκταση, σε άτομα με προδιάθεση, παύει να τους φρενάρει ηθικά και συναισθηματικά, όταν προβούν σε πράξεις βίας.
Σκέψου πώς λειτουργεί σε κάποιον η απέχθεια για το αίμα. Ο Dexter θα ήταν τόσο πετυχημένος, άσχετα αν έπαιζε βίαια παιχνίδια μικρός ή όχι ;)
Και αυτή η απάθεια έχει πολλές προεκτάσεις.
Και όταν μιλάς για γιατρούς, μιλάς για ενήλικες.
Όσο για το ανοιχτό φέρετρο, δεν είναι θρησκοληπτική τάση, αλλά κάποιων ανθρώπων. Για τον οποινδήποτε λόγο και αν το κάνουν. Μην ξεχνάς όμως, ότι μόνο έτσι (ίσως) συνειδητοποιείς μια απώλεια. Και πάλι ΙΣΩΣ.
@clsad Και παμε παλι στα χρονια της κρεμαλας/λιθοβολισμου/δημοσιου ξεκοιλιασματος, που τα βλεπαν και παιδια με τη συγκαταθεση(και πιεση) των γονιων τους. Ολοκληρα εθνη δηλαδη τοτε ο,τι ψυχακια κρυβαν τον βγαζαν στη φορα? Εγω απλα νομιζω πως εχει να κανει με τον ανθρωπο και το περιβαλλον που μεγαλωνει. Το παιδι του φιλου σου θα εχει προβληματα, οχι απο cod, αλλα απο τον πατερα του, που σκεψου τι του λεει καθε μερα και σε ποσα πραγματα το πιεζει να γινει "αντρας".
Αλλωστε τετοιου ειδους σκληροτητα κι ανοσια αποκτουμε σε 1000 πραγματα μεγαλωνοντας. Η αθωοτητα φευγει με ενα σωρο τροπους απο πανω μας, αλλα αυτο δε μας κανει κακους ανθρωπους, ουτε ο ρομαντισμος και ο φοβος εχει κρατησει ποτε καποιον απο το να λειτουργησει βιαια.
Πραγματικα δε θεωρω τα βιντεοπαιχνιδια/ταινιες εμπειριες ζωης που μπορουν να επηρρεασουν τον ψυχικο κοσμο ακομη κι ενος νεογεννητου. Παιζω απο τα 3-4 χρονια μου και ποτε δεν ενιωσα ψυχολογικη πιεση απο ενα παιχνιδι. Αλλωστε αν δεν αντεχεις αυτο που βλεπεις απλα κλεινεις την τηλεοραση και φευγει σαν ενα κακο ονειρο, δε συμβαινουν πραγματικα και κανεις δεν πληγωνεται. Αυτο ειναι ανακουφιστικο ακομη και για ενα παιδακι ;) Μη σου πω οτι τα κακα ονειρα ειναι πιο τραγικες εμπειριες...
Αντιθετα στην αλανα εχω δει παιδια να τραμπουκιζονται επανειλημμενα και αυτο τους εχει αφησει χουσουρια κι απωθημενα ενω καποιοι το θεωρουν υγειες, μερος της διασκεδασης και αναπολουν με νοσταλγια τα "αθωα" χρονια.
Η φραση μου με το φερετρο ειναι προσωπικη αποψη και εννοειται σεβομαι το εθιμο. Απλως μου αρεσει να την τριβω στη μαπα στους συγχρονους σταυροφορους, ισα για να αμφισβητησουν εστω και για 1 δευτερολεπτο την τελειοτητα της εκκλησιας :)
alex444, θα διαφωνήσω με τον συλλογισμό σου. Το ότι ένα παιδί στην αρχαία Σπάρτη από 7-8 ετών έπαιζε ξύλο σχεδόν μέχρι θανάτου στις αρένες ή ότι ένα παιδί της μεσαιωνικής Γαλλίας έβλεπε κόσμο να αποκεφαλίζεται και γυναίκες να καίγονται ζωντανές στις πλατείες δεν σημαίνει ότι ήταν και καλώς καμωμένα.
Θεωρητικά, η εξέλιξη της κοινωνίας μας σε αυτό που αποκαλούμε και πιο "πολιτισμένες" μορφές θα έπρεπε να σημαίνει και λιγότερο βίαιες μορφές.
Προσωπικά με στεναχωρεί και με προβληματίζει η εξοικείωση που έχω κι εγώ ο ίδιος με αρκετές μορφές βίας, όπως αυτές εκφράζονται από τα video games.
Ωστόσο, η πλάκα είναι ότι είμαστε υποκριτές. Τα παιχνίδια που παίζω εγώ κι όσοι είστε συνομήλικοί μου (30άρης είμαι) συνήθως δεν είναι και τόσο βίαια. Μας αρέσουν πιο ανεπτυγμένες ιστορίες, μας αρέσουν πιο εγκεφαλικοί μηχανισμοί gameplay. Τα πιο γραφικά βίαια παιχνίδια της βιομηχανίας δεν στοχεύουν σε εμένα ως κύριο αγοραστικό κοινό. Το God of War, για παράδειγμα, δεν έχει αποκεφαλισμούς και διαμελισμούς για να πείσει εμένα να το αγοράσω, αλλά για να στοχεύσει στους 12-16χρονους πιτσιρικάδες. Κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, τόσο η βιομηχανία, αλλά πολύ περισσότερο εμείς οι καταναλωτές, αν θεωρούμε ότι "δεν τρέχει τίποτα".
Προσωπικά θεωρώ ότι τρέχει και παρατρέχει.
Τα video games είναι μία μορφή ψυχαγωγίας που στη πλειοψηφία της επιδεικνύει μονομανία με διάφορες μορφές βίας, πολύ πιο μονόμπατα από ότι συμβαίνει με άλλες μορφές ψυχαγωγίας, όπως π.χ. ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, η λογοτεχνία ή η μουσική.
Όσο περισσότερο ενηλικιώνεται η βιομηχανία, όσο περισσότερο ενηλικιωνόμαστε εμείς, το κοινό του (ο μέσος όρος ηλικίας ενός gamer νομίζω είναι 30+), όσο περισσότερο προσπαθεί το Μέσο να επεκταθεί σε νέα δημογραφικά, να κατακτήσει μία θέση στην συλλογική αντίληψη ως Μέσο καλλιτεχνικής έκφρασης, τόσο θα πρέπει να διευρύνει και την θεματική του παλέτα και να ξεφύγει από αυτή τη μονομανία με την βία.
Το ότι δεν υπάρχει καμία απευθείας σχέση αιτίας-αιτιατού μεταξύ βίαιων video games και βίαιων, δολοφονικών πράξεων δεν αναιρεί ότι τα video games είναι ένα Μέσο όπου κυριαρχεί η βία.
@lovesfool Σε καμια περιπτωση δε θεωρω οτι αυτα που ανεφερα ειναι ωραια παραδειγματα. Απλως η ιδια η φυση μας προσφερει βια δε τη γεννησαμε εμεις, κι ετσι αναποφευτκτα θα βρισκει διοδους στη ζωη μας. Το λιονταρι οταν πεινασει δε θα παει για καφε με την αντιλοπη και θα της ζητησει να του μαγειρεψει τη σπεσιαλιτε της σουπα λαχανικων, θα μπηξει τα δοντια του στο λαιμο της!
Θεωρω μεγαλη εξελιξη οτι τα παιδια πλεον εχουν την επιλογη να ελαττωσουν την εκθεση τους στη βια και που γενικα δε συμβαινει γυρω μας ανεξελεγκτα. Ακομη και που κανουμε αυτη τη συζητηση ειναι πολυ μπροστα! Απλως επειδη ο κοσμος δεν ειναι αγγελικα πλασμενος θα τη γνωρισει θες δε θες. Στο πρωτο κατσαδιασμα που θα φαει για το σπασμενο βαζο. Στο ξυλο που επεσε στον παιδικο σταθμο επειδη 2 παιδακια ειχαν διαφωνια για το ποιανου πατερας εχει γρηγοροτερο αυτοκινητο.
Συμφωνω απολυτα με τις 2 τελευταιες παραγραφους σου. Αλλα αυτο θα γινει σιγα σιγα. Εγω περασα εφηβεια την εποχη που τα scream και λοιπα serial killer themed movies ηταν στο απογειο! Μου αρεσε οτιδηποτε ειχε να κανει με splatter και χαρακτηριστικα στο σχολειο στο μαθημα αγγλικων οι εκθεσεις μου οτι θεμα και να ειχαν καποια στιγμη γινοντουσαν θριλερ, προς χαρη του γελιου και ως ενας φορος τιμης στις επιρροες μου :p.
Οταν περασα τα 15 αυτα περασαν λες και δεν υπηρξαν ποτε(οπως και το Freestyler). Ωραια χρονια, γελασαμε, αλλα μεγαλωνοντας σταματησαν να με καλυπτουν. Πλεον δε με εντυπωσιαζει κατι με την υπερβολη. και το οτι γουσταρα splatterιες και μεταλ στην εφηβεια μου δε με εχει επηρρεασει στη ζωη μου.
Έγω πιστευω οτι ακομα και ενα 5χρονο μπορει να ξεχωρισει τη βια των video games απο την πραγματικη. Ενα απλο παραδειγμα: εγω οπως και πολλοι συνομιληκοι μου μεγαλωσαμε βλεποντας pokemon,digimon,metabots,Yu-gi-oh και παιζωντας τα σε καποια κονσολα και σπανιοτερα στο pc. Τι θεματολογια ειχαν τα παραπανω? Τερατακια να "πλακωνονται",μπορει να μην ειχε αιματοχυσιες και αποκεφαλισμους αλλα δεν παυει να ειναι βια. Δηλαδη τοτε δεν μπορουσαμε να την ξεχωρισουμε?
Επισης θελω αναφερω οτι αν το δουμε τελειως "κυνικα" αυτο που κανεις καποιος ενω παιζει παιχνιδια ειναι να παταει κουμπια. Αυτο απεχει πολυ απο την πραγματικοτητα. Οταν καποιος παιζει ενα shooter δεν αισθανεται το βαρος του assault rifle που κραταει στα χερια του, δεν εχει αγχος μηπως πεθανει, δεν ποναει οταν τον πυροβολουν και κυριως οταν "σκοτωνει" καποιον αντιπαλο δεν πεταγεται το αιμα επανω .Δεν νιωθει τη διαχυτη δυστυχια γυρω του. Αν παιζει ενα mmo και καποιος φιλος του "πεθανει" δεν κλαιει ουτε λυπαται γιατι ειναι αυτονοητο οτι ο φιλος του θα κανει respawn. Εγω για παραδειγμα μπορει να σφαζω giant spiders σε rpg και hack n slash απο μικρος αλλα στην πραγματικοτητα λυπαμαι να σκοτωσω ακομα και μια μυγα.
Θελω να αναφερω σε αυτο το σημειο οτι εκφρασεις βιας, οχι τοσο εντονες και τραγικες οπως αυτη στην Αμερικη, συχνα διαπραττονται απο ατομα που ποτε τους δεν εχουν πιασει στα χερια τους χειρηστηριο. π.χ. Η εμπειρια μου λεει οτι στο πιο συχνο φαινομενο ενδοσχολικη βιας , γνωστο και ως bullying οι gameres ειναι συνηθως θυματα και οχι θυτες.
Και τελος ενα πραγμα μου εχουν "διδαξει" τα video games οτι η ζωη(το παιχνιδι) ειναι γεματη δυσκολιες(φανταστικοι εχθροι) και πως πρεπει συνεχεια να προσπαθουμε να τις ξεπερασουμε(να σκοτωσουμε τους εχθρους).
Παιζω απο τα 4 και ειμαι 19, δεν ημουν ποτε βιαιος