Τελευταία φορά που ο γράφων ασχολήθηκε με mixtape για χάρη ενός κειμένου, ήταν στα Hip Hop Mixtapes προηγούμενων δεκαετιών. Αυτήν τη φορά, όμως, δεν μιλάμε για κάποιο street album, αλλά για κάτι εντελώς διαφορετικό. Το Mixtape των Annapurna Interactive και Beethoven & Dinosaur αποτελεί ένα ολοκαίνουργιο βιντεοπαιχνίδι που επιχειρεί να μετατρέψει τη νοσταλγία των 90s, τη μουσική και την εφηβική αμηχανία σε μία διαδραστική εμπειρία με έντονο κινηματογραφικό χαρακτήρα. Πριν εμβαθύνουμε, όμως, στο ίδιο το παιχνίδι, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό γύρω από αυτήν την περιπέτεια τριών teenagers στην Αμερική των 90s. Πρόκειται για έναν τίτλο με ελάχιστο gameplay, ο οποίος λειτουργεί περισσότερο σαν interactive movie ή visual novel παρά σαν “παραδοσιακό” videogame. Υπάρχουν ορισμένες έξυπνες ιδέες, όπου καλούμαστε να πατήσουμε συγκεκριμένα πλήκτρα ή να συμμετέχουμε σε μικρά mini games, όπως το skipping stones, που προσφέρουν έναν διασκεδαστικό τόνο και μας υπενθυμίζουν ότι κρατάμε ακόμα χειριστήριο στα χέρια μας.
Σε γενικές γραμμές, όμως, το Mixtape μοιάζει περισσότερο με εμπειρία που παρακολουθείς παρά με παιχνίδι που παίζεις. Υπάρχουν μάλιστα στιγμές όπου μπορούμε κυριολεκτικά να αφήσουμε κάτω το χειριστήριο και η σκηνή να συνεχίσει κανονικά μέχρι το τέλος της. Σε κάποια άλλα σημεία συναντάμε ένα είδος rewind mechanic, όπου αν πέσουμε πάνω σε κάποιο εμπόδιο, το παιχνίδι μας γυρνάει μερικά δευτερόλεπτα πίσω. Πρόκειται για μία ενδιαφέρουσα ιδέα, η οποία όμως λειτουργεί περισσότερο σαν αισθητικό τρικ παρά σαν ουσιαστικός μηχανισμός gameplay. Θεωρούμε ότι οι developers θα μπορούσαν να εξελίξουν κάποια πράγματα αρκετά περισσότερο, προσθέτοντας λίγο παραπάνω διαδραστικότητα σε μία κατά τα άλλα αρκετά παθητική εμπειρία. Ορθώς, λοιπόν, το βάρος πέφτει στην ιστορία, στους χαρακτήρες και κυρίως στο γενικότερο vibe που προσπαθεί να δημιουργήσει το Mixtape. Δεν θέλουμε να αποκαλύψουμε πολλά γύρω από την υπόθεση, καθώς η συνολική διάρκεια του τίτλου δεν ξεπερνά τις τρεις ώρες, θα πούμε όμως ότι μας άφησε με αρκετά ανάμεικτα συναισθήματα. Η μουσική παίζει καθοριστικό ρόλο όχι μόνο στο στήσιμο του παιχνιδιού, αλλά και στην ιστορία και φυσικά στον κεντρικό χαρακτήρα. Η Stacey είναι μία νεαρή μουσικόφιλη, κάτι που το παιχνίδι δεν ξεχνά να μας υπενθυμίζει σχεδόν διαρκώς όσο την ακολουθούμε σε αυτό το ταξίδι, ίσως περισσότερες φορές απ’ όσες θα θέλαμε.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλές φορές το Mixtape δεν αφήνει τον παίκτη να αισθανθεί μόνος του. Αντί να δημιουργεί οργανικά συναίσθημα μέσα από τις στιγμές και τους χαρακτήρες του, αρκετές σκηνές μοιάζουν να μας “δείχνουν” συνεχώς τι πρέπει να νιώσουμε, τι πρέπει να θυμηθούμε και ποια στιγμή θεωρείται συναισθηματικά σημαντική. Επειδή ολόκληρος ο τίτλος βασίζεται τόσο έντονα στη νοσταλγία των 90s, στα teenage συναισθήματα και στη δύναμη που έχουν τα μουσικά κομμάτια πάνω στις αναμνήσεις μας, νιώσαμε αρκετές φορές ότι το παιχνίδι προσπαθεί υπερβολικά να μας οδηγήσει σε ένα συγκεκριμένο συναίσθημα αντί να το αφήσει να δημιουργηθεί φυσικά. Γενικότερα, το Mixtape προσπαθεί (και σε αρκετές στιγμές τα καταφέρνει) να παρουσιάσει μία ιστορία τύπου “τελευταίο καλοκαίρι”, απλώς υπάρχουν σκηνές όπου το γράψιμο δείχνει να πιέζει υπερβολικά προς τη νοσταλγία ή να επιδιώκει με το ζόρι να μας συγκινήσει μέσω ενός συγκεκριμένου τραγουδιού ή μίας συγκεκριμένης στιγμής. Θεωρούμε ότι το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στους διαλόγους και στο σενάριο, τα οποία κινούνται συνολικά σε απλώς ικανοποιητικά επίπεδα, με ορισμένες πολύ όμορφες στιγμές αλλά και κάποιες ατάκες που αγγίζουν τα όρια του cringe. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ούτε ο κεντρικός χαρακτήρας ούτε οι υπόλοιποι έγιναν ιδιαίτερα συμπαθητικοί σε αρκετές στιγμές της ιστορίας, η συνολική σύνδεση που νιώσαμε μαζί τους παρέμεινε αρκετά περιορισμένη.
Το Mixtape πολλές φορές περιγράφεται ως coming-of-age ιστορία, δηλαδή ως μία ιστορία ενηλικίωσης, αλλά θα διαφωνήσουμε ως έναν βαθμό με αυτόν τον χαρακτηρισμό. Οι Stacey, “Slater” και Cassandra δεν μοιάζουν πραγματικά με χαρακτήρες που βρίσκονται στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης. Περισσότερο θυμίζουν teenagers που κάνουν χαζομάρες, ζουν έντονα τη στιγμή και συνεχίζουν χωρίς ιδιαίτερη αυτογνωσία ή εξέλιξη. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά δυσκολεύει το Mixtape να αφήσει πίσω του το αίσθημα μίας όμορφης ανάμνησης και να μετατραπεί σε κάτι ουσιαστικά συγκινητικό. Παράλληλα, πολλά από όσα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της ιστορίας δύσκολα λειτουργούν νοσταλγικά για εμάς ή γενικότερα για το ευρωπαϊκό κοινό, καθώς πρόκειται ξεκάθαρα για μία αρκετά “αμερικανική” εκδοχή teenage νοσταλγίας. Μέσα όμως σε όλο αυτό μπορούμε σίγουρα να αναγνωρίσουμε κάποιες πτυχές των χαρακτήρων, κάποιες αμήχανες συμπεριφορές, μικρές “κριντζιές” και ενοχλητικές αντιδράσεις που πιθανότατα είχαμε και οι περισσότεροι στη δική τους ηλικία.
Αυτό που λειτουργεί σαφώς πιο στρωτά είναι η καλλιτεχνική διεύθυνση και συνολικά το vibe που καλύπτει ολόκληρο το παιχνίδι. Το Mixtape είναι πανέμορφο και πολύχρωμο, αν και θα πρέπει να τονίσουμε ότι χρησιμοποιεί stop-motion αισθητική, κάτι που γνωρίζουμε ότι δεν θα λειτουργήσει για όλους. Η μουσική, από την άλλη, παίζει τεράστιο ρόλο στην ταυτότητα του τίτλου και παρότι περιλαμβάνει αρκετά εξαιρετικά κομμάτια, θεωρούμε ότι σε ορισμένα σημεία η επιλογή τραγουδιών μοιάζει κάπως πιο “ασφαλής” απ’ όσο θα περιμέναμε από ένα παιχνίδι που επενδύει τόσο έντονα στη δύναμη της μουσικής νοσταλγίας και του “ψαγμένου” teenager. Υπάρχουν στιγμές όπου νιώσαμε ότι πιο εμβληματικοί καλλιτέχνες ή πιο χαρακτηριστικοί ήχοι της εποχής θα μπορούσαν να ενισχύσουν ακόμη περισσότερο το συναισθηματικό δέσιμο που προσπαθεί να δημιουργήσει ο τίτλος.
Παρ’ όλα αυτά, ως συνολικό οπτικοακουστικό πακέτο, οι δημιουργοί επένδυσαν ξεκάθαρα σε ένα συγκεκριμένο στυλ και μία συγκεκριμένη ατμόσφαιρα που δένουν πολύ όμορφα μεταξύ τους. Το Mixtape καταφέρνει να αποτυπώσει εξαιρετικά αυτήν τη μελαγχολική αίσθηση μίας παρέας που βρίσκεται λίγο πριν από το επόμενο μεγάλο βήμα της ζωής της, εκείνη τη μεταβατική περίοδο όπου όλα μοιάζουν ταυτόχρονα μικρά και τεράστια. Το μεγάλο ερώτημα που τίθεται, όμως, γύρω από το Mixtape είναι το εξής: «φτάνει αυτό;». Η απάντηση είναι απλή. Ναι, αν μιλάμε για ένα όμορφο, συμπαθητικό και καλλιτεχνικά προσεγμένο παιχνίδι. Αν, όμως, μιλάμε για κάτι πραγματικά ξεχωριστό, τότε ο τίτλος μάς άφησε αρκετά πιο αδιάφορους απ’ όσο θα περιμέναμε. Σε πολλές στιγμές νιώσαμε περισσότερο ότι παρακολουθούμε ένα interactive visual novel παρά ότι συμμετέχουμε ενεργά σε μία εμπειρία που θέλει να μας σημαδέψει συναισθηματικά.
Και κάπου εκεί γεννιέται και ένα δεύτερο ερώτημα γύρω από το παιχνίδι. Από τη στιγμή που οι voice actors είναι πολύ καλοί, οι διάλογοι λειτουργούν ικανοποιητικά, το οπτικοακουστικό κομμάτι είναι εξαιρετικό και δεν υπάρχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα στο σενάριο, γιατί τελικά δεν μπορέσαμε να συνδεθούμε ουσιαστικά με κανέναν από τους χαρακτήρες; Γιατί δεν δημιουργήθηκε ούτε μία πιο ισχυρή συμπάθεια, ούτε μία ουσιαστική αντιπάθεια, ούτε ένα δέσιμο που να μας κάνει να τους θυμόμαστε μέχρι το τέλος της χρονιάς; Το γράψιμο, σε συνδυασμό με τη μικρή διάρκεια, δεν επέτρεψαν στο Mixtape να εξελιχθεί όσο θα μπορούσε. Θεωρούμε ότι παιχνίδια αυτού του είδους, ειδικά όταν βασίζονται τόσο έντονα στους χαρακτήρες και όχι αποκλειστικά σε ένα πιο “παθητικό” συναίσθημα όπως το Sword of the Sea, οφείλουν στο τέλος να μας αφήνουν τουλάχιστον μία ιστορία ή κάποιους χαρακτήρες που θα θυμόμαστε για αρκετό καιρό.
Πρόκειται για μία κυκλοφορία που ακολουθεί απόλυτα τη λογική του γνωστού «εγώ ήρθα για τη ζωή, όχι για τις πληροφορίες». Και, σε έναν βαθμό, αυτό ταιριάζει απόλυτα με τους teenagers που παρακολουθούμε σε αυτήν την ιστορία. Οι developers εδώ έδωσαν σαφώς μεγαλύτερη έμφαση στο νοσταλγικό “κλείσιμο ματιού” προς τον παίκτη και, αν αυτό το στοιχείο δεν λειτουργήσει προσωπικά πάνω του, τότε τα πράγματα δυσκολεύουν αρκετά. Το Mixtape βασίζει σχεδόν ολόκληρη την ταυτότητά του πάνω στη νοσταλγία, στο vibe και στη μουσική σύνδεση που θα αποκτήσει ο παίκτης με τις σκηνές του. Αν αυτό το συναίσθημα “κουμπώσει”, είναι πολύ πιθανό να αγαπήσετε το παιχνίδι. Αν όχι, τότε μένει πίσω μία αρκετά περιορισμένη interactive εμπειρία που δύσκολα μπορεί να στηριχθεί αποκλειστικά στο gameplay ή στο γράψιμό της. Και ίσως εκεί να εξηγείται και ο τεράστιος διχασμός που παρατηρήσαμε γύρω από την κυκλοφορία του τίτλου, βλέποντας άλλους να το λατρεύουν και άλλους να μένουν πλήρως αδιάφοροι απέναντί του.
Χωρίς να μας δημιουργήσει τα συναισθήματα του Journey ή το ενδιαφέρον του What Remains of Edith Finch, στα μάτια μας το Mixtape μοιάζει περισσότερο με μία όμορφη καλοκαιρινή ταινία που θα παρακολουθούσαμε χαλαρά ένα αυγουστιάτικο μεσημέρι σε κάποια επανάληψη. Συμπαθητική, καλοφτιαγμένη, με ωραία αισθητική και όμορφες στιγμές, αλλά όχι απαραίτητα κάτι που θα μας μείνει αξέχαστο όταν πέσουν οι τίτλοι τέλους.
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity