Το βασικό χαρακτηριστικό των ταινιών του Γούντι Άλεν είναι το σενάριο και οι δυνατοί γυναικείοι χαρακτήρες, ακόμη και όταν μιλάμε για δεύτερους ρόλους. Όταν σήμερα βλέπεις και τα δύο να μην μπορούν να σου επιβληθούν στη μεγάλη οθόνη, πια, χάνεται το παράπονο για την πτώση του δημιουργικού συμβόλου που ακούει στο όνομα Γούντι Άλεν και μένει μονάχα μια αίσθηση λύπησης. Πιο δραματικής κι από το τελευταίο πλάνο της παρατημένης στο κενό ενός μη φινάλε ηρωίδας του. Στη «Θλιμμένη Τζάσμιν» υπάρχει το σενάριο, αλλά απουσιάζει η ιστορία, ο προορισμός, το κλείσιμο των λογαριασμών. Όλα τα πρόσωπα τα οποία εμφανίζονται είναι περαστικά, μπαίνουν στη ζωή των ηρώων αναπάντεχα και εξαφανίζονται με μια απίστευτη ευκολία, αφήνοντας πίσω τους τραυματικές εμπειρίες που, ίσως, σε διδάξουν κάτι. Ότι όλοι οι άνδρες είναι άχρηστοι και ψεύτες; Ότι όλες οι γυναίκες είναι νευρωτικές και τυφλές να δουν την αγάπη ακόμη και όταν τις κρατά σε μια αγκαλιά; Ειλικρινά, δεν έλαβα κανένα μήνυμα, ούτε καν έναν μηδενιστικό σαρκασμό προς το ανθρώπινο, ανόητο είδος μας. Τα πάντα έμπαιναν με αφέλεια μέσα στην πλοκή και χάνονταν στο… εκτός κάδρου άγνωστο, με την κεντρική ηρωίδα να παραπαίει μεταξύ Μπλανς Ντιμπουά και ανακατεμένης βότκας με Xanax. Χωρίς σταματημό και με κάτι κρίσεις μονολόγων σε μορφή σαλεμένου trip στο παρελθόν.
Θυμάμαι τα χρόνια που υποτιμούσαμε τον Άλεν και τα με το ζόρι μπεργκμανικά του ψυχοδράματα ή τις απόπειρες να αντιγράψει τα ευρωπαϊκά πρότυπά του, μέχρι να φτάσει στην ιδανική ωρίμανση με τις ξεκάθαρα δικές του δόσεις χιούμορ, σε ένα πάντρεμα που μας έδωσε αριστουργήματα, ως τα μέσα των 90′s και για δύο δεκαετίες σχεδόν. Για να κατανοήσει κανείς βαθύτερα την ήττα της «Τζάσμιν», πρέπει να επιστρέψει σ’ εκείνα τα χρόνια και τα φιλμ που στη σύγκρισή τους με το σήμερα σε προκαλούν κι εσένα ν’ αναζητήσεις… τα χάπια σου! Ειλικρινά, πρέπει να έχει κανείς πλήρη άγνοια της φιλμογραφίας του Άλεν για να επαινέσει ή να υποστηρίξει τούτο εδώ το έργο. Φυσικά, ο άνθρωπος δεν είναι ούτε τυχαίος ούτε και άχρηστος. Ξέρει πως το υλικό της «Τζάσμιν» είναι μια ανακυκλωμένη αρπαχτή και για να κρατήσει το ενδιαφέρον του θεατή, ο οποίος πάντοτε ελπίζει να εντοπίσει τα παρελθόντα απομεινάρια τής μαγείας τού Άλεν, έστω στην πένα, ξεδιπλώνει το σενάριό του μέσω της γραμμικής αφήγησης σε δύο χρόνους, λες και τα flashback θα μας αποκαλύψουν κάτι που δε γνωρίζαμε από την αρχή. Τσάμπα κόπος. Ή, μάλλον, ένας καλός τρόπος να καλύψεις τις αδυναμίες μιας ιστορίας που δεν οδηγεί πουθενά. Μιάμιση ώρα αργότερα, τα πάντα έχουν μείνει εκεί που τα βρήκες. Κι αυτό δεν το λες καλό…
Η αδυναμία του Άλεν να προσανατολίσει το καστ του προς μια ανάπτυξη χαρακτήρων και ουσιαστικών ρόλων (επειδή δεν υπάρχουν…) αφήνει εκτεθειμένη πρωτίστως την Κέιτ Μπλάνσετ, η οποία, εντελώς συμπτωματικά, έχει τη σκηνική πείρα της ερμηνείας της Μπλανς Ντιμπουά από το παρελθόν (άραγε, την είχε δει στη Νέα Υόρκη ο Γούντι;) και κάπως αφηρημένα «αγκιστρώνεται» στην ηρωίδα του Τένεσι Γουίλιαμς όταν έρχονται τα δύσκολα, αφήνοντας να της ξεφύγει (σε μια φευγαλέα εξομολόγηση) πως εκτός από τα Xanax έχει υποστεί και κάποια θεραπεία με ηλεκτροσόκ (σημείο απολύτως θολό και αιωρούμενο σεναριακά), που οριακά αιτιολογεί τη δραματική της κατάπτωση. Η Τζάσμιν της Μπλάνσετ δεν έχει ζωή. Μοιάζει με ένα κολάζ από προκάτ νευρώσεις, πριν από το μεγάλο μακροβούτι στον γκρεμό τής απώλειας της λογικής. Ακριβώς επειδή το μακροβούτι αυτό το κάνει μόνη της, βρίσκει καταφύγιο σε εύκολες «εκρήξεις», δάκρυα γεμάτα eyeliner και rewind μέσα στη δίνη του μυαλού της, με ατάκες που ξεφεύγουν από άλλες στιγμές του ταλαίπωρου φιλμικού της βίου. Και αν αυτά συμβαίνουν στην κεντρική ηρωίδα, μάλλον δε θέλεις να σου αναλύσω τη σημασία της οντότητας των υπόλοιπων, υποστηρικτικών ρόλων…
Περιέργως, η Σάλι Χόκινς (στο ρόλο της λαϊκής αδελφής) κερδίζει πόντους ως η ήρεμη δύναμη του φιλμ, μια φιγούρα που αναζητεί την απόδραση προς έναν καλύτερο κόσμο στοργής και φροντίδας για εκείνη και τα παιδιά της, μια γυναίκα που δεν έχει αισθανθεί ποτέ τη ζεστασιά μιας αληθινής καρδιάς στο πλευρό της. Είναι εκείνη που μπορεί να κρίνει, που μαθαίνει από τα λάθη της και που τολμά να ολοκληρώσει το χαρακτήρα της μέσα από μια τελική σύγκρουση - διάλογο με την Τζάσμιν. Οι άρρενες ηθοποιοί του Άλεν, από την άλλη, δίχως το ισχυρό alter ego του ιδίου παρών, αποτελούν διακοσμητικά στοιχεία που, κυριολεκτικά, εξαφανίζονται από την πλοκή της ταινίας ύστερα από κάθε γυναικεία απόρριψη, αν όχι εξαπάτηση προς εκείνες, αποδεικνύοντας την ασημαντότητά τους. Εσύ, όπως συνήθως, θα δυσπιστήσεις. Και αντί να ανατρέξεις στον παλιό καλό Γούντι Άλεν, θα δοκιμάσεις και πάλι την τύχη σου στο… αναμάσημα. Εκείνος, δε, γυρίζει ήδη την επόμενη ταινία του (και όχι στην Ελλάδα, όπως σου πούλαγαν διάφοροι προσφάτως). Σαν κανονική φάμπρικα, στον αυτόματο πιλότο. Λυπάμαι, αλλά αυτός δεν είναι ο Άλεν που θέλω να θυμάμαι.
Αντί υστερόγραφου, ας προσέξουν οι οπαδοί του σκηνοθέτη πόσο λάθος είναι η στερεοτυπική χρήση ενός jazzy score - jukebox ως ηχητική μπάντα σε τούτη τη δραματική ταινία. Μοιάζει σα να βγήκε από playlists που παραπαίουν σε συρτάρια και πρέπει να παίξουν, ο κόσμος να χαλάσει, ασχέτως αναγκών κλίματος ή φιλμικού mood. Λες στον τουρίστα που ήρθε στην Αθήνα πως δεν πρόκειται να δει την Ακρόπολη; Αυτό.
ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ;
Το κοινό του Γούντι Άλεν θα πάει γιατί θα θελήσει να έχει προσωπική άποψη. Οι δραματικοί τόνοι του έργου θα ενισχύσουν αυτή την απόπειρα και το ρίσκο. Με σύγκριση το adult «προϊόν» που έχει καταναλωθεί κατά τη διάρκεια των θερινών μηνών, ίσως η άνωθεν κριτική να φανεί πολύ αυστηρή έτσι. Οι πραγματικοί fans του δημιουργού θα παρατηρήσουν την κόπωση. Ξανά. Όσοι δε γνωρίζουν το σινεμά του Άλεν, καλύτερα να πάνε στο πλησιέστερο video club, με προσοχή στο έτος παραγωγής (να μην ξεπερνά τη δεκαετία του ’90).
Του Ηλία Φραγκούλη, σε συνεργασία με το Freecinema.gr
Βρείτε το Freecinema.gr στο Facebook
Tsamba_Gamer: Kingdom Come: Deliverance II, Deponia και άλλα δωρεάν games
Ένα κιλό πατάτες παρακαλώ.
Από τις λίγες φορές που θα συμφωνήσω απόλυτα με το κείμενο(και φυσικά όχι με την βαθμολογία).Είναι ίσως το πρώτο trailer ταινίας του Γούντι Άλεν που δεν μου έκατσε καλά και όσα μου πέρασαν από το μυαλό τα διάβασα στο κείμενο.6 από μένα.
Κλασσική βαθμολογία!
Δεν ξερω για την συγκεκριμένη αλλα οσες εχω δει του Γουντι Αλεν μου αρεσαν.
σου βάζω τγία!
:-P
Το free cinema βαθμολογει με αριστα το 5.Ο τροπος βαθμολογιας στις ταινιες θα ελεγα πως ειναι αρκετα διαφορετικος απο αυτον που θαθμολογουμε τα παιχνιδια.Ενα παιχνιδι που θα παρει 3 ειναι πατατα και υποψηφιο για την λιστα με τα χειροτερα παιχνιδια ολων των εποχων, αλλα μια ταινια με 1,5 αστερακι οπως εδω δεν σημαίνει οπωσδήποτε πως δεν βλεπεται.Απο την δικη μου εμπειρια,ταινιες με 1 αστερακι (2/10)ειναι μετριες ταινιες,με 2 αστερακια (δλδ 4 στα 10) ειναι ταινιες που βλεπονται ισως με λιγο "κοπο",ταινιες με 3 αστερακια (6/10) ειναι οι καλες ταινιες και ταινιες με 4 αστερακια (8/10) ειναι απο τις καλυτερες.(5 ειναι δυσκολο να δεις lol)
Γενικα πολλοι κριτικοι βαθμολογουν τις ταινιες πολυ αυστηρα(και σε μερικες χαριζουν βαθμους αβερτα :P).
Δειτε εδω διαφορα αποψεων http://freecinema.gr/movies/before-midnight/
tl;dr
Μην περνετε στα σαβαρα βαθμολογιες.
Ακομα πιστευω πως καλο θα ηταν οταν ανεβαζετε reviews ταινιων να εχετε αλλο τροπο βαθμολογιας,ειτε με αστερακια ειτε με αριστα το 5.
Κσι λίγο είναι το 3! Η συγκεκριμένη δεν μου άρεσε καθόλου!
πολυ καλη ταινια
Ειναι απλα τα πραματα... όπου βλεπω Γουντι Αλεν, παω και την βλεπω. Δεν με εχει απογοητευσει ποτε.
Ασχετο, αλλα προς το παρον πηγαινετε να δειτε το "Οικογενεια Μιλερ", θα γελασετε αρκετα!
Καλό μιλφακι η Καιτούλα.Όχι τίποτα τουμπανέ αλλά είναι πετσable.
@Naked Snake
What? :D
Ας συγχωρήσει λοιπον ο Αλεν τους επι-κριτες του γι αυτη την ταινία που ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ δε γυρισε μια ακομα σαχλα (αναφερομαι μόνο στην τελευταια πενταετία-εξαετία) και ηταν σαν σποτακια του ΕΟΤ με μεγαλη διαρκεια..που οι ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ κριτικοι ανυψωναν στα ουρανια με τα αστέρια που χάριζαν απλόχερα..Ας τον συγχωρήσουν επίσης οι διανοούμενοι επαγγελματιες σινεφιλ τον Αλεν που γύρισε μια ταινια για να βγάλει κατι που εχει μέσα του,που το νιώθει και εκφραζει τη λαικη καταγωγη του..Εχει πει ο ιδιος οτι η εργατική τάξη διαθέτει περισσότερο απόθεμα αντίστασης λόγω του ότι τα πολλά χτυπήματα που βίωσε της δίδαξαν να διαχειρίζεται καλύτερα ό,τι κακό της συμβαίνει
Αλλα ο υπογραφων του αρθρου προφανως παρακολουθωντας την ταινια δε διαπιστωσε πως ο Αλεν δεν ηθελε να δωσει ενα παραμυθακι (εχει στοιχεια απο μια αληθινη ιστορια) με αρχη μεση (χαρουμενο) τελος αλλα να αναπαραστησει ακριβως τις αντιθεσεις στη συμπεριφορα μεταξυ πλουσιων-φτωχων απεναντι στις (αναπαντεχες) δυσκολιες της ζωης.,,
Καποια στοιχεια της κριτικης παρ ολα αυτα ειναι σωστα, αλλα διαφωνω καθετα με το ολο πνευμα της κριτικης
ειναι Γουντι Αλεν και παιζει η Galandriel - end of discussion - και στη τελικη πραγματι οι "εντεχνοι" κριτικοι κινηματογραφου δεν του εχουν συγχωρεσει προφανως τα τελευταια ατοπηματα, εξου και το κειμενο. Σεβομαι την επιχειρηματολογια του συγγραφεα αλλα οπως λεει και ο @senso η ταινια εχει να πει πολλα για την φουσκα του Αμερικαν ντριμ και το ποσο ελευθερη κρυα και αχαλινωτη ειναι η πτωση απο τα ψηλα στα χαμηλα, αν μη τι αλλο κατι που απηχει και το ελληνικο γιγνεσθαι εν μερει (τη φανταζομαι χαλαρα ως νεοπλουτη, νευρωτικη ξεπεσμενη Αθηναια της Εκαλης που μετακομιζει επαρχια).
Η καλύτερη ταινία του Γούντυ Άλλεν!!