Ο υπότιτλος αυτού του ιδιότροπου κινηματογραφικού πλάσματος διατείνεται πως πρόκειται για την «ψεύτικη ιστορία» του Τσάπμαν, ενώ (πλην του Έρικ Άιντλ, που για αδιευκρίνιστους λόγους απείχε από τη δημιουργία του) οι εναπομείναντες Πάιθον, Τζον Κλιζ, Μάικλ Πέιλιν, Τέρι Τζόουνς και Τέρι Γκίλιαμ (που δανείζουν τις φωνές τους σε διάφορους από τους χαρακτήρες του) επιμένουν πως δεν είναι ντοκιμαντέρ. Όλοι έχουν δίκιο και… άδικο!
Κάθε άλλο παρά φωτο-ρεαλιστικό, πολυμορφικό (και δη διαφόρων σχολών και επιρροών), πειραγμένο κινούμενο σχέδιο, γεμάτο υπερρεαλιστικά, κωμικοτραγικά ανέκδοτα, δεν μπορεί μεν να χαρακτηριστεί ούτε βιογραφία, ούτε ντοκιμαντέρ. Από την άλλη, όμως, όλες οι βασικές, κωμικοτραγικές αλήθειες της ζωής του Τσάπμαν, που τον έχτισαν πετραδάκι-πετραδάκι ως ξεχωριστό άνθρωπο, είναι όλες εδώ: η είσοδός του στον κόσμο εν μέσω γερμανικού βομβαρδισμού, η βιβλιοφαγία του, το πτυχίο του στην Ιατρική, η αγάπη του για το σεξ και την κωμωδία, η γενναία, ανεπιτήδευτη ομοφυλοφιλία του, η ακούραστη (24 ετών, μέχρι τέλους) σχέση του με το σεναριογράφο Ντέιβιντ Σέρλοκ, η χρόνια, αυτοκαταστροφική μάχη του με τον αλκοολισμό… Με ατρόμητο αυτοσαρκασμό και γενναιόδωρο μαύρο χιούμορ, ο Τσάπμαν ανατέμνει μέχρι το κόκκαλο τον εαυτό του για να τον γνωρίσει από την καλή και από την ανάποδη, να τον αποδεχτεί και να τον κοινωνήσει, βγάζοντας επιδεικτικά γλώσσα στη δικτατορία του φυσιολογικού.
Σε αυτή του την προσπάθεια γίνεται ηθικός αυτουργός ουκ ολίγων ανθολογικών φιλμικών σκετς (βλέπε, μεταξύ άλλων, την ψυχανάλυσή του από έναν ασπρόμαυρο Σίγκμουντ Φρόιντ με την τσιριχτή φωνή της… Κάμερον Ντίαζ, το φιδάκι που παίζει, προχωρώντας ως πιόνι ανάμεσα σε πέη, βυζιά και στατιστικά γραφήματα, για να συνειδητοποιήσει τη σεξουαλικότητά του, ή το δεικτικό ξεμπρόστιασμα της υπερφίαλης καθημερινότητας του Χόλιγουντ των party), ενώ βροντοφωνάζει ευφάνταστα την πεποίθησή του πως τη ζωή αξίζει να τη ζεις μόνο παίρνοντας ρίσκα και όντας διαφορετικός. Ωστόσο, χωρίς να το θέλει (αφού ο ίδιος πέθανε 23 ολόκληρα χρόνια πριν απ’ το πλάσιμο αυτού του φιλμ) μπορεί και να σε προδώσει. Γιατί αυτή η ιδιόρρυθμη, «ψεύτικη» αυτοβιογραφία του δεν είναι η «3D κωμική extravaganza» που υπόσχεται το tagline της. Το 3D ελάχιστα της προσφέρει, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για μια λίγο γλυκιά και πολύ πικρή δραματική κομεντί, διάσπαρτη με οδυνηρές σφήνες κατάμαυρου χιούμορ.
Έτσι, αν περιμένεις ένα ξεκαρδιστικά σουρεάλ κωμικό ντελίριο από εκείνα στα οποία μας έχουν συνηθίσει οι Πάιθον, θα απογοητευτείς σφόδρα, ενώ στο τελευταίο 20λεπτο της απεξάρτησης από το αλκοόλ, ίσως κουραστείς κιόλας. Αν, όμως, αγνοήσεις τις παραπλανητικές κορώνες της καμπάνιας προώθησης του φιλμ και βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη του συνειδητοποιημένος, ούτε Λαιστρυγόνες, ούτε Κύκλωπες θα φοβηθείς…
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Δεν είναι μια κωμωδία των Πάιθον. Δεν είναι για γέλια. Δεν είναι για κλάματα. Είναι το σουρεάλ εύστοχο ταξίδι αυτογνωσίας ενός πρωτοπόρου, που μπορεί να σε προκαλέσει να δεις και τον δικό σου εαυτό με άλλα, καλύτερα, πιο καθαρά και διαπεραστικά μάτια. Αντέχεις;
Της Ιωάννας Παπαγεωργίου, σε συνεργασία με το Freecinema.gr
Βρείτε το Freecinema.gr στο Facebook
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Σουρεάλ όσο δεν πάει...7 από μένα με τα χίλια ζόρια.
Η παρακαταθήκη που μας αφησε το Holy Grail του 1975 και το ανυπερβλητο Life of Brian ηταν οριακα politically incorrect με εξαιρετικα ισσοροπημενη σχεση χιουμορ - σατιρας - στηλιτευσης των κακως κειμενων της Θατσερικης Αγγλιας. Ακομα και σημερα οι ταινιες ειναι παραπανω απο επικαιρες και υστερικα ξεκαρδιστικες.
Στον 21ο αιωνα ομως ο Cleese αναλωνεται σε ρολους αχαρου guest star η σε μια καρικατουρα που αχνα και μονο θυμιζει περασμενα μεγαλεια (πιθανη εξαιρεση Το ψαρι που το ελεγαν Γουαντα). Και τωρα αυτο το "φρουτο".
Δεν λεω αιωνια η μνημη του Chapman. Αλλα ο σκοπος ειναι να εξαργυρωθει η μνημη αυτη, να δημιουργηθει ενα καχεκτυπο του Yellow submarine των Σκαθαριων ή μηπως να αναρωτηθουμε αν το LSD κανει καλο στη τεχνη?
Ολες αυτες οι φανφαρες - κατα τον ποιητη Φανφαρα και τα "μαυρα και κοκκινα κορακια" - περι σουρεαλισμου και absurdism οσο ευστοχες και αν φαινονταν στο μυαλο του δημιουργου - σε μια εποχη που το εδαφος ηταν προσφορο - στο τηλεοπτικο κοινο του 2013 τι ακριβως προσφέρουν? Ειναι σαν να διαβαζει κανεις ντανταϊσμο σε παιδακια δημοτικου. Εκ πρωτης ατοπο, σε δευτερη αναλυση ακαιρο.
Ζηταμε εκ νεου το Flying Circus του 21ου αιωνα κυριοι. Οχι υστερικες μεταμοντερνες αποτυπωσεις της ζωης τους. Και σε 3D ημαρτον. Ουτε 3, οπως θα λεγε ο παλαι ποτε φεημστορας κριτικος.
5!
δεν το είδα ακόμη...
ούτε εγώ :p