Η ταινία λειτουργεί σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο απεικονίζεται η μητέρα ονόματι Εύα (Tilda Swinton) να προσπαθεί να βρει απαντήσεις στα ερωτήματά της και να ξαναστήσει τη ζωή της μετά το μακελειό που διέπραξε ο γιος της -μια μίζερη δουλειά, ένα σπίτι ερείπιο, η μοναξιά και πάνω απ’ όλα ο κοινωνικός αποκλεισμός, μίσος και εκδίκηση (με φωτεινή εξαίρεση έναν από τους μαθητές που επέζησαν). Με συνεχή flashbacks περιγράφεται η οικογένειά της και η σχέση της με το γιό της Κέβιν (Ezra Miller), από την εγκυμοσύνη της και τα πρώτα παιδικά χρόνια μέχρι τη γέννηση της μικρής της κόρης και την εφηβεία του, ως την κατάληξη. Η Εύα είναι μια γυναίκα που δεν έχει συμφιλιωθεί με την έννοια της μητρότητας, δε μπορεί να τη συμβιβάσει με την καριέρα της (που της παρέχει ταξίδια και φήμη) και, παρόλο που αγαπά το γιο της, δυσκολεύεται πολύ να δημιουργήσει κώδικες επικοινωνίας μαζί του. Το ότι ο Κέβιν είναι δύσκολο παιδί δεν τη βοηθά, ενώ η ίδια διαπράττει μεγάλα λάθη από παιδαγωγικής άποψης.
Από την άλλη πλευρά η σχέση του μικρού με τον πατέρα του (John C. Reilly) μοιάζει να είναι ζεστή και ειλικρινής, δημιουργώντας της πρόσθετες ενοχές. Καταρχάς το We need to talk about Kevin εξετάζει μια πολύ συγκεκριμένη πτυχή του όλου θέματος, τη σχέση ενός θύτη με τη μητέρα του. Αυτό που βλέπει ο θεατής σε διαρκή επανάληψη είναι μια μητέρα να προσπαθεί ειλικρινά να έρθει σε επαφή με το παιδί της, να αποτυγχάνει ή να επιτυγχάνει τελείως παροδικά και ξαναπροσπαθεί από χειρότερη αφετηρία. Από την άλλη μεριά, ο Κέβιν τη βασανίζει ψυχολογικά με τις ιδιοτροπίες, τη διπροσωπία και την προτίμηση προς τον πατέρα του από πολύ μικρή ηλικία. Το τεράστιο πρόβλημα είναι πως η σχέση με τη μητέρα του δε μετακινείται καθόλου από το σημείο εκκίνησης.
Η ίδια σκηνή παίζεται ξανά και ξανά και ξανά με μόνη διαφορά τις συνέπειες και τη σοβαρότητα του περιστατικού. Οτιδήποτε κι αν προσπαθήσει η μητέρα του, οτιδήποτε κι αν κάνει ο Κέβιν, απλά καταγράφεται σαν ένα ακόμα συμβάν και η οικογενειακή ζωή συνεχίζεται. Η συμπεριφορά του γιου απέναντι στους γονείς του είναι τόσο ασύμμετρη που πραγματικά απορεί κανείς πώς δεν προκλήθηκε μια συζήτηση όλα αυτά τα χρόνια, πώς η Εύα δεν κατάφερε να ακουστεί ή πώς δεν αφυπνίστηκε ο πατέρας. Από την άλλη πλευρά, οι αντιδράσεις του είναι τόσο υπερβολικές, μελετημένες και μεθοδικές από πολύ μικρή ηλικία που ξεπερνούν το ενστικτώδες ή τη διαμόρφωση της προσωπικότητας ενός νήπιου (πόσο μάλλον ενός ατόμου 16 χρονών), αφήνοντάς το σχεδόν στο μεταφυσικό. Ούτε η αγάπη του πατέρα του ούτε οι απεγνωσμένες προσπάθειες της μητέρας του πιάνουν τόπο.
Έτσι ο Κέβιν, εντελώς νομοτελειακά, μετατρέπεται σε έναν Αντίχριστο σαδιστή, ψυχοπαθή, εκδικητικό και κυρίως πηγαία σατανικό που καλλιεργεί εσκεμμένα μια μη προσωπικότητα. Η σεναριακή και σκηνοθετική αυτή εμμονή είναι τόσο υπερβολική που καταντά εκτός πραγματικότητας και καθόλου πειστική, ενώ ακόμα και μέσα στη στενή οπτική της ταινίας δε δίνονται απαντήσεις. Το μόνο συμπέρασμα που βγαίνει είναι πως, όταν υπάρχει μια «κακή» μάνα που στην οικογένεια ο γιος θα γίνει με μαθηματική ακρίβεια δολοφόνος Σατανάς.
Είναι πραγματικά κρίμα γιατί η ερμηνεία της Tilda Swinton μόνο συγκλονιστική μπορεί να χαρακτηριστεί και σίγουρα θα είναι μέσα στις κορυφαίες της χρονιάς. Πολύ καλές επίσης οι ερμηνείες των John C. Reilly και Ezra Miller, ο οποίος σκιαγραφεί εντελώς σκοτεινά το χαρακτήρα του. Η σκηνοθέτης Lynne Ramsay, που συνυπογράφει και το σενάριο, είναι ταλαντούχα αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς στη διαχείριση του θέματος. Παρά τις καλύτερες των προθέσεων λοιπόν και παρά τις εξαιρετικές ερμηνείες, το «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν» αποτυγχάνει πλήρως. Καταλήγει να μην είναι ούτε μια γυναικεία ή φεμινιστική ταινία, ούτε ένα οικογενειακό δράμα ούτε μια κοινωνική σπουδή αλλά εν τέλει να μην προάγει τίποτα πέρα από τη μοιρολατρία. Όσοι ενδιαφέρονται για το θέμα μπορούν να δουν το καταπληκτικό Elephant του Gus Van Sant ή να ακούσουν για άλλη μια φορά το Jeremy των Pearl Jam.
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
λατρεύω σουίντον
Είναι πολύ υψηλών ποδιαγραφών, και επίσης είναι ο μοναδικός λόγος να δεις την ταινία.