Μέχρι εδώ, το σενάριο του Colombiana δε διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, πέρα από το ότι στο ρόλο του δολοφόνου είναι μια γυναίκα. Το πρόβλημα είναι πως δε διεκδικεί δάφνες και για κάτι άλλο. Αποτελεί παράδειγμα για το πώς ένας σκηνοθέτης μπορεί να καταστρέψει την ίδια του την ταινία αν δεν έχει σαφή εικόνα του τι θέλει να κάνει. Η φωτογραφία και η σκηνοθεσία κυμαίνονται σε ρεαλιστικά, σχεδόν ακαδημαϊκά πλαίσια, που ταιριάζουν περισσότερο σε μια «σοβαρή» περιπέτεια χαρακτήρων χωρίς υπερβολές. Από την άλλη, η σχηματική και κοινότοπη πλοκή και ορισμένα σεναριακά και σκηνοθετικά ευρήματα παραπέμπουν περισσότερο σε b-movie με γκόμενες και πολύ μπαμ μπουμ.
Πουθενά η ταινία δεν έχει σαφή κατεύθυνση και δε συμβιβάζει αυτά τα δύο πράγματα (πώς θα μπορούσε άλλωστε); Οι σκηνές δράσης περιλαμβάνουν μερικά στοιχεία που είναι από αμφισβητήσιμα ως εξωφρενικά (Κολομβιανοί μισθοφόροι που πηδάνε στις σκεπές με άψογο στυλ parkour, κολύμπι σε πισίνα με καρχαρίες χωρίς προφανή λόγο, μια αντιαρματική ρουκέτα προκαλεί έκρηξη αντίστοιχη μπαρουταποθήκης κλπ) και δε δένουν σε καμία περίπτωση με το σοβαρό ύφος της ταινίας. Εκεί που όλα κυλούν επαγγελματικά για τη δολοφόνο μας, κάπου κάτι θα συμβεί που είναι μια εντελώς άγαρμπη απόπειρα να δοθεί στυλ και τα καταστρέφει όλα.
Από την άλλη οι χαρακτήρες παραμένουν σχηματικοί από την αρχή μέχρι το τέλος, ακόμα και για μια action movie. Το σενάριο έχει τρύπες που όσο πάνε και μεγαλώνουν, ενώ και οι πράξεις των χαρακτήρων μερικές φορές δε βγάζουν νόημα. Γιατί πχ. κάποιος να πυροβολήσει ένα τυχαίο αυτοκίνητο μπροστά σε ένα σωρό κόσμο απλά για να δείξει τι είναι φόνος, να κουβεντιάσει λίγο και μετά να φύγει σαν κύριος; Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια ταινία όχι κακή αλλά χωρίς ειρμό και, εν τέλει βαρετή. Ο Olivier Megaton, σκηνοθέτης του Transporter 3, θέλει να γίνει και Rodriguez και de Palma ταυτόχρονα αλλά δεν είναι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος, ούτε ενωμένοι ούτε χωριστά.
Αυτό που μένει είναι μερικές καλογυρισμένες σκηνές δράσης (ειδικά η σκηνή της φυλακής), η όμορφη φωτογραφία και η καλή προσπάθεια στο soundtrack -με αρκετούς γνωστούς και στιλάτους ρυθμούς- που όμως πέφτει στο κενό. Η αιλουροειδής Ζόι Σαλδάνια κάνει ό,τι μπορεί ερμηνευτικά μα πέφτει στην ίδια παγίδα που είχαν πέσει οι Σαρλίζ Θέρον και Χάλι Μπέρι πριν από αυτή, προδομένη από το σκηνοθέτη της. Από παλιές αγαπημένες φάτσες εντοπίστηκαν δύο μεγάλες συμπάθειες του γράφοντος από την υπερcult ταινία Blood in, blood out (Vatos Locos κλπ κλπ) που έδωσαν το απαιτούμενο χρώμα. Από εκεί και πέρα, όλοι είναι αξιοπρεπέστατοι.
Αν ο αρχικός στόχος ήταν να γυριστεί μια ταινία με ένα θηλυκό εκτελεστή, χρειαζόταν ρεαλισμός όχι μόνο στην κάμερα αλλά και στο σενάριο. Αν στόχος ήταν να γυριστεί μια αγνή ταινία δράσης, χρειαζόταν λιγότερη σοβαροφάνεια και περισσότερη τρέλα. Η Colombiana θα ήταν πολύ πιο ευχάριστη αν άνηκε αμιγώς σε μια από τις δύο κατηγορίες, αλλά τώρα συστήνεται για μασούλημα ποπ κορν και χαβαλέ.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity