Από πλευράς σεναρίου(;) τα πράγματα είναι ανάλογα ενός επεισοδίου του «Ηρακλή» ή της «Ζήνα» - ο Τιτάνας Κρόνος έχει σχεδόν ξεφύγει από τη φυλακή του στα Τάρταρα και η καταστροφή θεών και ανθρώπων είναι προ των πυλών. Το Δωδεκάθεο όμως έχει αποδυναμωθεί γιατί οι άνθρωποι δεν προσεύχονται πια σε αυτό, οπότε ο Περσέας καλείται να σώσει την κατάσταση. Ένα απίστευτο τουρλουμπούκι ελληνικής μυθολογίας από την αρχή μέχρι το τέλος που το ξέραμε και το περιμέναμε, οπότε ας το βάλουμε στην άκρη. Η μεγαλύτερη αποτυχία της προηγούμενης ταινίας ήταν σαφώς το 3D, οπότε όλο το βάρος έχει πέσει εδώ. Από το πρώτο μέχρι το τελευταίο καρέ η ταινία είναι τίγκα στα τρισδιάστατα εφέ και σκηνικά, ακόμα και σε σκηνές που δεν προσθέτει τίποτα, με τα αποτελέσματα να ποικίλουν από καλά ως εντυπωσιακά. Τα Real3D γυαλιά της αίθουσας που γινόταν η προβολή δεν παρέχουν την καλύτερη δυνατή απεικόνιση, αλλά η προσπάθεια ήταν φανερή. Η πιο αξιόλογη χρήση γίνεται σε τοπία και τοποθεσίες, ενώ μόνο μερικές μάχες είναι πραγματικά εντυπωσιακές (πχ. η αρχική σκηνή με τη χίμαιρα) με τις υπόλοιπες να είναι ικανοποιητικές. Με λίγα λόγια πρόκειται για εντελώς εντυπωσιοθηρική χρήση αυτής της τεχνολογίας αλλά το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο και, μαζί με τα ανάλογου επιπέδου σκηνικά και εφέ, είναι το δυνατότερο χαρτί του Wrath of the Titans.
Είναι όμως και το μοναδικό. Πραγματικά το μοναδικό. Η ταινία είναι κενή. Πέρα από τον εξανδραποδισμό της μυθολογίας ή τη βασική πλοκή (που είναι ένα ό,τι να ’ναι sword and sandal σενάριο και δεν υπήρχαν απαιτήσεις έτσι κι αλλιώς), όλα τα επιμέρους που κάνουν το καλό blockbuster είναι απόντα - casting, σκηνοθεσία και πάνω απ’ όλα διάλογοι. Αχ, οι διάλογοι… Αφάνταστα στερεότυπες και κακογραμμένες ατάκες, σε πρωτοφανή βαθμό, που δεν ακούγονται ούτε σε βιντεοταινίες τρίτης διαλογής. Είναι χειρότεροι από αυτούς που θα μπορούσαμε να συναντήσουμε σε μία κάκιστη «αμερικανιά», απίστευτα αποτυχημένοι και χωρίς χιούμορ. Ειλικρινά δεν υπάρχει ούτε μία φράση που να μένει στο θεατή από την αρχή μέχρι το τέλος, με τυπικό παράδειγμα τη στιγμή που ο Δίας λέει στον Άδη «Let’s have some fun», σα να βρίσκονται σε αμερικανικό Γυμνάσιο.
Η κακή ποιότητα των διαλόγων συμπαρασύρει και τους εξαιρετικούς κατά τα άλλα ηθοποιούς στους ρόλους των θεών: το Ralph Fiennes (Άδης), το Bill Nighy (Ήφαιστος, Davy Jones στο Pirates of the Carribean) και τον «παίζω σε ό,τι σάπια ταινία με εφέ βγει και θέλει έναν ψηλό με κύρος» Liam Neeson (Δίας). Είναι κατάντια να βλέπεις πραγματικούς καλλιτέχνες να αδυνατούν να αποδώσουν την παραμικρή ένταση και ψυχή στους χαρακτήρες και τα λεγόμενά τους, απλά και μόνο επειδή τους έχουν βάλει να λένε ασυναρτησίες. Όσο και να προσπαθούν (που προσπαθούν) είναι καταδικασμένοι να αποτύχουν σε οτιδήποτε πέρα από το ελάχιστο: να φαίνονται ταιριαστοί. Από όλους τους υπόλοιπους ηθοποιούς, πλην του απλά επαρκούς Sam Worthington (Περσέας) και ίσως λίγο του Edgar Ramirez (Άρη), δε δένει κανείς με το ρόλο του σε εγκληματικό βαθμό. Ο Αγήνορας (Tony Kebbel, Johny Quid στο Rock ‘n’ Rolla) παρουσιάζεται ως απεριποίητος Τζαμαϊκανός, ενώ η Ανδρομέδα (Rosamund Pike) απλά περιφέρεται στην ταινία χωρίς λόγο ύπαρξης ή να αφήνει την οποιαδήποτε εντύπωση.
Η σκηνοθεσία (όχι τα εφέ!) συναγωνίζεται σε ποιότητα τους διαλόγους. Μιλάμε για την απόλυτη χαλκομανία, ένα άνευρο και επίπεδο πράμα που δε βγάζει καμία απολύτως δραματικότητα ή ένταση και ας γίνεται χαμός στην οθόνη. Βασικά στοιχεία ενός event movie, όπως το να έχει κάθε χαρακτήρας τη στιγμή του ή να δεις τους θεούς να τα κάνουν λίμπα, απουσιάζουν. Κάποια πράγματα δε βγάζουν νόημα, άλλα είναι βεβιασμένα και γίνονται απλά για να γίνουν, άλλα είναι απλά ανόητα σα σύλληψη και αναρωτιέσαι ποιος τα σκέφτηκε. Το μόνο που σώζεται είναι η δράση και οι μάχες σώμα με σώμα, που χωρίς να είναι πολύ καλογυρισμένες είναι χορταστικές και αφήνουν καλή αίσθηση - με άλλα λόγια η μπουνιά είναι μπουνιά, όχι χάδι. Τέτοιες σκηνές όμως είναι λίγες, όχι πάνω από δύο ή τρεις σε όλη την ταινία. Το φινάλε, αντί να πρόκειται για τον απόλυτο χαμό, είναι αρκετά συμβατικό παρά τα εφέ και ολοκληρώνεται με κάτι σαν Quick Time Event από βιντεοπαιχνίδι. Ο Ηλίας παρατήρησε πως και η κλίμακα της ταινίας ήταν κάπως περίεργη, καθώς για μεγάλο διάστημα η δράση εξελίσσεται σε τοποθεσίες με περιορισμένο ορίζοντα όπως δάση, σπηλιές ή κλειστούς χώρους, και μόνο σε κάποια σημεία ανοίγει το μάτι του θεατή.
Αντί επιλόγου, από ένα σημείο και μετά οι δύο συντάκτες γελούσαν νευρικά με τα όσα έβλεπαν. Με εξαίρεση το 3D και λίγες μάχες, η ταινία είναι ανυπόφορη. Κάποιοι θα πουν πως τα παραπάνω είναι αρκετά - σε αυτή την περίπτωση είναι πολύ λίγα σα χρόνος ταινίας, εντελώς αδιάφορα γυρισμένα και χάνονται σε μια άβυσσο κακών στοιχείων. Από ηθοποιούς, θα περιμένουμε τον «Κοριολανό» για να δούμε την πραγματική αξία του Ralph Fiennes και είχαμε τη μεγάλη χαρά να δούμε πρόσφατα το Liam Neeson στο «The Grey». Εδώ απλά ξεχάστε τους. Χάρτινη σκηνοθεσία, χάρτινοι διάλογοι, χάρτινοι χαρακτήρες, όλα μαζί παρανάλωμα του πυρός. Εμείς σας προειδοποιήσαμε…
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity