"Οι gamers έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται τι είναι ο Nathan Drake, ο ήρωας του Uncharted, μήπως είναι ένας ψυχρός δολοφόνος; Το ίδιο έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται και για την Lara Croft, αν και δεν συνέβαινε το ίδιο όταν είχαν κυκλοφορήσει οι πρώτοι τίτλοι και των δύο δημοφιλών franchises". Κατά τη γνώμη του αυτό ίσως και να οφείλεται στα indie games και στην προσπάθεια που καταβάλουν οι developers να παρουσιάσουν στο κοινό μια διαφορετική προοπτική της έννοιας gaming.
Σύμφωνα πάντα με τον Chmielarz η πιο τρανή απόδειξη ότι "κάτι συμβαίνει" με τα παιχνίδια της τωρινής γενιάς είναι το BioShock Infinite, όπου πολλοί έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται για τα υψηλά ποσοστά βίας στο παιχνίδι. "Κάτι συμβαίνει με πολλά από τα δημοφιλή franchises. Είναι λες και έχει ανάψει κάποια φωτιά και θα πρέπει να τη σβήσουμε", συμπλήρωσε.
Το The Witcher 3 Remastered βελτίωσε το πλέον αδύναμο κομμάτι του original
Oh the irony!!!
den to katalava al ok
Τραγικη ειρωνια οταν το αναφερει ο creative director δυο εκ των πιο βιαιων παιχνιδιων , ποσο μαλλον οταν αναφερει τον Nathan Drake και την Lara Croft σαν ψυχρους δολοφονους οταν ο 'call me Marcus' Damon Baird(Gears Of War: judgment) και ο Grayson Hunt (Bulletstorm) παραγουν βια απλα για την βια και την διασκεδαση. Ακομα πιο τραγικο ειναι που πιανει το αριστουργηματικο Bioshock: Infinite στο στομα του και το αναφερει σαν να μιλαει για το COD. Πιο Τραγικός... Πεθαίνεις.
Έχει ένα δίκιο, πάντως. Για κάποιον λόγο, όντως υπάρχει συζήτηση τελευταία για το πόσο παράλογη σεναριακά είναι η βία που ασκούμε σε πολλά από τα video games.
Δεν ξέρω πώς προέκυψε. Δεν ξέρω γιατί έχει γίνει τόσο μεγάλη συζήτηση από το πουθενά. Δεν ξέρω καν αν είναι κάτι που όντως μας απασχολεί και να το συζητάμε και μετά από 2-3 μήνες ή αν απλά είναι μία φάση που τυχαίνει να περνάμε τώρα.
Θεωρώ, πάντως, ότι δύο πράγματα συμβαίνουν.
Αφενός, νομίζω ότι το γεγονός ότι η κουβέντα έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις είναι ότι συζητάμε το αυτονόητο. Κάποιος άνοιξε την κουβέντα και οι υπόλοιποι συμμετέχουμε πρόθυμα. Απορούμε, μάλιστα, γιατί δεν το είχαμε σκεφτεί πιο νωρίς. Όντως, πάντως, η βία που ασκούμαι στα περισσότερα video games δεν κολλάει με το υπόλοιπο σενάριο της αφήγησης.
Αφετέρου, ελπίζω ότι αυτό είναι σημάδι ενηλικίωσης του Μέσου. Επιτέλους ίσως ξεφύγουμε από την B Movieά που μας κυνηγά. Επιτέλους θα "μεγαλώσουμε" και αστεία που μας φαίνονται διασκεδαστικά στο "δημοτικό" (κλανιές, ρεψίματα, ότι κάποιος είπε το καλαμάρι "μαλάκιο") θα πάψουν να μας φαίνονται εξίσου διασκεδαστικά. Ίσως είναι ένα δείγμα ότι όντως κάτι αλλάζει στο περιεχόμενο της αφήγησης των video games. Αν μη τι άλλο, η τεχνική έχει αλλάξει προ πολλού. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την αφήγηση να παραμένει τόσο πίσω.
Δεν έχω πρόβλημα με την βία στα video games, εφόσον κολλάει "δραματουργικά" κι εφόσον εκτός από αστεία "Σεφερλή" μπορώ να έχω και κάτι πιο έξυπνο, όπως π.χ. Monty Pythons ή Terry Pratchett. Δεν είναι η βία το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι πολλές από τις ιστορίες των video games (οι περισσότερες) είναι επιπέδου που θα έγραφε ένα 12χρονο και που αν ήταν βιβλίο ή ταινία, θα ήταν απαράδεκτο. Το πρόβλημα είναι ότι το "νεαρή εξερευνήτρια σε έρημο νησί με πειρατές" ή το "καιροσκόπος χρυσοθήρας" δεν κολλάνε σεναριακά με το "γενοκτόνος" και "κατά συρροή δολοφόνος". Τουλάχιστον, όχι πάντα. Όχι συνήθως.
Για το αν η βια στα βιντεοπαιχνιδια μπορει να ωθησει καποιον ανθρωπο -ασχετως τον ανθρωπο- στην πραγματικη βια, ειναι ενα μεγαλο θεμα. Υπαρχουν πολλες αποψεις, αλλα εγω πιστευω πως οντως, η ανουσια βια, ισως να μην εχει λογο να υφισταται στα βιντεοπαιχνιδια. Θελω να πω οτι ενα παιχνιδι το οποιο προσφερει βια μονο και μονο επειδη αυτο πουλαει, τοτε κατι παει λαθος.