Για άλλους, το 2025 ήταν πλούσιο στο κομμάτι του gaming, για άλλους φτωχό, είχαμε πάντως μια νέα κονσόλα, το Nintendo Switch 2, που αποδεικνύεται αρκετά ισχυρό είτε ως φορητό είτε συνδεδεμένο στην τηλεόραση.
Η συντακτική μας ομάδα έκανε τον απολογισμό της για τους 12 μήνες που προηγήθηκαν και στέλνοντάς σας τις θερμές ευχές της, «αφηγείται» κατά κάποιον τρόπο τα παιχνίδι που τη σημάδεψαν.
Παναγιώτης Πετρόπουλος
Το 2025 ήταν μια από τις πολύ καλές χρονιές για το gaming, τουλάχιστον ως προς το κομμάτι των κυκλοφοριών. Αυτό έλειπε να μη λείπουν και τα στραβά.
Death Stranding 2: On the Beach
Αφήνοντας σκάνδαλα και εξαγορές εκτός, μια και το πνεύμα των ημερών δε συνάδει και πολύ όπως και να ‘χει, θα ξεκινήσω τη δική μου τριάδα αγαπημένων τίτλων της χρονιάς με το Death Stranding 2: On the Beach. Όταν κυκλοφόρησε ο πρώτος τίτλος έσπευσα να τον αγοράσω από την πρώτη κι όλας μέρα, αν και δεν τον ολοκλήρωσα πριν από την κυκλοφορία του Director’s Cut. Ήταν αυτό που λέμε slow burn. Το sequel όμως αποδείχτηκε αρκετά διαφορετικό και μάλιστα προς το καλύτερο. Πολύ πιο ευχάριστο, παραμένοντας… στοχαστικό, και η ιστορία του μέχρι και το φινάλε είναι καταπληκτική. Όχι η καταπληκτικότερη του έτους βέβαια, αλλά σε ότι έχει να κάνει με το Clair Obscur: Expedition 33, έμεινα στη θέση του θεατή.
Ghost of Yotei
Το δεύτερο είναι το Ghost of Yotei. Όπως και με το αρχικό Death Stranding, το Ghost of Tsushima δεν το ολοκλήρωσα ποτέ. Αν και ήταν και εκείνο ένα από τα πιο όμορφα games που υπήρχαν μέχρι εκείνο το σημείο (ή μέχρι και σήμερα), το Yotei με κέρδισε με χαρακτηριστική άνεση. Η ιστορία του μου άρεσε πολύ, το gameplay επίσης, όμως ορισμένα από τα τοπία έμοιαζαν με έργο τέχνης μιας περασμένης εποχής που μου έβγαλαν μια παράξενη νοσταλγία. Οι ώρες πέρασαν νεράκι και το πιθανότερο είναι να επιστρέψω για περισσότερο.
Battlefield 6
Το τρίτο είναι το Battlefield 6, αλλά μόνο το multiplayer κομμάτι του – δεν έχω δοκιμάσει ακόμα το single-player campaign. Θύμισε Battlefield από τα παλιά, αν και προφανώς δεν είναι τέλειο, ούτε και στα επίπεδα του αγαπημένου μου Battlefield 3 (ακόμα, αλλά ελπίζουμε). Πέρα από τα παραπάνω, θα κάνω μια ζαβολιά και απλά θα αναφέρω ότι πέρασα αρκετές ευχάριστες ώρες με τα Mario Kart World, Super Mario Galaxy 2 (ξανά, μετά από 15 χρόνια, αλλά στο Switch 2) και The First Berserker: Khazan. Μακάρι να έχουμε ένα εξίσου καλό 2026 και να παίξουμε επιτέλους και το GTA VI.
Έκτωρ Αποστολόπουλος
Hollow Knight: Silksong
Για το Hollow Knight: Silksong τα είχα γράψει και αναλυτικά στο review: πρόκειται για ένα εξαιρετικό παιχνίδι. Το πανέμορφο art style, η μουσική και το εθιστικό gameplay συνθέτουν ένα sequel αντάξιο του εκπληκτικού Hollow Knight, με την Team Cherry να παραδίδει ξανά κάτι πραγματικά ξεχωριστό. Αν δεν υπήρχαν κάποιες συγκεκριμένες επιλογές στο game design που με εκνεύρισαν ελαφρώς, ενδεχομένως να το τοποθετούσα ακόμη ψηλότερα στη συνολική μου κατάταξη.
Donkey Kong Bananza
Το Donkey Kong Bananza ήταν ακριβώς αυτό που θα ήθελα από μία μεγάλη κυκλοφορία στο launch μιας νέας κονσόλας. Πολύ καλό το Mario Kart World, αλλά η περιπέτεια του Donkey και της Pauline ήταν, κατά την άποψή μου, το πραγματικό killer IP. Η ομάδα πίσω από το φανταστικό Mario Odyssey επέστρεψε προσφέροντας ένα ακόμη επικό ταξίδι στους πολύχρωμους κόσμους της Nintendo, αυτή τη φορά με μία αρκετά διαφορετική – και εντυπωσιακά «καταστροφική», με την καλή έννοια – προσέγγιση. Ένα από τα πιο απολαυστικά 3D platformers των τελευταίων ετών και ένας πολύ καλός λόγος για να αποκτήσει κανείς Nintendo Switch 2.
Clair Obscur: Expedition 33
Ό,τι και να πούμε για το Clair Obscur: Expedition 33 είναι λίγο. Σε μία χρονιά-φωτιά, γεμάτη εντυπωσιακές κυκλοφορίες, το παιχνίδι κατάφερε παρ’ όλα αυτά να ξεχωρίσει με εμφατικό τρόπο. Η μουσική, το ανανεωμένο turn-based gameplay, η ιστορία και οι χαρακτήρες βρίσκονται σε ιδανική αρμονία, με αποτέλεσμα να απολαύσω ένα πραγματικά αξέχαστο βιντεοπαιχνίδι. Δεν είναι τυχαίο ότι ο κόσμος μιλάει τόσο ζεστά γι’ αυτό, ούτε ότι σάρωσε τα βραβεία σχεδόν σε όλα τα φετινά game awards. Με τέτοια αποδοχή, ακόμα και από τον ίδιο τον Εμάνουελ Μακρόν, το επόμενο βήμα του studio μοιάζει να έχει ήδη αποκτήσει χαρακτήρα εθνικού project — κι εγώ θα είμαι σίγουρα εκεί για να το περιμένω.
Βασίλης Καμακάρης
Το 2025 αποδείχθηκε μια ενδιαφέρουσα χρονιά, με εξαιρετικές κυκλοφορίες όπως το Clair Obscur: Expedition 33 και το Hollow Knight: Silksong να γεμίζουν τη βιβλιοθήκη μου στο Steam, ενώ εγώ συνεχίζω να σπαταλάω οικοθελώς τον χρόνο μου στο Destiny 2, αγνοώντας τα επιδεικτικά.
Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τη σίγουρη θέση στο κέντρο απεξάρτησης της Bungie, μέσα στη χρονιά απόλαυσα τίτλους που προσωπικά ξεχώρισα:
Path of Exile 2
Αν και ανησυχώ ότι η Bungie με καταστρέφει αργά και σταθερά, η Grinding Gear Games το κατάφερε με περισσότερη στοργή. Ανεξάρτητα από το ότι βρίσκεται ακόμη σε early access, το Path of Exile 2 είχε μια θεματικά δυνατή χρονιά, προσφέροντας τα The Third Edict και The Last of the Druids, τα οποία ενίσχυσαν σημαντικά το παιχνίδι.
Η προσθήκη του Act 4, οι νέες αλλαγές σε spells και trees (που ακόμα νιώθω πως χρειάζομαι PhD για να καταλάβω πλήρως ένα character build) και ο Druid, έτοιμος να σπείρει χάος, δείχνουν ένα ARPG που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλα του είδους.
Το endgame ήταν με διαφορά η αδυναμία μου· ως Lightning Arrow Deadeye, η απόλαυση να αφανίζονται τα πάντα και η εύρεση ενός Divine Orb ήταν σαν κάθε μέρα να είναι Χριστούγεννα.
REPO
Το REPO της semiwork έμεινε στην καρδιά μου για αρκετούς λόγους, αλλά κυρίως για τις ξεκαρδιστικές στιγμές που μοιράστηκα με την παρέα μου. Οι εισβολές σε διαφορετικές περιοχές για το “μεγάλο ριφιφί”, σε συνδυασμό με απρόσμενες στιγμές τρόμου και καθαρού γέλιου, δημιούργησαν εμπειρίες που δύσκολα επαναλαμβάνονται. Δεν ήταν απλώς το gameplay που με κράτησε, αλλά η αίσθηση του να παίζεις με παρέα, να πανικοβάλλεσαι, να αποτυγχάνεις και τελικά να γελάς με αυτό.
Battlefield 6 και Borderlands 4
Μέσα στη χρονιά δεν έμεινα αμέτοχος από τα first-person shooters και, παρά το δίλημμα να αφήσω το ένα εκτός, αποφάσισα να αναφερθώ και στα δύο. Το Battlefield 6 αποτέλεσε μια ευχάριστη έκπληξη από την Electronic Arts, που, παρότι εξακολουθεί να με ανησυχεί, συνεχίζει να προσφέρει απόλαυση στο γνώριμο μοτίβο που έχουμε αγαπήσει. Χαοτικές μάχες, εθιστικό gunplay και απρόβλεπτες καταστάσεις, την ώρα που προσπαθείς απλώς να ολοκληρώσεις ένα objective. Το Borderlands 4 το ξεχώρισα γιατί, όπως και το Battlefield 6, επέστρεψε στα παλιά καλά λημέρια, προσφέροντας ένα άκρως διασκεδαστικό looter shooter και αφήνοντας πίσω τον αχταρμά του προηγούμενου τίτλου.
Χρήστος Χατζησάββας
Digimon Story: Time Stranger
Με διαφορά, το παιχνίδι που λάτρεψα περισσότερο μέσα στη χρονιά. Το καλύτερο συνολικά παιχνίδι Digimon, για εμένα, αφού ισορροπεί μάχες με monster raising άψογα. Το γεγονός ότι αρκετά νωρίς κατάφερα να φτιάξω την ομάδα του πρώτου anime (φυσικά!) και έκανα βόλτες με τον Tentomon, φορώντας την στολή του Tai και πολεμώντας έναν γιγαντιαίο μπλε Greymon, με κινηματογραφική προσέγγιση που κανένα παιχνίδι της σειράς δεν είχε, ήταν όνειρο. Μακάρι η συγκεκριμένη κυκλοφορία να δώσει στην Bandai Namco να καταλάβει τι έχει στα χέρια της, και να βλέπουμε συχνότερα παιχνίδια Digimon, και δη τόσο ποιοτικά.
Avowed
Όταν η Obsidian κυκλοφορεί ένα παιχνίδι, οπωσδήποτε βρίσκω χρόνο να το χωρέσω στο πρόγραμμά μου. Κι ένα action RPG στο σύμπαν του Pillars of Eternity; Εννοείται, χωρίς δεύτερη σκέψη, το «έλιωσα». Έφερε φρέσκα πράγματα στη σειρά, χωρίς να είναι το “Pillars of Eternity 3” και να έχει το ανάλογο βάρος των προσδοκιών. Απόλαυσα τον κόσμο, τους χαρακτήρες και την εξερεύνηση, σε βαθμό που ξεκίνησα το πρώτο Pillars of Eternity με νέο χαρακτήρα, ώστε να φρεσκάρω τη μνήμη μου. Κι η περιορισμένη δομή, αντί ενός αχανούς κόσμου, με τράβηξε λίγο περισσότερο – κάνω ένα μεγάλο διάλειμμα από τα απέραντα open-world games που καταλήγουν δεύτερη δουλειά.
Silent Hill f
Αν το Silent Hill 2 remake ήταν δυνατό comeback, το Silelnt Hill f ήταν απρόσμενα καλύτερο κατά την ταπεινή μου άποψη. Εφάμιλλης ποιότητας, όμως ολόφρεσκο αντί για remake, εστιάζοντας σε περιοχή και εποχή που μου τράβηξαν άμεσα το ενδιαφέρον. Ναι, η μάχη ήθελε τον χρόνο της, αλλά δεν την θεωρώ παράταιρη για το είδος. Με στενοχώρησε που δεν κέρδισε κάποιο βραβείο, όμως τουλάχιστον, προτάθηκε επάξια σε δύο κατηγορίες όπου άνετα μπορούσε να κερδίσει (Best Narrative, Best Performance). Εύχομαι στο μέλλον να δούμε αντίστοιχες επιτυχίες για τη σειρά, αλλά και για τις υπόλοιπες της Konami, που σιγά-σιγά βρίσκει τον παλιό της εαυτό.
Μια τιμητική αναφορά στα: Dragon Ball Gekishin Squadra, Atelier Yumia: The Alchemist of Memories & the Envisioned Land, Xenoblade Chronicles X Definitive Edition, Metal Gear Solid Delta Snake Eater, Hell is Us, Towa and the Guardians of the Sacred Tree.
Μάνος Μαριδάκης
Σε μια βιομηχανία που προσφέρει πληθώρα νέων τίτλων μέσα στη χρονιά, η πρωτοτυπία και οι φρέσκες ιδέες είναι το ζητούμενο και αυτό που αναζητούν οι παίκτες για να μιλούν για το επόμενο next big thing. Το 2025 συνέχισε στα χνάρια των προηγούμενων χρόνων, δίνοντας δυνατές κυκλοφορίες και φέρνοντας τη video game βιομηχανία στο επίκεντρο της προσοχής του κοινού.
Αν και είχαμε αρκετές δυνατές κυκλοφορίες, το Game of the Year φαινόταν πως κατευθύνεται προς… Γαλλία μεριά, σε έναν τίτλο που σίγουρα λίγοι πίστευαν ότι θα είναι ο μεγάλος νικητής. Πολλά μπράβο σε ένα studio που έδειξε από την αρχή τα δόντια του στη βιομηχανία και έκανε εκατομμύρια παίκτες να μιλούν για αυτό.
Clair Obscur: Expedition 33
Τα turn based δεν είχαν ποτέ την αίγλη και τη λάμψη άλλων κατηγοριών, κάτι που όμως έχει αλλάξει άρδην τα τελευταία χρόνια με την παρουσία αξιόλογων τίτλων. Δεν ήταν μόνο το Expedition 33 που ξεχώρισε μέσα στη χρονιά. Πάμε να δούμε μερικούς από τους τίτλους που άφησαν το στίγμα τους το 2025 και σίγουρα θα συζητιούνται για αρκετά χρόνια.
Η Sandfall Interactive ήρθε αθόρυβα και κατάφερε να κατακτήσει την κορυφή της βιομηχανίας, αν και κρυφά μέσα τους ίσως το πίστευαν — την ιδέα ότι μπορούν να πετύχουν κάτι σπουδαίο και να φέρουν νέα δεδομένα. Το Clair Obscur: Expedition 33, από την πρώτη του παρουσίαση, κατάφερε να τραβήξει τα βλέμματα, παρουσιάζοντας ένα διαφορετικό πρίσμα στην κατηγορία των turn based RPG.
Για το Clair Obscur: Expedition 33 έχουν ειπωθεί πάρα πολλά όλο αυτό το διάστημα. Η Sandfall Interactive κατάφερε να προσφέρει ένα καινοτόμο RPG με μοναδικούς μηχανισμούς, καθηλωτικές και εθιστικές μάχες με πανίσχυρους εχθρούς και έναν κόσμο που πραγματικά ήθελα να ανακαλύψω σε κάθε του γωνιά και να βρεθώ αντιμέτωπος με νέες προκλήσεις.
Πέρα από το εκπληκτικό gameplay, ένα ακόμη σημείο στο οποίο ξεχώρισε ήταν η μουσική του — τα λόγια είναι περιττά. Ένα soundtrack που μπορεί να σε κάνει να το ακούς για πάντα. Ναι, το Clair Obscur: Expedition 33 ήταν το παιχνίδι που απόλαυσα περισσότερο και μακάρι να βγαίνουν τέτοια παιχνίδια.
Absolum
Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα φανατικός φίλος των roguelite, το Absolum κατάφερε να μου τραβήξει την προσοχή. Από τα πρώτα λεπτά φαίνεται ότι πρόκειται για έναν τίτλο φτιαγμένο με πάθος από την ομάδα ανάπτυξης, προσφέροντας μια καθηλωτική περιπέτεια που διαδραματίζεται στον αρχικό κόσμο του Talamh.
Διαθέτει πολλαπλές κλάσεις χαρακτήρων, καθεμία από τις οποίες έχει το δικό της μοναδικό στυλ μάχης και ικανότητες, και όλα αυτά παρουσιάζονται με ένα πολύ όμορφο οπτικό αποτέλεσμα. Ως αποτέλεσμα, η Guard Crush Games κατάφερε να παρουσιάσει ένα εξαιρετικό roguelike παιχνίδι, που ακόμα κι αν δεν είσαι fan του είδους, σίγουρα έχει τον τρόπο να σε κερδίσει.
ARC Raiders
Για την ύπαρξη του ARC Raiders, η αλήθεια είναι πως έμαθα λίγους μήνες πριν κυκλοφορήσει και άρχισα να το παρακολουθώ πιο στενά. Έχοντας παίξει παρόμοια third-person shooter παιχνίδια, όπως το The Division, το ARC Raiders μου κίνησε αμέσως το ενδιαφέρον.
Σεναριακά, ξεκινάμε από μια υπόγεια βάση και αναζητούμε αντικείμενα στην επιφάνεια του πλανήτη, έχοντας χρονικό όριο περίπου 30 λεπτών. Αυτό και μόνο το στοιχείο το κάνει ενδιαφέρον, καθώς σε βάζει σε σκέψεις για το πώς θα χειριστείς σωστά την κάθε αποστολή. Το να έχεις κερδίσει με κόπο εξοπλισμό και υλικά που έχεις συλλέξει και να τα χάσεις σε μια στιγμή αν αποτύχεις, ανεβάζει ακόμα περισσότερο την ένταση και τον τρόπο που προσεγγίζεις τις μάχες.
.jpg)
Γενικά, το ARC Raiders δεν σε αφήνει να ηρεμήσεις ούτε στιγμή όταν βρίσκεσαι στην επιφάνεια. Είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά παιχνίδια του 2025 και ένας τίτλος που σίγουρα θα σε κάνει να περάσεις καλά και να βρεις πολλά πράγματα που θα σε κρατήσουν στον κόσμο του για αρκετό καιρό.
Σε μια βιομηχανία που τρέχει με τρελές ταχύτητες, το 2026 αναμένεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, με νέους τίτλους να έρχονται για να διεκδικήσουν την κορυφή. Σίγουρα το μεγάλο φαβορί είναι το Grand Theft Auto VI, όμως υπάρχουν και άλλοι τίτλοι που μπορούν να κάνουν την έκπληξη — τρανό παράδειγμα το Clair Obscur: Expedition 33, που κανείς δεν περίμενε να τα σαρώσει όλα.
Θα ήθελα να ευχηθώ, με τη σειρά μου, καλή χρονιά με υγεία, να πετύχει ο καθένας ό,τι επιθυμεί και να περνάμε όμορφα με καλά παιχνίδια.
Νικήτας Καβουκλής
Όσον αφορά τα video games με τα οποία προτιμώ να ασχολούμαι, λίγα ως ελάχιστα πράγματα έφερε το 2025. Πλέον απέχω συνειδητά από τις περισσότερες ΑΑΑ παραγωγές μιας και δεν έχουν κάτι να μου προσφέρουν από πλευράς ψυχαγωγίας, που ως έννοια σημαίνει πολλά περισσότερα από τη διασκέδαση. Έχουμε λοιπόν:
Clover Pit
Τα rogue-lite ποτέ δεν ήταν ψηλά στις προτιμήσεις μου, αλλά το Clover Pit είναι κάτι το διαφορετικό. Συνδυάζοντας τζόγο, χωρίς να βάζει κανείς το χέρι στην τσέπη, με αρκετή τύχη αλλά και σκέψη για το πως θα πρέπει να συνδυαστούν μιας σειρά από bonus items, είτε ξεφεύγεις από τη φυλακή είτε γκρεμίζεσαι στο αιώνιο σκοτάδι αν δεν καταφέρεις να συγκεντρώσεις το απαραίτητο χρηματικό ποσό. Τα bonus είναι δεκάδες και ξεκλειδώνουν σταδιακά. Οπότε δεν υπάρχει περίπτωση να ξεφύγεις αν δεν ιδρώσουν τα χέρια στο χειριστήριο, αν δεν βουλιάξει η πολυθρόνα, αν δεν καταναλώσεις μπόλικη φαιά ουσία. Τέτοιες υλοποιήσεις, μόνο από indie studios.
Hyrule Warriors; Age of Imprisonment
Υπήρχε ένα κενό όσον αφορά τα γεγονότα που προηγήθηκαν του The Legend of Zelda: Tears of the Kingdom και η Nintendo αποφάσισε να το καλύψει με το Hyrule Warriors: Age of Imprisonment. Οι επιδόσεις τους στο Nintendo Switch 2 είναι εξαιρετικές, τα Zonai Devices έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη δράση, οι εχθροί δεν αστειεύονται, οι δραστηριότητες πολλαπλασιάζονται με ρυθμό γεωμετρικής προόδου όσο ανοίγει ο χάρτης, οι επιλέξιμοι χαρακτήρες διαμορφώνουν ένα άκρως ενδιαφέρον roster και η αφήγηση σε καθηλώνει όλο και περισσότερο όσο προχωράει η ιστορία. Ναι μεν λείπουν τα Divine Beasts, που διαμόρφωσαν ένα εκρηκτικό σκηνικό στο Age of Calamity, αλλά δεν λείπουν άλλα, συναρπαστικά στοιχεία.
Death Stranding 2: On the Beach
Hideo Kojima, κάτι παραπάνω από σταθερή αξία. Πολλοί δεν τον καταλαβαίνουν, κάποιο προσπαθούν, ακόμα περισσότεροι τον λατρεύουν. Με το Death Stranding 2, ο Kojima συνεχίζει να μας θυμίζει το γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους δημιουργούς video games όλων των εποχών. Έχει διαφορές σε σχέση με τον προκάτοχό του, η φόρμουλα ανανεώνεται, όμως παραμένει καθηλωτικό από την αρχή ως το τέλος. Με υπέροχες ερμηνείες και μουσική επένδυση η οποία δένει απόλυτα με την ατμόσφαιρα κάθε στιγμής.
Έως του χρόνου τέτοια ημέρα, να έχετε όλοι υγεία και ευτυχισμένο το 2026.
Ο κορυφαίος κυνηγός τροπαίων PlayStation στον κόσμο αποκλείστηκε, καταγγέλλει πως έπεσε θύμα hacker
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity