Ένα ταξίδι λοιπόν στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν περπατούσαν στον κόσμο οι κάρτες VGA με 256 χρώματα και ανάλυση 640x480, το Technobabylon δεν δείχνει κανένα έλεος σε αυτό το σημείο. Όχι μόνο τα γραφικά του είναι ακριβώς ίδια με π.χ. του Indiana Jones and the Fate of Atlantis με pixels και γωνίες σε κάθε χαρακτήρα να είναι…μετρήσιμα μεγέθη (και ναι, το The Dig ή το προαναφερθέν Beneath a Steel Sky ήταν πιο προηγμένα τεχνολογικά) αλλά αυτή είναι και η μοναδική διαθέσιμη ανάλυση χωρίς καν fullscreen. Ό,τι δεν περιλαμβάνεται στο πλαίσιο του κάδρου είναι απλά μαύρο ενώ παρέχεται και η επιλογή υποβάθμισης του χρώματος από 32-bit σε 16-bit. Κάπου εδώ το νόημα αρχίζει και χάνεται γιατί ακόμα και αγνά retro games όπως το Shovel Knight είχαν τη στοιχειώδη ευγένεια να καταλαμβάνουν όλη την οθόνη. Πέραν αυτού - που δεν είναι καν τεχνικό πρόβλημα αλλά επιλογή - τόσο το animation όσο και τα χρώματα είναι απολύτως ικανοποιητικά με δεδομένο το χαρακτήρα του παιχνιδιού. Η χρωματική παλέτα είναι φυσική, χωρίς πολύ έντονους τόνους ακόμα και στον ψηφιακό κόσμο του Trance, τα μοντέλα κινούνται ομαλά χωρίς να λείπει το κλασικό moonwalking.
Το Technobabylon δεν είναι όμως ούτε η οπτική νοσταλγία ούτε ο οπτικός τομέας αλλά ένα εξαιρετικά καλογραμμένο και σφιχτοδεμένο σενάριο. Κάπου μετά το 2070 η πόλη Newton ελέγχεται από μια κεντρική τεχνητή νοημοσύνη που έχει αναλάβει όλες τις λειτουργίες της, από τηλεπικοινωνίες μέχρι την αποχέτευση. Ο μελλοντικός κόσμος είναι τυπικά cyberpunk: ψηφιοποίηση των πάντων, τεχνολογικά χάσματα, εθισμός στην ψηφιακή πραγματικότητα, γενετική μηχανική στο έπακρο και πολλά ηθικά ζητήματα για τη χρήση της τεχνολογίας. Σε αυτά προστίθεται ο Mindjacker, ένας ψηφιακός τρομοκράτης που εισβάλει στο μυαλό άσχετων μεταξύ τους ατόμων, απορροφά ό,τι βρίσκει και τους αφήνει νεκρούς. Την έρευνα έχουν αναλάβει δύο μελλοντικοί πράκτορες, η Max Lao, τυπικό τέκνο της εποχής της, και ο Charlie Regis, ένας στρυφνός πρώην επιστήμονας με βαρύ προσωπικό και ερευνητικό παρελθόν. Σε αυτούς τους δύο playable χαρακτήρες προστίθεται η Latha Sesame, μια εθισμένη στο - τότε - internet. Πρόκειται για μια συναρπαστική αστυνομική ιστορία που εξελίσσεται αναμενόμενα σε κάτι πολύ μεγαλύτερο και πολύ προσωπικό για τους τρεις χαρακτήρες, ξεκινάει δυναμικά και κρατά τον παίκτη στα καρφιά μέχρι το τέλος. Οι ανατροπές είναι αρκετές και απρόσμενες, προς διάφορες κατευθύνσεις, αλλά δεν είναι τραβηγμένες και δεν συμβαίνουν απλά για λόγους εντυπωσιασμού.
Η χρωματική παλέτα είναι φυσική, χωρίς πολύ έντονους τόνους ακόμα και στον ψηφιακό κόσμο του Trance, τα μοντέλα κινούνται ομαλά χωρίς να λείπει το κλασικό moonwalking.
Κάτι άλλο που κάνει εντύπωση είναι η ωμή βία και οι ενοχλητικές στιγμές που κάνουν συχνά την εμφάνισή τους. Διαμελισμένα πτώματα, δολοφονίες, αίμα που φτάνει τα όρια του splatter σε κάποιες περιπτώσεις, ανθρωποφαγία (ή καλύτερα εκλεπτυσμένος κανιβαλισμός), χρήση ναρκωτικών, είναι μερικά μόνο από τα παραδείγματα σωματικής και ψυχικής βίας που περνούν από την οθόνη του παίκτη και στα οποία είναι συχνά δράστης ή συνεργός. Ένα άλλο ιδιαίτερα ενδιαφέρον κομμάτι του είναι τα ερωτήματα ηθικής φύσης που μπαίνουν γύρω από την κλωνοποίηση, τη γενετική μηχανική, του τι θεωρείται ανθρώπινο, αποδεκτό ή ακόμα και ζωντανό, πολλές φορές με ακρότητα. Υπάρχουν επίσης πολλές λεπτομέρειες που προβληματίζουν, ξαφνιάζουν και προκαλούν τον παίκτη και θετικά και αρνητικά. Το Technobabylon απλώς θέτει τα ζητήματα και δεν αποπειράται να δώσει απαντήσεις - οπότε δεν είναι και διδακτικό αλλά απλά λέει μια αγωνιώδη ενδιαφέρουσα ιστορία - αλλά ταυτόχρονα είναι και αυθεντικό cyberpunk στη σκέψη του, χωρίς να το χρησιμοποιεί το ρεύμα απλά ως διάκοσμο. Δεν είναι βαρύγδουπο, σοβαροφανές ή καταθλιπτικό μα απεναντίας ένα ζωντανό δημιούργημα που δεν του λείπει το χιούμορ και η ένταση. Οι χαρακτήρες, τέλος, έχουν αρκετό βάθος, γίνονται συμπαθείς και δεν μένουν σχηματικοί, ενώ και τα διλήμματά τους περνούν στον παίκτη.
Ο χειρισμός είναι εξαιρετικός, της παλιάς σχολής, χωρίς pixel hunting και ιδιαίτερα απλός και κατανοητός. Η μουσική είναι ανάλογη της εικόνας: όπως τα γραφικά ξεπηδούν από μια κάρτα VGA έτσι και οι ήχοι βγαίνουν από μια SoundBlaster 16-bit. Χαρακτηριστικές digitised μελωδίες, ambient ήχοι που θυμίζουν Deus Ex και ακόμα και η Σονάτα του Σεληνόφωτος του Μπετόβεν περνούν από τα αυτιά του παίκτη προσθέτοντας πολλά στην ατμόσφαιρα. Οι ομιλίες και η ηθοποιία είναι υψηλού επιπέδου και ταιριάζουν με τους χαρακτήρες. Οι γρίφοι είναι καθόλα εξαιρετικοί και ιδιαίτερα καλοσχεδιασμένοι, έχοντας αυτό το "κάτι" της παλιάς σχολής. Ο τίτλος δεν παίρνει από το χέρι, παρέχει επαρκή μα όχι προφανή πληροφόρηση και αν κολλήσει κάπου ο παίκτης - πράγμα που μπορεί να συμβεί πραγματικά σε οποιοδήποτε σημείο, ακόμα και στην πρώτη οθόνη - όταν βρει τη λύση θα καταλάβει πως δεν τον "ξεγέλασε" το παιχνίδι μα ο ίδιος απέτυχε να συνδυάσει σωστά τα στοιχεία. Η απάντηση δεν είναι πάντα προφανής μα είναι πάντα λογική, χωρίς να απαιτούνται νοητικές ακροβασίες.
Ό,τι δεν περιλαμβάνεται στο πλαίσιο του κάδρου είναι απλά μαύρο ενώ παρέχεται και η επιλογή υποβάθμισης του χρώματος από 32-bit σε 16-bit.
Δεν υπάρχει hint system ή highlighting ούτε για αστείο όμως η πληροφόρηση εντός του παιχνιδιού είναι όση ακριβώς χρειάζεται και ο απώτερος στόχος είναι πάντα σαφής. Το άλλο αξιοσημείωτο είναι το πόσο όμορφα και ομαλά ενσωματώνονται οι γρίφοι στην αφήγηση, αποτελώντας οργανικό κομμάτι και όχι κάτι ξέχωρο ή μηχανιστικό. Επίσης δεν εντάσσονται εύκολα στις τυπικές κατηγορίες που συναντώνται στα adventures. Η δυσκολία λοιπόν είναι σταθερά αυξημένη ακόμα και για έναν έμπειρο παίκτη, με το χρόνο ολοκλήρωσης να κυμαίνεται γύρω στις 12 - 14 ώρες. Υπάρχουν δύο διαφορετικά φινάλε, το καθένα με τις δικές του θετικές και αρνητικές πλευρές, ενώ ορισμένες εκφάνσεις μη γραμμικότητας αποδεικνύονται κενό γράμμα στην πορεία. Ορισμένοι γρίφοι έχουν παραπάνω από μία λύσεις και προσεγγίσεις αλλά πρακτικά δεν αλλάζει τίποτα.Παρά τον αδικαιολόγητα δύστροπο τεχνικό τομέα του το Technobabylon είναι ένα γεμάτο, καταπληκτικό adventure. Η retro αισθητική και ο αδικαιολόγητος τεχνικός τομέας του ουσιαστικά το αδικούν γιατί περιορίζουν το δυνητικό κοινό του στους παλιούς παίκτες. Απεναντίας, η γραφή και ο σχεδιασμός του όχι μόνο είναι σύγχρονα μα είναι ισάξια σε πολλά σημεία με τα κλασικά adventures που μοιράζονται την ίδια εμφάνιση (με τις πιο avant garde ιστορικές κυκλοφορίες που αναφέρθηκαν στον πρόλογο να παραμένουν αξεπέραστες). Μια πιο εναλλακτική κυκλοφορία που ξεφεύγει από τα τρέχοντα καλούπια και σίγουρα θα καλύψει κάθε φίλο των adventures και του cyberpunk γενικότερα.
Οι fans «απειλούν» να παρακάμψουν το PS6 και να στραφούν σε gaming PCs
Πολύ ωραίο review! Δεν γνώριζα προηγουμένως για την ύπαρξη του παιχνιδιού, αλλά πλέον έχει μπει στο "radar" για αγορά μέσα στους επόμενους μήνες, μιας και θεωρώ δεδομένο ότι τα Steam-GoG θα του κάνουν ένα γερό discount στο προσεχές μέλλον. Πολλά μπράβο Γιάννη που εξακολουθείς να επικεντρώνεις σε παιχνίδια που δε θεωρούνται mainstream και δεν είναι ευρέως γνωστά στην πλειοψηφία του gaming κοινού! :)
Ενδιαφέρον.
Και μολις χθες το βαλα στη wishlist μου.
Neuromancer, Dark Seed, Beneath a Steel Sky ...τι παιχνιδαρες απλα (remaster ειπαμε κανεις?)....Α απλα wishlisted μολις τωρα :)
ωραιο!