Ο κόσμος μας έχει αλλάξει και ζούμε σε εποχές που η πληροφορία τρέχει με τέτοια ταχύτητα που νιώθω πλέον ότι κατά μια έννοια μεταλλασσόμαστε και εμείς. Ακόμα και την κινητή τηλεφωνία αν σκεφτεί κανείς μέσα στα 20 χρόνια στα οποία έκανε την εμφάνισή της και την εξέλιξη που είχε, πήγαμε από τα πολύ απλά στα πολύ πιο σύγχρονα μοντέλα, με δυνατότητες 3D απεικόνισης.
Πλέον η τεχνολογία ενώνεται σε ένα κράμα που κάνει τα όρια μεταξύ επικοινωνίας, διασκέδασης, δικτύωσης να χάνονται και να δημιουργείται κάτι καινούριο. Άνθρωποι γίνονται εκατομμυριούχοι χρησιμοποιώντας την κοινωνική δικτύωση ή ακόμα και πουλώντας ψηφιακή γη σε παιχνίδια όπως το Second Life. Ας έλεγε κάποιος στον πατέρα του το 1990 ότι θα πουλήσει ψηφιακή γη σε ένα παιχνίδι και θα βγάλει ΠΟΛΛΑ λεφτά, άρα και πως δε χρειάζεται να σπουδάσει μετά το λύκειο, θα «έτρωγε» κατά πάσα πιθανότητα μια σφαλιάρα και θα την έβγαζε όλο το Σαββατοκύριακο στο δωμάτιό του.
Δε θέλω να μπω λοιπόν στο τετριμμένο θέμα του αν αυτή η εξέλιξη είναι προς όφελός μας ή όχι. Η εξέλιξη υπάρχει και θα υπάρχει και όσοι δεν μπορούν να ακολουθήσουν δυστυχώς ή ευτυχώς θα μείνουν πίσω. Ο κόσμος έτσι λειτουργεί και θα λειτουργεί. Ο κόσμος πάει μπροστά από αυτούς που σκέφτονται έξω από το κουτί. Αυτό όμως που μου κάνει μεγάλη εντύπωση είναι τα άλματα που γίνονται ανά δεκαετία και ο απίστευτα γρήγορος ρυθμός. Ας σκεφτεί κανείς τις διαφορές από το 1930 με το 1950 και τις διαφορές από το 1990 με το 2010 και θα καταλάβει τι εννοώ. Σκεπτόμενος λοιπόν αυτά, το μυαλό μου δεν μπορεί παρά να προσπαθήσει να οραματιστεί πως θα είναι ο κόσμος μας τα επόμενα 20 χρόνια. Τεχνολογίες που κάνουν ακραία πράγματα υπάρχουν αυτή την στιγμή. Απλά δεν έχουν ακόμα απλωθεί στο ευρύ κοινό.
Ένας επιστήμονας είχε ορίσει ως πραγματικότητα τα ηλεκτρικά σήματα που λαμβάνει ο εγκέφαλός μας μέσω των ερεθισμάτων που δέχονται τα μάτια μας. Ουσιαστικά, αν το σκεφτεί κάποιος, αυτό το πράγμα ισχύει. Πόσο θα θέλει πλέον να καταντήσουν οι οθόνες εντελώς αχρείαστες, αν η πληροφορία μεταφέρεται αυτούσια στον εγκέφαλό μας και μας κάνει να πιστεύουμε πως ζούμε μια εμπειρία 100% ρεαλιστική; Μήπως εκεί θα είναι και το μέλλον; Η προσπάθεια με την αναβίωση του 3D αυτό δείχνει, διότι ο άνθρωπος νιώθει ότι φτάνει κοντά στο μέλλον και στην εξέλιξη όταν δημιουργεί κάτι που πλησιάζει στο να του μοιάζει ρεαλιστικό. Τα γραφικά, η τεχνητή νοημοσύνη καθώς και η τρίτη διάσταση ακολουθούν την ανθρωποκεντρική προσέγγιση.
Σύντομα λοιπόν ίσως να μην τρέχουμε στα γραφεία μας για δουλειά (ήδη αυτό συμβαίνει κατά κάποιο τρόπο) και οι επιδεξιότητες ή η λειτουργία κάποιου εν ώρα stress και η αποδοτικότητά του θα μπορεί να μετριέται ίσως μέσω κάποιου video game (έχει καταγραφεί ότι κάποιες εταιρίες στην Αμερική χρησιμοποίησαν το World of Warcraft για να μετρήσουν αξίες ενός εργαζόμενού τους ως προς την ετοιμότητα, την δυνατότητα λήψης γρήγορων και σωστών αποφάσεων καθώς και την ηγετική του ικανότητα χωρίς να χάνει την κοινωνικότητα του). Όλα αυτά αν και φάνταζαν επιστημονική φαντασία στο παρελθόν, είναι πλέον πραγματικότητα. Έχει αποδειχτεί πολλάκις ότι η πραγματικότητα καμιά φορά είναι πιο ακραία και από την φαντασία μας. Το τι μας κρύβουν τα επόμενα 20 με 30 χρόνια μπορούμε μόνο να το οραματιστούμε, αλλά το σημαντικό είναι να έχουμε ανοιχτό μυαλό για να μπορέσουμε πραγματικά να τα αξιοποιήσουμε.
Μπορεί όταν έπαιζα Mario για 8 ώρες να διασκέδαζα πολύ περισσότερο από το σήμερα, με το DualShock 3 ή το PlayStation Move στο PS3 με απίστευτης λεπτομέρειας γραφικά που αγγίζουν πολλές φορές τον ρεαλισμό, αλλά αυτή η έλλειψη εντυπωσιασμού είναι που θα ωθήσει και στην μετέπειτα εξέλιξη. Η διάθεση για ακόμα περισσότερα. Σίγουρα η ταμπέλα καλού ή κακού μπορεί άνετα να μπει σε αυτό, η κάθε μία με τα δικά της επιχειρήματα, αλλά εγώ προτιμώ να αποδεχτώ το γεγονός ότι το ποτάμι κυλάει με αυτόν τον τρόπο και αν δεν το ακολουθήσεις, απλά θα σε ξεβράσει.
Πολύ ωραίο και μεστό το άρθρο σου! Πραγματικά η εξέλιξη της τεχνολογίας τρομάζει, και πλέον ενοποιεί πολλά διαφορετικά στοιχεία και καταστάσεις. Επικοινωνία, διασκεδαση, δουλειά ψυχαγωγία φαίνονται να ενοποιούνται και να γίνονται ένα σιγά σιγά. Η ζωή κυλάει αλλά όχι πλέον σαν νερό αλλά σαν gigabits πληροφοριών...εγώ εξακολουθώ να αναπολώ τον παλιό καιρό που ήταν πιο απλά και ιο ξεκάθαρα τα πράγματα. τώα νιώθω να μπερδέυομαι συνέχεια..αλλά θα συνηθίσω όπως όλοι.
Σίγουρα τα πράγματα μέχρι και 15 χρόνια πριν κυλούσαν πολύ πιο αργά και ανθρώπινα. Πλέον έχω την αίσθηση ότι όλα είναι "supersize". Από την ταχύτητα του ιντερνετ, του χρόνου φορτώματος ενός game, των σκηνών μιας ταινίας, τα πάντα πρέπει να τρέξουν για να μην είναι κουραστικά για τον εγκέφαλό μας που έχει μάθει πλέον να δέχεται καταιγισμό πληροφοριών. Πραγματικά αν δεις μια ταινία του 70 ή ακόμα και του 80 θα δεις πόσο πιο αργά κυλούσαν οι σκηνές και με το τωρινό μας μυαλό θα μας κάνει να βαρεθούμε λίγο.
Ωραίο άρθρο man ;)