Του χρήστη clsad
Ήθελε τρία δευτερόλεπτα πριν η αντίστροφη χρονομέτρηση δείξει το τέλος του αγώνα. Η μούρη από το αμάξι του αντιπάλου μου είχε φτάσει την μπροστινή μου ρόδα. Τερμάτιζα για μια ακόμα φορά πρώτος στο ανώτερο επίπεδο δυσκολίας αυτού του παιχνιδιού, όταν το Μπλακ Αουτ έκοψε τον ενθουσιασμό της νίκης μου. Είχε καταντήσει σχεδόν ρουτίνα κάθε φορά που κέρδιζα το τελευταίο επίπεδο του παιχνιδιού να πέφτει το ρεύμα, λίγο μετά τον τερματισμό. Ποτέ δεν προλάβαινα να δω τα μούτρα του αντιπάλου. Δεν είχα δει ακόμα πώς σηκώνεται το κύπελλο. Και κάθε φορά ήταν όλο και πιο δύσκολο να τερματίζω πρώτος, αφού ο αντίπαλός μου, γινόταν όλο και καλύτερος.
Σκοτάδι. Κάθισα πίσω και αφουγκράστηκα την απόλυτη ησυχία. Είχα μάθει να χάνομαι στο απόλυτο σκοτάδι που επικρατούσε σε κάθε διακοπή. Δεν ήμουν από τους τεχνοκράτες που είχαν ανάγκη το ρεύμα. Κοίταξα το μαύρο γυαλί της οθόνης. Το παράθυρό μου στον «άλλο» κόσμο. Έναν κόσμο βίαιο και επικίνδυνο μέσα στην ασφάλεια του παιχνιδιού. Έναν κόσμο τόσο διαφορετικό αλλά και τόσο ίδιο με την πραγματικότητα. Υποδυόμουν ρόλους, γινόμουν ένας ή πολλοί, άνθρωπος ή τέρας. Γευόμουν την ηδονή της ωμής βίας, χωρίς ποτέ να ήμουν εκ φύσεως βίαιος. Μύριζα την αδρεναλίνη της έντασης, την πρόκληση και τον ανταγωνισμό, την νίκη και την επιβίωση, την ήττα και τον θάνατο. Οδηγούσα αεροπλάνα, διαστημόπλοια, πλανήτες στην καταστροφή. Γινόμουν θεός. Όριζα μοίρες. Και τώρα ένα τίποτα μέσα στην σιωπή.
Καρφωμένος στο μαύρο γυαλί, προσπαθώ να φανταστώ τον άλλο κόσμο, όπως θα φαινόταν τώρα. Χωρίς ρεύμα. Άδειος, κρύος ή γεμάτος μια άγνωστη ζωντάνια που δεν μπορεί να συλλάβει η αντίληψή μου. Προσπαθώ μάταια να φανταστώ τους αντιπάλους μου. Πώς θα φαίνονται τώρα, χωρίς τις φανταχτερές στολές, τα πανάκριβα αμάξια, τα ξόρκια. Χωρίς την πολυτέλεια της δύναμης που τους έδινε το ρεύμα μέσα από το παιχνίδι. Μικροί, ανώνυμοι, τιποτένιοι. Έπαιζα μαζί τους κάθε λογής παιχνίδι. Και τις περισσότερες τρώγαν την σκόνη μου, τις σφαίρες μου. Αλλοίωνα τα άθλια πρόσωπά τους, γεμίζοντας τον κόσμο μου με τα λείψανά τους. Πολλές φορές έχανα για να ανεβάσω το ενδιαφέρον, δίνοντάς τους μία ακόμα ευκαιρία, λίγες σταγόνες ελπίδας, για να τα χάσουν όλα στο επόμενο ταμπλό. Τους έκανα να αγωνιούν σ’ έναν αργό μαρτυρικό θάνατο ή σε μια αργή, βασανιστική ήττα. Αλλά όταν έχανα, γέμιζα οργή. Και κείνη την μελαγχολία, Την πικρία του ηττημένου. Και τώρα μέσα στην μελαγχολία της σιωπής και την απομόνωση του σκοταδιού, χανόμουν. Ένιωθα γαλήνη. Ηρεμία. Ολοκλήρωση.
Κοίταξα το μαύρο γυαλί και προσπάθησα μάταια να συγκεντρωθώ στην δικιά μου μορφή. Να δω αντικειμενικά και να δώσω έναν τίτλο σ΄ αυτό που ήμουν τώρα, πέρα από τον κάθε ρόλο του παιχνιδιού. Ήμουν πολλά. Ήμουν τίποτα. Και όλα είχαν ημερομηνία λήξης. Όλα κρατούσαν όσο το παιχνίδι. Και ήμουν ήδη πέντε χρονών. Το καινούργιο μοντέλο που θα έβγαινε, με περισσότερες δυνατότητες καλύτερες επιδόσεις, θα ήταν και το τελευταίο μου μπλακ άουτ. Και τότε θα έχω μόνο την ανάμνηση, την νοσταλγία, μέχρι να ξεχάσω και να ξεχαστώ ολοκληρωτικά. Δεν είμαι από τους τεχνοκράτες που έχουν ανάγκη το ρεύμα … αλλά … είμαι μια παιχνιδομηχανή … και το ρεύμα είναι η ζωή μου.
Τέλος
Γραμμένη το 1989
Είσαι ωραίος,με άγγιξε το κείμενο σου.
Πολύ ωραίο κείμενο. Από τα καλύτερα που έχω διαβάσει από το community. Μπορώ να πω πως ανατρίχιασα στο τέλος.
Φίλε μου πολύ ποιητικό το άρθρο σου μπράβο!
Ωραιο!!
[IMG]http://i.imgur.com/ymnqNIT.png[/IMG]
Πολύ ωραία τα γραφείς. Ειδκά το σημείο "Γινόμουν θεός. Όριζα μοίρες. Και τώρα ένα τίποτα μέσα στην σιωπή." πιστεύω είναι όλη η ουσία του κειμένου.
Ευχαριστώ για τα σχόλια :)
Καθάριζα τα αρχεία μου και το βρήκα. Αναμνήσεις ... από τότε που ήμουν θεός ... gamer εννοώ ...
Θελεις να πεις οτι τώρα έχεις εγκαταλείψει το "άθλημα"; Αν κρίνω από την εικόνα σου βλέπω ότι έχουμε κοινές καταβολές...
Όχι, απλά σαν gamer, έχω καιρό να ασχοληθώ με ρεκόρ. Αυτό ήταν που με έκανε να νιώθω την ένταση. Η αφοσίωση και η αδρεναλίνη ενός ρεκόρ. Είναι κάτι, που έφυγε από προτεραιότητα.
Αυτό που έμεινε, είναι το γράψιμο ... ευτυχώς.
Ευγε... ετσι λακωνικά, διότι το κείμενο μιλάει από μόνο του! ;)
πολύ ωραίο κείμενο και νομίζω ότι αντιπροσωπεύει όλους εμάς τους gamers
@korko μάλλον αντιπροσωπεύει όλες τις κονσόλες που περάσανε από τα χέρια μας. εμείς είμαστε από την "άλλη πλευρά" :)
Τελικά βγήκε σε πολύ καλό ο διαγωνισμός του enternity. Διαβάζουμε μερικά πραγματικά εξαιρετικά κείμενα από την κοινότητα, σαν αυτό εδώ.
Έχετε καλή πένα, παιδιά. Τώρα που την ξεσκουριάσατε για τον διαγωνισμό, μην την αφήσετε πάλι. Έχει πολύ ενδιαφέρον να διαβάζουμε και τέτοια κείμενα.