* ";

Το κριτήριο σας πρέπει να ειναι τουλάχιστον 3 χαρακτήρες

Detroit: Become Human Review

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΝΑΠΤΥΞΗΣ

    Quantic Dream

  • ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΚΔΟΣΗΣ

    Sony (SIE)

  • ΔΙΑΝΟΜΗ

    Sony

  • PEGI

    18+

  • ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ
Detroit: Become Human Review
Η κριτική μας για το Detroit: Become Human της Quantic Dream για το PlayStation 4.

Η Quantic Dream έπαψε να προσπαθεί να σχεδιάσει την ιδανική διαδραστική ταινία. Τώρα πια στόχος της είναι η ιδανική διαδραστική τηλεοπτική σειρά. Παρά τη θεωρητική συγγένεια, η διαφορά μεταξύ των δύο επιδιώξεων είναι σαφής. Διάφορα πειράματα του παρελθόντος με δομή και ροή οδηγούν, πια, στο Detroit: Become Human, έναν τίτλο που εστιάζει στο εγγύς μέλλον, χωρίς να αδιαφορεί για το παρόν και το παρελθόν. Η εμπειρία ξεκινά από το βασικό μενού, το οποίο καλό είναι να επισκέπτεστε που και που, ειδικά αν είστε από εκείνους που «κινδυνεύουν» να αφιερώσουν πολλές συνεχόμενες ώρες στο παιχνίδι ελπίζοντας να φτάσουν στο όποιο τέλος μια ώρα αρχύτερα. Δεν θα πούμε παραπάνω διότι πρόκειται για την πρώτη φορά που μπορούμε να θυμηθούμε να υπάρχει κάτι που να θεωρείται spoiler αλλά για το μενού, όχι απλά για την κανονική ροή του παιχνιδιού.



Η θεματική του παιχνιδιού δεν είναι απλά επίκαιρη, μιας και οι πρώτοι προβληματισμοί για το ρόλο της τεχνητής νοημοσύνης στην καθημερινότητα είναι πια κανονικό αντικείμενο συζήτησης. Όπως υποψιαστήκαμε από προηγούμενες επαφές μας με το παιχνίδι, η συγκεκριμένη θεματική επελέγη και με το σκεπτικό πως ο παίκτης μπαίνει στη θέση τριών διαφορετικών ανδροειδών, δηλαδή χαρακτήρων που μπορεί πιστέψει ότι βρίσκονται στο μέλλον της ανθρωπότητας και ταυτόχρονα να τους αντιλαμβάνεται ως κάτι τελείως ξένο και αδύνατο να προσομοιώσει ο ίδιος ως προσωπικότητα. Η ευτυχής παρενέργεια αυτής της σύγκρουσης είναι πως κάθε επιλογή που κάνει ο παίκτης βάσει της δικής του εσωτερικής λογικής, ακόμη και αν τραβά άλλη ρότα όταν παίζει, είναι μια επιλογή που ένα ανδροειδές δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει ποτέ με τον ίδιο τρόπο, αν ήταν καν ικανό να φτάσει μέχρι αυτήν. Η ιδεολογική αυτή «κακοφωνία» είναι η βάση του Detroit: Become Human και το πιο ενδιαφέρον μέχρι σήμερα πείραμα της Quantic Dream.



Η Kara και ο Markus είναι δυο ανδροειδή που κινούνται σε άλλα άκρα και τραυματικές εμπειρίες, τα αναγκάζουν να δουν αλλιώς τον κόσμο γύρω τους. Ο Connor, από την άλλη, σίγουρα η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση παρότι τα φώτα φαίνεται να πέφτουν περισσότερο στον Markus, έχει πιο δύσκολη διαδρομή γιατί δεν τον περιμένει ανάλογο τραύμα που θα τον ωθήσει σε κάποιον άλλο δρόμο, θέλει δεν θέλει. Ένα ανδροειδές που εξερευνά την έννοια της οικογένειας, ένα που έρχεται αντιμέτωπο με την ιδέα της κοινωνίας και ένα ακόμη που καταφέρνει να αναδεικνύει το ανέκφραστο πρόσωπό του σε ένδειξη εσωτερικού μονολόγου. Κάθε χαρακτήρας έχει τη δική του μουσική επένδυση, από διαφορετικό συνθέτη, ιδέα έξυπνη αλλά, αναμενόμενα, με άνισα αποτελέσματα. Η δουλειά που έγινε για χάρη του Connor ξεχωρίζει και πάλι. Σημασία έχει ότι η μουσική είναι γενικά καλογραμμένη και ενδιαφέρουσα, αλλά με κάθε συνθέτη να φέρνει άλλη ματιά, «λειτουργεί» ακόμη και αν ο παίκτης την αντιλαμβάνεται απλά ως ηχητική διακόσμηση που μένει στο παρασκήνιο.



Το πιο αδύναμο σημείο του Detroit: Become Human είναι οι μηχανισμοί στους οποίους βασίζεται για τη δράση. Κυρίως επειδή ακολουθούν ακόμη τη γραμμή του Fahrenheit και του Heavy Rain και μαρτυρούν ότι η Quantic Dream δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να κάνει κάτι πραγματικά διαφορετικό σε αυτόν τον τομέα. Ταυτόχρονα, με τις περισσότερες δράσεις να βασίζονται σε κινήσεις των μοχλών και να θέλουν μια κάποια συνήθεια στην αρχή, ως κινήσεις, διατηρείται μια ρευστότητα που αφήνει περιθώρια λάθους που, ευτυχώς, ταιριάζουν και με τα περιθώρια για ανθρώπινα λάθη. Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για επιτηδευμένο συμβολισμό ή καθαρά δική μας ερμηνεία, σε κακό δεν βγαίνει όμως. Αν, βέβαια, οι μηχανισμοί αυτοί είναι το αδύνατο σημείο του συνόλου, τότε τι έκανε τόσα χρόνια η Quantic Dream; Προκύπτει, λοιπόν, ότι έκανε τα παθήματά της μαθήματα. Από τα Omikron: The Nomad Soul και Fahrenheit έμαθε πως είναι εφικτό να συνδυάσει ρεαλισμό με το φανταστικό, έστω κι αν δεν πετύχαινε, και λόγω συγκυρίας σε κάποιες περιπτώσεις, τη σωστή ισορροπία. Στο Heavy Rain έμαθε να διαχειρίζεται πολλαπλούς χαρακτήρες, εξερεύνησε το βάρος του κόστους των επιλογών που μπορεί να προτάξει στον παίκτη και έμεινε στο ρεαλισμό για να δοκιμάσει τις δυνατότητές της σε κάτι πιο «καθαρό». Στο Beyond: Two Souls έμαθε τι συμβαίνει όταν το παρακάνει σε όλους τους τομείς, όπως, επίσης, ότι η χρήση γνωστών ηθοποιών δεν είναι πανάκεια, ενώ υποψιάζει μονομιάς τον παίκτη για την πορεία των πραγμάτων αλλά και για τον κίνδυνο που (δεν) αντιμετωπίζουν συνήθως οι πιο γνωστές φυσιογνωμίες.
 
  • Για να μπορέσετε να προσθέσετε σχόλιο θα πρέπει πρώτα να έχετε κάνει login
    • Blackstorm
    • Εξαιρετικό, to the point, χάρηκα. Ήθελα να βγει καλό το ρημάδι μετά το φιάσκο του Beyond.

      • Altair
      • Όχι και φιάσκο το Beyond βρε Δημήτρη.Κατώτερο των προσδοκιών ναι,αλλά όχι και φιάσκο.

        • yaponvezos
        • Αν το έπαιξες ως remaster και με χρονολογική σειρά, είναι πιθανό να σου έκανε καλύτερο πρώτη εντύπωση σε σχέση με εμάς.

          Ακόμη κι έτσι είναι ξεκάθαρα η χειρότερη παραγωγή της Quantic Dream, οπότε χωράει ο χαρακτηρισμός πιστεύω.

        • Altair
        • Το έπαιξα όταν πρωτοβγήκε.Συμφωνώ ότι είναι το πιο αδύναμο,αλλά μια χαρά παιχνίδι ήταν.Anyway.

        • yaponvezos
        • In that case, θα με καταλάβεις πως λύγισα όταν ήρθε η ώρα για ανατροπή μεν και αργότερα επιστρέφεις σε προηγούμενη χρονική στιγμή και το παιχνίδι προσπαθεί να φτιάξει ατμόσφαιρα με το σκεπτικό ότι τάχα μου δεν ξέρεις ακόμη τι μέλλει γενέσθαι. Στην ουσία έκανε spoil τον εαυτό του το παιχνίδι. με δεδομένη την απόλυτη εξάρτηση από την αφήγηση, ειδικά αυτό δεν το κατάπινα με τίποτα. Θα πεις η ανάποδη ροή, στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι εξ ορισμού αρνητική. Σωστά. Έχουμε και το παράδειγμα του Memento άλλωστε. Ε, ο Cage δεν είχε γράψει τόσο καλά για να στηρίξει κάτι τέτοιο, το κατάλαβε κι ο ίδιος, οπότε σταμάτησε να γράφει και μόνος του. Και να που μας βγαίνει σε καλό.

    • Nicholas
    • Ενδιαφέρον rewiew, όμως πρέπει να παρατηρήσω πως είναι ελλιπές. Δεν αναφέρει απολύτως τίποτα για τον τεχνικό τομέα, γραφικά κ.λ.π. Γιατί αυτό;

      • yaponvezos
      • Δεν το κάνω πρώτη φορά. Ανάλογα με το είδος του παιχνιδιού και την εξοικείωση του κόσμου, οι προτεραιότητες αλλάζουν. Π.χ. κανείς δεν υποθέτει ότι θα έχει αδιάφορα γραφικά μια παραγωγή της Quantic Dream, δεν ήταν ποτέ πρόβλημα αυτό. Και, από εκεί και πέρα, ως παιχνίδι με έμφαση στην αφήγηση εννοείται πως ή θα σταθεί χάρη σε αυτήν ή δεν πρόκειται να τη σώσουν τα γραφικά όπως κι αν είναι αυτά.

        Και με δεδομένο το ύφος και την αίσθηση που προτίμησα για το κείμενο, να κάνω παύση για να αναλύσω ότι έχει γίνει καλύτερη δουλειά στα χείλη (δεν το λέω περιπαικτικά - ισχύει) αλλά δυο φορές σε όλο το playthrough πέφτει αρκετά το frame rate, θα χάλαγε τη ροή και δεν θα άλλαζε τίποτα στην τελική εντύπωση.

        Αν μιλούσαμε για fighting και είχε πρόβλημα το frame rate, θα είχε δική του παράγραφο. Όλα εξαρτώνται από την περίπτωση. Ούτε στο God Of War έγραψα κάτι για τα γραφικά. Φως φανάρι είναι.

        • Nicholas
        • Θα μπορούσες όμως να γράψεις δυο λόγια συγκρίνοντας π.χ. το απλό PS4 με το PRO. Είναι ίδια ακριβώς; π.χ. το frame rate είναι 30, 60, τι; Υπάρχει πρόβλημα π.χ. tearing ή όχι. Κάποια βασικά πράγματα, θεωρώ πως θα έπρεπε να αναφερθούν.

      • yaponvezos
      • Αυτή η κατηγορία δεν πάει ποτέ για 60. Αν προσπαθούσε θα το ανέφερα γιατί θα ήταν το λιγότερο εξαίρεση, ενδεχομένως και περίεργο. Είναι σαν να ελπίζω να πάω να δω ταινία στα 60 καρέ. Θα γίνει κι αυτό κάποτε. Μέχρι τότε δεν εξηγούμε κάθε φορά ότι τρέχει στα 24.

        Αντίστοιχα αν υπήρχε θέμα tearing θα το ανέφερα. Και πάλι βέβαια, το tearing είναι δυσκολότερο να προκαλέσει πρακτικό πρόβλημα σε παιχνίδι που δεν δίνει έμφαση στην ταχύτητα της δράσης.

        Με την κυμαινόμενη ανάλυση στο PS4 Pro και καλύτερο volumetric lighting, πράγματα που είχαν αποκαλυφθεί εκ των προτέρων, τι να αναλύσω;

    • mysterious
    • Εξοχο review στην καρδια του νοηματος του παιχνιδιου.Μ'αρεσει που οι επιλογες "γκριζαρουν" κι αποκτουν ετσι μεγαλυτερο ψυχολογικο βαρος.Προφανως και το replayability χτυπαει κοκκινα αλλα αν θες να δεις την παραμικρη επιπτωση στις αποφασεις και δεδομενου οτι ξεπερνα σε αυτον τον τομεα το Alpha Protocol τοτε θα πρεπει να ασχολεισαι για πολυ καιρο!Χαιρομαι που ενω εδειχνε τρομερος τιτλος αποδειχτηκε και στην πραξη,εχει αναγκη η βιομηχανια σκεπτομενα παιχνιδια με ελκυστικο πακετο.

    • GiannisRethymno
    • Μπράβο Μάνο το περίμενα καιρό αυτό τον τίτλο, είμαι γενικά fan της σειράς της Quantic.

    • Alias
    • Αλλος ενας τιτλος που με κανει να μετανιωνω που δεν εχω ps4 (εχω χασει το μετρημα πια)

      • Ratchetios
      • Αχαχαχαχ , κακώς το πσ4 έχει παρά πολλά καλά παιχνίδια . Καιρός να το ξανασκεφτείς

        • Alias
        • Το ξανασκεφτηκα! Τωρα μονο τα λεφτα μου λειπουν!!

Detroit: Become Human Review - Σελίδα 2

Μείνε ενημερωμένος

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΝΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΝΕΟ ΜΑΣ, ΚΑΝΕ ΤΩΡΑ ΕΓΓΡΑΦΗ ΣΤΟ NEWSLETTER ΤΟΥ ENTERNITY.GR!

Αγαπητέ χρήστη, παρατηρήσαμε οτι έχεις ενεργοποιημένο Ad Blocker.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity