Σε επίπεδο εξέλιξης η τάση είναι προφανέστατη. Το παραδοσιακό turn based gameplay με pause και party έχει μπει στο περιθώριο. Η έμφαση πέφτει στο μοναχικό χαρακτήρα με ένα henchman. Εξαιρέσεις είναι τα Dragon Age (όχι τόσο τα Mass Effect γιατί τρία άτομα δεν είναι party, καφεδάκι είναι), τα underground Drakensang και κάποιες επερχόμενες indie απόπειρες τύπου Legend of Grimrock, που παραείναι retro. Τα jRPG είναι άλλη ιστορία αλλά και εκεί το Xenoblade έφερε φρέσκο αέρα ενσωματώνοντας πολλά δυτικά στοιχεία, που μένει να δούμε αν θα ανανεώσουν τη σχολή. Μια άλλη γενική τάση είναι η εγκατάλειψη των γραμμικών σεναρίων είτε σε ανοιχτούς είτε σε κλειστούς κόσμους. Οι επιλογές στην πλοκή έχουν αυξηθεί πάρα πολύ και είναι το κύριο γνώρισμα σημαντικών επερχόμενων τίτλων, οπότε πιστεύω πως θα δούμε όλο και περισσότερη εξέλιξη στη γραφή και τους open world κόσμους τα επόμενα χρόνια.
Είχαμε τη μεγάλη χαρά να απολαύσουμε ώριμες, ολοκληρωμένες ιστορίες με σοβαρό προβληματισμό που ξέφευγαν από την πεπατημένη, κάτι που σε άλλα είδη σήμερα και σε προηγούμενες εποχές των RPG ήταν πραγματικά δυσεύρετο. Κάποιος μπορεί να πει πως δεν είδαμε κάποιο τίτλο που να πάει το είδος ένα βήμα παραπέρα και θα έχει δίκιο σε κάποιο βαθμό, κυρίως λόγω της έλλειψης νέων IPs. Από την άλλη είδαμε όμως την απαγκίστρωση από αφηγηματικές αγκυλώσεις και κλισέ του παρελθόντος και την πολύ σωστή ενσωμάτωση μηχανισμών stealth και μάχης, δάνεια από άλλα είδη. Πλέον οι χαρακτήρες μας μπορούν να κάνουν κι άλλα πράγματα πέρα από το να μιλάνε και να κουνάνε ένα σπαθί, και τα κάνουν όλο και καλύτερα. Η δροσιά που μπήκε ήταν ευπρόσδεκτη από όλους και έκανε το είδος ακόμα πιο προσιτό στο ευρύ κοινό των FPS και των action, χωρίς σημαντικές επιδράσεις στον πυρήνα του - το role playing γνώρισε δόξες. Η συνέπεια ήταν πως παράγοντες όπως το ΑΙ, η μάχη και τα γραφικά, που χαντάκωσαν ιδιαίτερα ενδιαφέροντες τίτλους όπως το Alpha Protocol παλιότερα, παίζουν όλο και μεγαλύτερο ρόλο γιατί οι απαιτήσεις έχουν αυξηθεί. Η κατακλείδα είναι πως με δεδομένη την εμπειρία σε θέματα αφήγησης, διαλόγων και character building και με την εισαγωγή ολοκληρωμένων μηχανισμών μάχης (με πυροβόλα όπλα ή σώμα με σώμα) και stealth το μέλλον διαγράφεται ελπιδοφόρο.
Πιστεύω όμως πως θα περάσουν δύο με τρία χρόνια μέχρι να δούμε ένα πραγματικά ρηξικέλευθο παιχνίδι. Όπως σε ένα κύμα υπάρχουν «όρη» και «κοιλάδες», έτσι και στη βιομηχανία το 2011 ήταν κορυφή οπότε θα ακολουθήσει μια σχετική κάμψη, είτε σε ποσότητα είτε σε ποιότητα. Σε θέμα εξέλιξης μπορούν να γίνουν πολλά ακόμα, και όπως ερμηνεύω τα πράγματα σε δύο τομείς υπάρχουν ήδη σημάδια κόπωσης και θα ήθελα πάρα πολύ να δω εξέλιξη πάνω τους. Το πρώτο στοιχείο αφορά την ουσιαστική ενσωμάτωση του χρόνου στο gameplay. Στα σημερινά RPG είναι από διακοσμητική (κύκλος μέρας / νύχτας με κόσμο να πηγαινοέρχεται) ως ανύπαρκτη. Ο κόσμος μπορεί να καίγεται, να επίκειται καταστροφή, να χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα, αλλά ο παίκτης μπορεί άνετα να περάσει ώρες κάνοντας crafting, μαζεύοντας loot και ολοκληρώνοντας άσχετα quests και ας γκαρίζει ο Χ NPC «τρέχα μας την πέφτουνε». Ένα σοβαρό χρονόμετρο θα έδινε απίστευτο βάθος και σε κλειστούς και σε ανοιχτούς κόσμους, θα έδινε τρομερή ένταση και αληθοφάνεια στα quests και θα βοηθούσε πολύ στη συνοχή.
Παραδόξως προς αυτή την κατεύθυνση έχουν γίνει ελάχιστα βήματα όλα αυτά τα χρόνια και είναι κρυφός μου πόθος να δω ένα τέτοιο RPG. Ένα άλλο ζήτημα αφορά κυριολεκτικά το τι κάνει ο παίκτης και πώς το κάνει. Για τους διαλόγους υπάρχουν dialogue trees, για το stealth το crouch, για τις μάχες ένα σωρό επιλογές, αλλά για όλα τα υπόλοιπα; Crafting, lockpicking, pickpocket, alchemy, χρήση συστατικών, διάφορες άλλες ενέργειες αποκτούν όλο και πιο κεντρικό ρόλο στα σύγχρονα RPG αλλά αυτό που κάνει ο παίκτης είναι να χειρίζεται μενού και να πατά το interaction key. Προσωπικά έχω κουραστεί να βλέπω τα πάντα γύρω μου σαν containers και interaction points και ώρες ώρες μου δίνεται η αίσθηση πως παίζω το ίδιο ακριβώς παιχνίδι με διαφορετικό σενάριο, setting και character building. Στο Skyrim δεν υπάρχει καμία διαφορά αν ανοίγεις ένα μπαούλο ή κλέβεις ένα πουγκί, απλά πατάς το E. Στο Witcher 2 είτε κατασκευάζεις πανοπλία είτε φίλτρο απλά μπαίνουν μερικά υλικά στις θέσεις τους και αυτό είναι όλο. Στο lockpicking έχουμε δει όμορφα mini games αλλά και τυπικά checks. Όλα αυτά εντάσσονται σε κάτι γενικότερο: την αλληλεπίδραση με τον περίγυρο, όταν ο περίγυρος δεν κρατάει σπαθιά και δεν έχει physics.
Από το απλό click ή κουμπί, το ίδιο interaction δηλαδή για οτιδήποτε, θα μπορούσαν να εισαχθούν νέες μέθοδοι που θα έβαζαν και τον παράγοντα της δυσκολίας. Για παράδειγμα ο παίκτης να κάνει κινήσεις με το ποντίκι ή τον αναλογικό μοχλό για να ανακατέψει και να τεμαχίσει τα συστατικά ενός φίλτρου, ή να κινεί τον κέρσορα σα βελόνα ή σφυρί για να βελτιώσει ένα αντικείμενο. Έτσι, ανάλογα με το πόσο επιδέξιος είναι ο παίκτης και το πόσο λεπτές κινήσεις απαιτούνται για τα πιο πολύπλοκα φίλτρα, ξεπερνιέται και o βραχνάς των checks. Παρόμοιο mini game θα μπορούσε να υπάρχει και για thieving ενώ ήδη υπάρχει για lockpicking και hacking. Κάτι ανάλογο είχε εφαρμοστεί σα σύστημα μαγείας παλιότερα στο Arx Fatalis με πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα αλλά δεν ακολουθήθηκε, εκτός αν το δει κανείς σαν εφαρμογή σε χειρισμό touch. Βήματα προς αυτή την κατεύθυνση έχουν γίνει και τα είδαμε έντονα και φέτος, ειδικά στο Deus Ex: Human Revolution αλλά και στα QTE του Witcher 2. Δε θα ήθελα να δω τα τελευταία να γενικεύονται όμως όπως έχουν κυριαρχήσει στο υπόλοιπο gaming.
Για το τέλος άφησα κάτι που αφορά τη βιομηχανία στο σύνολό της και προήλθε από ένα φετινό RPG. Είναι η μοναδική πολιτική της CD Projekt απέναντι στον καταναλωτή αλλά και μέχρι τώρα με το GOG. Σε επίπεδο πρακτικής τη θεωρώ το πιο σημαντικό στοιχείο του 2011 ευρύτερα και μακάρι να βρει μιμητές, γιατί επιτυχημένη εμπορικά είναι (αν και όχι στο βαθμό που αξίζει στο Witcher 2). Πέρα από την πολύ τολμηρή κίνηση της κατάργησης του DRM και της υποστήριξης του τίτλου με τη version 2.0, το επιπλέον περιεχόμενο και τα δωρεάν DLC, η εταιρία έριξε πολύ γρήγορα την τιμή, το προώθησε με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους είτε μέσω του Steam είτε του GOG είτε των premium και collectors editions που είχαν και εξαιρετική τιμή και ουσία, και κυρίως στο θέμα των δωρεάν DLC. Είναι μια customer friendly πρακτική από την αρχή μέχρι το τέλος και κυρίως αποτελεί απάντηση στο μοντέλο που ακολουθεί η υπόλοιπη βιομηχανία σε θέματα τιμολογιακής πολιτικής, προστασίας και καταπολέμησης της πειρατείας. Για το θέμα με τις μηνύσεις της CD Projekt σε χρήστες, η ουσία είναι πως δε μπορείς να απαγορεύσεις από μια εταιρία να υπερασπιστεί το προϊόν της όσο ο τρόπος είναι νόμιμος και υπάρχουν αποδείξεις, όχι τυφλές ενέργειες.
Αυτό δεν αναιρεί το ότι οι μηνύσεις προς καταναλωτές είναι πολύ άκομψη κίνηση, αλλά δε μπορεί να της προσάψει κανείς κάτι. Η διαφορά με άλλες περιπτώσεις είναι πως η CD Projekt έχει και την ηθική με το μέρος της με την όλη της στάση και φιλοσοφία, την ίδια ώρα που άλλες εταιρίες ταλαιπωρούν τους παίκτες με ημιτελή προϊόντα, βασανιστικά DRM και παραπλανητικό marketing. Το καρπούζι και το πεπόνι είναι εδώ σαφώς στα χέρια του gamer / καταναλωτή, αλλά η πραγματικότητα είναι πως οι δικαιολογίες και για τις δυο πλευρές τελειώνουν. Δεν υπάρχει δικαιολογία να «πειρατευτεί» ο τίτλος και δεν υπάρχει δικαιολογία για τα online registrations και DRMs άλλων εταιριών, από τη στιγμή που ένας ΑΑΑ τίτλος είναι επιτυχημένος και αναγνωρισμένος χωρίς αυτά.
Αλλά από την άλλη αυτά λέει η δική μου η κούτρα. Εσείς τι πιστεύετε;
Εγω πιστευω οτι το Witcher 2 ειναι παιχνιδι επομενης γενιας απο μια εταιρια τοσο καινουρια αλλα και τοσο ωριμη ταυτοχρονα . Τοσο μοναδικο γεματο νεες ιδεες , ρισκα που συνοδευτηκαν απο αριστες υλοποιησεις . Οσο για την κοιλαδα που θα βρει η βιομηχανια να την περιμενεις το 2013 . Ξερεις ομως οτι η ιστορια επαναλαμβανεται . Οταν υπαρχει μια μετρια χρονια εως κακη για το gaming θα βγει ενα παιχνιδι που θα τα σαρωσει ολα .
Κι εγώ περιμένω πολλά από ένα επόμενο RPG γιατί ομολογουμένως μέχρι στιγμής με τα διάφορα που έχω καταπιαστεί κάτι λείπει.... Ωστόσο περιμένω και το καινούριο Diablo , όχι ότι σίγουρα θα κάνει τι διαφορά, απλά έχω μια κρυφή επιθυμία ότι θα μου κάνει αυτό το "κλικ" που δε μου έκαναν τα υπόλοιπα ( με σχεδόν εξαίρεση ίσως το witcher)
Πολύ ωραίο blog post στο σύνολο του. Θα σταθώ λίγο στο θέμα του "χρόνου". Το συγκεκριμένο θέμα είναι κάτι που με απασχολεί αρκετό καιρό τώρα. Περιμένω και εγώ πως και πως το παιχνίδι που θα σου λέει "η τάδε πόλη θα δεχθεί επίθεση από δράκο σε 4 μέρες" και να σε αφήνει να κάνεις ότι θέλεις, πήγαινε κάνε sidequests και βρες μετά την πόλη καμμένη γιατί εσύ πήγες την 6η μέρα.
Φυσικά αυτό είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί, τουλάχιστον για να γίνει σωστά και όχι βάζοντας απλά timers που τη λήξη τους ακολουθεί η οθόνη του game over. Πάντως η τάση των δημιουργών για κόσμους που επηρεάζει ο παίχτης σιγά σιγά θα μας οδηγήσει και εκεί.
//Spoιlers για το Skyrim και το Winterhold College
Στο Skyrim ακολουθώ τα quests για το Mage's College, και ενώ γούσταρα κάθε νέο quest, ξενέρωσα όταν σε στέλνουν να βρεις το Stuff of Magnus. Γυρνάς στο κολέγιο, ο Ankano προσπαθεί να κάνει δικό του το Eye of Magnus (σκοτώνοντας μπροστά σου τον Arch-Mage) και η λύση είναι να σε στείλουν σε ένα ταξίδι που κανονικά θα έπαιρνε μέρες (αλλά σε game time θα πάρει 3-4 ώρες). Και όταν γυρίσεις ο Ankano θα είναι ακόμα εκεί να χτυπάει με μαγεία τη σφαίρα....
Καταπληκτικότατο άρθρο! Από τα καλύτερα μπορώ να πω που έχουν ανέβει! Εύγε!
Ας πω κ εγώ 2 λογάκια τώρα...
Στο θέμα με τον "χρόνο" συμφωνώ και εγώ! Πρέπει να υπάρχουν κάποιες "ποινές" καθώς και να δίνεις στον παίκτη την αίσθηση της πίεσης για να επιτευχθεί κάτι! Είναι πολύ δύσκολο κ πολύπλοκο όμως! Ειδικά στα story driven παιχνίδια, για αρκετούς λόγους!
Στο interaction τώρα, συμφωνω εν μέρει! Ναι, να υπάρχουν κάποια στοιχεία, ειδικά κάποια minigames για να κάνεις κάτι, σε στυλ Bioshock/ME! Ιδέες για τέτοια πράματα υπάρχουν αρκετές στο mobile gaming!
Βέβαια εγώ δεν προτιμώ να σπαταλάω χρόνο στο να κόβω και να ράβω διάφορα πράματα και να προσέχω τις ποσότητες!
Θέλω να φτάσει στο απόλυτο αυτό που λέει κ το όνομα RPG! Δλδ ο χαρακτήρας μας ανάλογα με τις αποφάσεις, να έχει και τις επιπτώσεις! Για αυτό κ το ΜΕ νομίζω βαδίζει σωστά!
Προσωπικά μιλώντας εμένα μου αρέσουν να εξελιχθούν κ παιχνίδια όπως τα Darksiders/ Borderlands/ Risen2! Περιμένω πολλά από αυτά τα 3! Μηχανισμούς, ιστορία, τρόπος εξέλιξης χαρακτήρα, looting κ αντικειμενα, combat.... (ξέρω τις αδυναμίες των 1ων μερών, αλλά οι πρσοδοκίες είναι τεράστιες με αυτα που έχουν πει!!)
Γενικώς είμαι ικανοποιημένος από την εξέλιξη του RPG αλλά νομίζω πως για να δούμε κατι πρωτοποριακό πλέον, χρειάζεται κ υπολογιστική ισχύς! Από την άλλη, δεν ξέρω αν πρέπει να αναλώνονται οι devs σε κάποια πράματα όπου απλά δεν επηρρεάζουν το όλο αποτέλεσμα, αλλά σίγουρα θα δώσουν άλλη πνοή στο παιχνίδι!
Πάνο έχεις δίκιο ότι κανείς δεν θέλει να ασχολείται με μικρολεπτομέρειες γιατί στην ουσία αποσπάσαι από το βασικό παιχνίδι. Από την άλλη όμως σκέψου πόσο πιο "παιχνίδι ρόλων" θα είναι ένα παιχνίδι αν απαιτεί από τον παίχτη ικανότητα για κάποια στοιχεία που τώρα υλοποιούνται με απλό πάτημα κουμπιών. Για παράδειγμα παίζεις Skyrim και μπορείς να κάνεις smithing, alchemy, enchanting κτλ, παράλληλα με το να είσαι ένας γαμάτος μάγος. Θα ένιωθες πιο κοντά στον χαρακτήρα πιστεύω αν για παράδειγμα ήσουν κακός στο smithing (δεν την πάλευες με τον μηχανισμό που είχε), αλλά ήσουν καλός στην αλχημεία και αποφάσιζες να ασχοληθείς με αυτή. Έτσι η απόφαση του αν θα ασχοληθείς με κάτι και με τι θα είχε μεγαλύτερο βάρος για την ανάπτυξη του χαρακτήρα.
Εμένα προσωπικά δε μου αρέσει η ιδέα του "χρονόμετρου" ! :p
Θα ένιωθα πως με περιορίζει να κάνω κάτι που θέλω, όποτε το θέλω και όπως το θέλω... Μπορεί πχ να ήθελα να ανεβάσω πολλά levels ή να κυνηγήσω αντικείμενα και μυστικά.
Επιπλέον, δε μου αρέσουν κάποια RPGs που ο καθένας γίνεται ό,τι class θέλει ή που κάνει mix μεολοένα και περισσότερες δυνατότητες. Όπως στα FF12&13 πχ, δεν υπάρχει ξεκάθαρα κάποιος χαρακτήρας μάγος, όπως πχ η Lulu στο X. Μου αρέσει να υπάρχουν προκαθορισμένοι χαρακτήρες.
Ακόμα και στο Dark Souls/ Demon's Souls, δε μου αρέσει κάποιος που έχει rogue/thief να έχει πρόσβαση και σε μαγικά! Από πού κι ως πού!? Tι χαρακτήρας είναι αυτός; Magic Thief???? Οι μίξεις θα ήταν ωραίες πχ σε healers και wizards, καθότι τόσο η μαύρη όσο και η λευκή, είναι ουσιαστικά μαγείες!
Εμένα μου λείπει ένα καλό jRPG. Βαρέθηκα να βλέπω και να παίζω συνέχεια δυτικά RPGs. Fallout, Skyrim, Mass Effect, δεν είναι για μένα, είναι βαριά για το γούστο μου. Αν και το Dragon Age, το λάτρεψα, όπως έχω και αδυναμία σε Diablo, Sacred, Dungeon Siege, Baldur's Gate και Drakensang.
Ένα από τα καλύτερα RPGs που έπαιξα τα τελευταία χρόνια είναι το Valkyrie Profile 2: Silmeria. Απίστευτο RPG... Από τη γενιά αυτή ξεχώρισα ιδαιτέρως το Lost Odyssey. Μου αρέσουν RPG της παλιάς σχολής και απαιτώ από κάθε RPG να βλέπω το ΧΑΜΟ από εφέ στα spells!! :D
@The White Prince
Σου έχει λείψει ένα καλό JRPG; Το Xenoblade λέει "Γεια χαρά νταν" :P
Αχ..... Μακάρι να είχα χρόνο να παίξω το Xenoblade αλλά πού χρόνος με τόσα παιχνίδια που πρέπει και θέλω να ασχοληθώ για reviewδάκια;; Χεχε :p
Έρχεται και το FF13-2 και το Last Story XD
Kαλά όταν βγει το FFX HD θα με χάσετε!! Είμαι διατεθειμένος να αφιερώσω άλλες 250 ώρες στο έπος! :D
Σπύρο συμφωνώ σε αυτό που λές, απλά λέω ότι πρέπει να μπει με μέτρο και φειδώ! Δλδ να μπει σωστά, κ όχι να το βάλουνε έτσι για να πουν ότι το βάλανε, καθώς και να μην χαθέι η μπάλα κ να ασχολούνται περισσότερο με αυτά! Δλδ μην λέμε μετά ότι ένα παιχνίδι δεν ανήκει στην κατηγορία των RPG επειδή δεν έχει τέτοια! Καταλαβαίνεις πως το εννοώ!
Από μένα είναι ευπρόσδεκτα τέτοια χαρακτηριστικά! Εννοείται...
Το πιο συνηθισμένο παράδειγμα mini game πάντως, οι μηχανισμοί hacking και lockpicking όπως τους είδαμε στα Elder Scrolls, στα Mass Effect και στο Human Revolution, λειτουργούν μόνο θετικά. Σκέψου επίσης πως αναλογικά περνάς ελάχιστη ώρα κάνοντας crafting σε σχέση με το χρόνο που δαπανάς για μετακίνηση, αγοραπωλησίες κλπ, οπότε το να περάσεις 5 λεπτά με το ρολόι παίζοντας ένα mini game μια φορά στο τόσο δεν είναι βάρος. Κριτήριο προφανώς είναι το role-playing, με όποιο τρόπο και να εκφράζεται, απλά με τέτοιες μεθόδους πιστεύω πως θα ενισχυθεί πολύ περισσότερο.
Στάθη πάει πολύς καιρός που έχει σταματήσει να με ενοχλεί το multiclass. Αν και στην αρχή είχα αηδιάσει πραγματικά με τη 3rd editon στο DnD και τα "αίσχη" που επέτρεπε (μετά με την 3,5 συνήθισα κάπως), στην πορεία η ελευθερία στο character building έδρασε με τέτοιο τρόπο που περιόριζε τον παίκτη στα πλαίσια που εκείνος έθετε. Αν είχες φτιάξει μια μηχανή του κιμά, έτσι κι αλλιώς δε σε ενδιέφεραν τα social skills οπότε μην παραπονιεσαι που η μόνη σου επιλογή είναι οι φάπες. Δε θυμάμαι κάποιο παιχνίδι που να σε υποχρεώνει να παίξεις multiclass, ειδικά σε hack 'n' slash, μπορείς να είσαι όσο purist θες με τους δεδομένους περιορισμούς. Το Dark Souls είναι ειδική περίπτωση γιατί το gameplay του είναι τόσο απαιτητικό που αναγκαστικά δουλεύεις με ό,τι έχεις στα χέρια σου.
Από jRPG...Xenoblade όντως, η καλύτερη αν και μόνη "μεγάλη" επιλογή. Αλλιώς emulator και 16-bit :)
Aυτό με το χρονόμετρο, το είδαμε λίγο πολύ στο Human Revolution στην πρώτη αποστολή. Αν έκοβες βόλτες τα θύματα θα πέθαιναν από την βόμβα.
Σε αυτή τη γενιά θέλω πολύ να παίξω καλά RPGs. Το θέμα είναι πως στις οικιακές κονσόλες έχουν βγει πολύ λίγα και μερικά από αυτά είανι δυεύρετα πια.Οπότε την βρίσκω με όσα βγαίνουν στο PSP αλλά και πάλι νιώθω πως κάτι λείπει από την όλη εμπειρία. Πχ έπαιζα Crisis Core και Kingdom Hearts στο PSP μου και ήταν μία τα κοντρόλς, μία τα γραφικά και μία ότι είναι υπερπαιχνιδάρες και μου την έδωσε που τα έπαιζα σε οθονίτσα. Περιμένω πολλά από τα μελλοντικά RPG, ειδικά από το Versus και το KH3 όπου βρίσκεται πίσω o Nomura. Ακόμα περιμένουμε ένα DA3 αλλά και το ΜΕ3 το οποίο δεν ξέρω τι ακριβώς παίζει με τα RPG στοιχεία του. Στις μελλοντικές μου αγορές, έχω και το Tales Of Graces F μιας και θέλω πολύ να ασχοληθώ με την σειρά, αλλά το localisation kaι το χαμηλό τους στοκ δεν με αφήνει...
Σαν τη σειρά Baldur's Gate δεν νομίζω να ξαναβγεί, ήταν απλά το τέλειο RPG για μένα, με διαφορά από τα υπόλοιπα. Στα πιο σύγχρονα θα συμπεριελάμβανα το Mass Effect και το Skyrim αλλά ελπίζω πως στο μέλλον κάποια εταιρία θα παρουσιάσει κάτι πρωτότυπο.
Στάθη ντροπή κι αίσχος.Ακόμα να ασχοληθείς με το Xenoblade βρε;Και μου το παίζεις και jrpgάς,τρομάρα σου. :P
Καλά μη νομίζεις,κι εγώ με τη ζελατίνα το έχω ακόμα,χαχαχα. :D
Θα συμφωνήσω απόλυτα στο θέμα του χρόνου και τι ρόλο παίζει στα RPG, Γιάννη.Για παράδειγμα στο Skyrim, θεωρητικά μπορούν να περάσουν και 2 χρονια In game Και να μην έχεις κάνει τίποτα και ακόμα να ακούς' The dragons are here and are gonna destroy the world'.
Ρε τι λέτε για χρόνους.!!!... Έχετε παιξει Majora's Mask?? Είναι αγχωτικοί οι timers και τα re-loading screens μόνο νεύρα σπάνε. Σε open world παιχνίδια που σπρώχνουν τον παιχτη να εξερευνίσει και να ξεχαστεί- χαθεί σε άκυρα μέρη δεν παίζει αύτο. ΑΑαα θυμάτε κανείς τους timers σε κάποια σημεία στο FF8 fail..
Μπράβο πολύ ωραίο άρθρο ! Πιστεύω πως η CD Projekt κατάφερε να τα πάει πάρα πολύ καλά με το witcher & witcher 2 και αργότερα να βγάλει και άλλους "δυνατούς" rpg τίτλους .
Όλα αυτά που λες θα είναι πολύ ενδιαφέρον για κάποιον που μπορεί όλη μέρα να κάθεται πάνω από τον υπολογιστή! :P Εγώ προσωπικά δεν θα μπορούσα τις 3-4 ώρες που θα μπορέσω να κάτσω στον υπολογιστή να κάθομαι και να παίζω minigames. Στο Elder Scrolls που παίζω τώρα εγώ π.χ. (μόλις έκανα αναβάθμιση σε υπολογιστή δεκαετίας γι'αυτό μπόρεσα να το βάλω τώρα) το σύστημα του lockpicking ας πούμε μου φαίνεται πολύ δύσκολο ώρες ώρες και δεν έχω την υπομονή να κάτσω να το κάνω. Αν ήταν έτσι και άλλα πράγματα μέσα στο παιχνίδι το ενδιαφέρον μου θα ήταν ελάχιστο.
Όσον αφορά τον χρόνο πιστεύω πως θα ήταν ωραίο να υπάρχουν περιορισμοί. Γιατί π.χ. πήρα μια αποστολή στο Oblivion και με περίμεναν 2 τύποι σε ένα σημείο και εγώ πήγα 5-6 μέρες αφού πήρα την αποστολή. Και είχα περάσει και από το δρόμο που περίμενα την πρώτη μέρα και τους είδα μα δεν πήρα το quest.
Πρέπει να ναι δύσκολο για τους προγραμματιστές κάτι τέτοιο και να περιπλέκει τα πράγματα μα θα ήταν πολύ πιο ρεαλιστικό! ;)
Ωραίο άρθρο indeed. Και ακόμα πιο ωραία η συζήτηση από κάτω.
Raphael έχεις ένα δίκιο στο θέμα του χρόνου, κάποιος που δεν έχει μεγάλα περιθώρια όντως μπορεί να κουραστεί. Από την άλλη δεν είναι υποχρεωτικό σε κάθε ενέργεια να υπάρχει mini game παρά μόνο όπου υπάρχει λογική, ενώ εξαρτάται πάντα από την εφαρμογή. Μιλώντας για Elder Scrolls, το σύστημα του Oblivion μου είχε φανεί αρκετά δύσκολο μα και ιδιαίτερα τεχνικό (όπως τεχνική διαδικασία είναι το να διαρρήξεις μια κλειδαριά) ενώ του Skyrim αρκετά χειρότερο γιατί ήταν υπερβολικά trial and error. Όπως είπα και πριν πάντως, δεν είναι ανάγκη να υπάρχουν παντού mini games ενώ ο χρόνος που περνάς σε δραστηριότητες τύπου crafting είναι συγκριτικά λίγος.
Ακόμα κι έτσι όμως λύσεις υπάρχουν. Θα μπορούσε να υπάρχει ξεχωριστό difficulty setting για mini games ώστε να τα περνάς αέρα πατέρα, ή ακόμα και κάποιος μηχανισμός in game όπως τεχνίτες για το crafting (που όμως θα σε γδέρνανε στο χρήμα για να υπάρχει ισορροπία), μαγεία ή ειδικά αντικείμενα.
Ωραία τα mini-games και όλα τα σχετικά, με το σύστημα μάχης τι γίνεται όμως; Η τάση που επικρατεί αυτή τη στιγμή είναι η στροφή προς το καθαρό action στοιχείο και εκφράζεται πιο έντονα με το Kingdoms of Amalur. Από ό,τι έχω δει έως τώρα, μπορεί να μην υπάρχει απροσμέτρητο βάθος πίσω από τη λειτουργία του (αν και αυτό μπορεί να αλλάξει αργότερα), όμως η αίσθηση που επιτυγχάνεται καθιστά το παιχνίδι πιο διασκεδαστικό σε αυτόν τον τομέα από τίτλους όπως το Skyrim. Μόλις προχωρήσω περισσότερο θα είμαι σε θέση να κάνω και πιο ουσιαστικό σχόλιο επί του θέματος.
Πολύ σωστή παρατήρηση και το είδαμε πολύ έντονα σε σχεδόν όλα τα δυτικά RPG των τελευταίων χρόνων . Γνώμη μου είναι πως είναι θετική εξέλιξη, τόσο αν μιλάμε για FPS μηχανισμούς όσο και αν πρόκειται για action, είτε του Witcher 2 είτε του God of War / Devil may Cry του Kingdom of Amalur (διόρθωσέ με αν κάνω λάθος). Το ζήτημα είναι αν το character building θυσιάζεται επειδή κάποιοι δεν μπορούν / δεν ξέρουν να συνδέσουν τα stats με άμεση μάχη. Το μοντέλο των Elder Scrolls δεν έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα ενώ σε άλλα παιχνίδια υπάρχει ένα απλό skill tree που δεν επιτρέπει πολλά συμπεράσματα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το Mass Effect 3 από αυτή την άποψη, ειδικά μετά το τσεκούρωμα του character building του 2.
Θυμάμαι ένα παιχνίδι στο οποίο ο χρόνος είχε πολύ σημασία.Στο Zelda: Majora's Mask,αν και δεν ήταν ακριβώς rpg.
Εκτός αυτού το Oblivion είχε κάτι αποστολές που σου έλεγε να πας τη τάδε ώρα στο τάδε σημείο για να συναντήσεις κάποιον,και φυσικά μη ξεχνάμε τα κλασσικά pokemon του gameboy.