Η σειρά My Hero Academia έφτασε στο τέλος της και σχεδόν ταυτόχρονα, το My Hero Academia: All’s Justice φέρνει το Final War Arc στα… χειριστήρια των fans. Πρόκειται για sequel του My Hero One’s Justice 2 και ουσιαστικά ολοκληρώνει μια τριλογία παιχνιδιών που λίγο-πολύ κάλυψε όλα τα κύρια γεγονότα της σειράς. Συνεπώς, μιλάμε για συνέχεια της φιλοσοφίας που υπήρχε και βελτίωση σε βασικά σημεία, αντί για μια συνολικά διαφορετική εμπειρία – κάτι που δεν είναι κακό, αφού η προσέγγιση ταιριάζει απόλυτα στο ύφος της σειράς.
Πρόκειται, λοιπόν, για ένα arena fighter που διαφοροποιείται από τα συνηθισμένα χάρη στην έμφαση σε μάχες 3v3. Για την ακρίβεια, ο παίκτης συνήθως μπαίνει μόνος στην αρένα και μπορεί να αλλάξει θέσεις με έναν «παγκίτη» ήρωα απλώς πατώντας ένα κουμπί, ενώ οι αντίπαλοι τρεις βρίσκονται ταυτόχρονα στον χώρο. Βέβαια, σε πολλές μάχες, υπάρχει και 1v1, ειδικά όταν το επιβάλλει η βαρύτητα της στιγμής. Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ο παίκτης ξεκινάει στην πόλη Musutafu που λειτουργεί ως hub για όλες τις δραστηριότητες του παιχνιδιού. Μέσα από το smartphone του Deku, μπορεί να διαλέξει με ποιο mode θα ασχοληθεί και οι περισσότεροι μάλλον θα ξεκινήσουν με το Story Mode. Σε σύγκριση με τα προηγούμενα παιχνίδια, το Story Mode είναι σαφώς βελτιωμένο κυρίως στον τομέα της παρουσίασης, συνδυάζοντας στατικές εικόνες από το anime με cutscenes αναδημιουργημένα σε 3D για το παιχνίδι. Το αποτέλεσμα είναι μεν λιτό σε ορισμένα σημεία, όμως συνολικά, εστιάζει εκεί που πρέπει και ειδικά στα 3D cutscenes, καταφέρνει να δώσει κάτι γνώριμο με νέο τρόπο και να διατηρήσει το συναίσθημα. Εξάλλου, το Final War Arc είναι μάλλον το κρισιμότερο της σειράς, όπου όλοι ανεξαιρέτως δίνουν τα πάντα και πολλές φορές, ούτε αυτό δεν αρκεί για να φέρουν τις πιθανότητες με το μέρος τους.
Μια ωραία πινελιά του Story Mode είναι πως οι παίκτες βιώνουν την ιστορία από επτά πλευρές, καθώς χειρίζονται επτά χαρακτήρες με ξεχωριστές μίνι ιστορίες που συνθέτουν τη συνολική εικόνα. Ανάμεσά τους βρίσκονται και Villains, σπάζοντας τη μονοτονία. Κάτι που μας έλειψε, και ίσως λείψει σε παίκτες που δεν έχουν ακολουθήσει πλήρως τη σειρά, είναι τουλάχιστον ένα recap της ιστορίας. Το Final War Arc ξεκινάει πολύ δυναμικά και πολλά πράγματα εννοούνται, οπότε αν κάποιος βασιζόταν κυρίως στα προηγούμενα δύο παιχνίδια, μάλλον θα αναζητήσει κι αλλού πηγές για να καλύψει τα κενά, που δεν είναι λίγα ούτε μικρά. Εκεί που η πόλη παίρνει πραγματικά ζωή, είναι στο Team Up Mission mode. Οι παίκτες ελεύθερα εξερευνούν τον «ανοιχτό κόσμο» της πόλης που, πρακτικά, δεν είναι πολύ μεγάλος και ορθώς δεν είναι. Το νόημα βρίσκεται στην εξερεύνηση, τις συνομιλίες με ήρωες που βρίσκονται σε όλα τα στενάκια, τις πλατείες ή τις ταράτσες, και στην ελευθερία να κινείσαι με τις δυνάμεις του καθενός. Ο Midoriya χρησιμοποιεί τα Black Whips για να πιάνεται από κτήρια σαν… άλλος Spider-Man, η Uraraka αιωρείται και πάει λέγοντας.
Μέσα από τα Team Up Missions, ο παίκτης αναλαμβάνει αποστολές διαφόρων ειδών, από το να εξασκηθεί με άλλους Ήρωες, έως να… σώσει γάτες που παγιδεύτηκαν ή να μονομαχήσει με τον «τρομακτικό» King Orca για να σταματήσει ένα παιδάκι να κλαίει. Οι αποστολές εμπεριέχουν και side quests, ολοκληρώνοντας τα οποία, ο παίκτης μπορεί να επιστρατεύσει τη βοήθεια άλλων ηρώων είτε για να τους χρησιμοποιήσει στην εξερεύνηση, είτε για να τους βάλει να λύσουν side quests αν δεν θέλει να ασχοληθεί ο ίδιος. Γενικώς, είναι mode με λιγότερο «γυάλισμα» από το Story Mode, όμως προσφέρει αρκετές ώρες διασκέδασης που ξεφεύγει από τα «δεσμά» της ιστορίας και δοκιμάζει πράγματα που φέρνουν λίγο-πολύ όλους τους ήρωες στο επίκεντρο με τον τρόπο τους. Κάλλιστα θα μπορούσε να επενδύσει η Byking σε αυτό το mode, προσθέτοντας ιστορίες ή ακόμη και περιοχές.
Τα Team Up Missions συνδέονται άμεσα με το Character Memory mode, καθώς ολοκληρώνοντας αποστολές, ξεκλειδώνουν memories. Πρόκειται για μίνι ιστορίες (περισσότερο μάχες και λίγους διαλόγους) όπου ο παίκτης έχει άλλη μια ευκαιρία να παίξει με τους 20 ήρωες της Class 1-A. Κι ολοκληρώνοντας τέτοιες ιστορίες, ξεκλειδώνονται μάχες στο Archives mode, όπου έχουν την ευκαιρία να ξαναπαίξουν σημαντικές μάχες από όλη την ιστορία της σειράς. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι λειτουργούν σαν ενός είδους recap, όμως με πολύ ελεύθερη απόδοση του όρου και σίγουρα αφήνοντας κενά – εξάλλου, δεν είναι αυτός ο ρόλος του. Σε όλα αυτά προστίθεται και το Free Battle mode, όπου ο παίκτης είτε πολεμάει ενάντια στο CPU, είτε ενάντια σε άλλο παίκτη τοπικά. Φυσικά, υπάρχει και δυνατότητα για online multiplayer. Είναι μια καλή ευκαιρία για εξάσκηση και δοκιμές σε τριάδες, αφού υπάρχουν πάνω από 50 χαρακτήρες διαθέσιμοι, από όλη την ιστορία της σειράς. Δεδομένου ότι έρχονται τουλάχιστον πέντε πακέτα DLC στο Season Pass, και δεδομένου ότι η Bandai Namco στηρίζει σταθερά τα παιχνίδια της, αναμένονται σίγουρα αρκετές προσθήκες στο ρόστερ αν όχι και παραπέρα.
Περνάμε στο gameplay, όπου η ιδέα είναι γνώριμη για όποιον έχει παίξει τουλάχιστον ένα παιχνίδι της Bandai Namco βασισμένο σε δημοφιλές anime. Ο παίκτης μπαίνει σε μια αρένα, όπου κινείται ελεύθερα στις τρεις διαστάσεις. Σε μάχες 1v1, τα πράγματα είναι αρκετά απλά, ενώ σε 1v3 πρέπει να ρυθμίζει ποιον στοχεύει κουνώντας τον δεξιό μοχλό ή εναλλακτικά, να ενεργοποιήσει την ελεύθερη κάμερα που δεν κλειδώνει στόχο πάνω σε κάποιον εχθρό. Για ορισμένους χαρακτήρες που έχουν επιθέσεις λιγότερο συγκεντρωμένες, όπως ο Shigaraki Tomura, ίσως βολεύει περισσότερο όμως σίγουρα δεν είναι για όλους. Είναι καλό που υπάρχει η επιλογή, όπως αντίστοιχα υπάρχει επιλογή για απλοποιημένο χειρισμό γενικότερα, αν κάποιος δεν ενδιαφέρεται να παίξει ανταγωνιστικά κι απλώς θέλει να περάσει καλά. Οι επιθέσεις γίνονται με συνδυασμούς πλήκτρων και κατεύθυνση και πρακτικά χωρίζονται σε light, heavy και special attacks. Ανάλογα τον χαρακτήρα, κάποιες επιθέσεις απαιτούν πολλαπλά πατήματα ή κράτημα για να ενεργοποιηθούν, οπότε με λίγη εξάσκηση και διάβασμα του move list, πολύ σύντομα θα εξοικειωθεί κανείς με τα βασικά του χειρισμού. Μετά, προστίθενται τα dodge, counter attack και guard breaks, που είναι εξίσου σημαντικά με κάθε επίθεση αν κάποιος θέλει να επιβιώσει μέσα στην «τρέλα» του κάθε ματς. Τέλος, προστίθενται τα Rising form και Plus Ultra attacks, τα οποία ενεργοποιούνται όταν ο παίκτης γεμίσει τις αντίστοιχες μπάρες τους είτε κάνοντας είτε δεχόμενος ζημιά. Σε Rising form, ξεκλειδώνονται νέες επιθέσεις και πρακτικά το moveset αλλάζει, πέρα από τα οφέλη σε δύναμη.
Ο ρυθμός στις μάχες είναι τρομερός, όχι ξέφρενος αλλά με μεγάλη δόση στρατηγικής. Ένας έμπειρος παίκτης Midoriya ή Mirko, ας πούμε, θα κινείται σαν αστραπή στον χώρο, όμως ένας εξίσου έμπειρος Endeavor ή Shigaraki μπορεί να επιβάλλει τον ρυθμό του παρότι συγκριτικά, θα κινείται σαν τανκ. Και φυσικά, υπάρχουν πολλοί συνδυασμοί. Η Uraraka ας πούμε, είναι ικανή τόσο για κοντινά όσο και για μακρινά χτυπήματα, ενώ μπορεί να κρατάει έως και τέσσερις βράχους στον αέρα και να τους εκτοξεύσει μακριά ή να τους ενσωματώσει στα combos σώμα-με-σώμα για επιπλέον ζημιά. Καθώς το ρόστερ είναι τεράστιο και τα Quirks του καθενός αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, αξίζει μια ματιά πέρα από τους αγαπημένους χαρακτήρες του καθενός – μπορεί κανείς να ανακαλύψει «διαμάντια» που δεν περίμενε.
Εννοείται πως όλο το στυλ που βλέπουμε στα cutscenes, μεταφέρεται ακέραιο στις μάχες. Καθώς τα Plus Ultra attacks απαιτούν λίγο κόπο για να εκτελεστούν, αφού εξαρτώνται από meter, δεν μπορεί κάποιος να τα σπαμάρει στη διάρκεια της μάχης, οπότε αντίστοιχα ο ρυθμός δεν υποφέρει, ενώ κρατούν την μοναδικότητά τους. Κατά βάση λοιπόν, ο παίκτης προσπαθεί να ενώσει combos με special attacks και να προσέχει την άμυνά του (η οποία αποδυναμώνεται όσο περισσότερο την κρατάει και δέχεται χτυπήματα), όπως και πιθανές αντεπιθέσεις που τιμωρούν και μάλιστα πολύ.
Θα λέγαμε πως το gameplay είναι στα καλύτερά του σε σενάρια 1v1 με αλλαγές που έρχονται από τον πάγκο, καθώς το 1v3 συχνά καταλήγει χαοτικό – έχει πλάκα μεν, αλλά ειδικά σε ορισμένες μάχες στο Story mode, φλερτάρει με τον εκνευρισμό. Αν χειρίζεσαι χαρακτήρα που θέλει ακρίβεια, πρέπει να κλειδώσεις στόχο ειδάλλως οι επιθέσεις θα πηγαίνουν στο πουθενά. Όμως αν κλειδώσεις στόχο, δύσκολα καταλαβαίνεις τι γίνεται πίσω και απλώς έρχονται επιθέσεις από το πουθενά. Αντιθέτως, στο 1v1 υπάρχει χώρος να «ανασάνει» το gameplay, να ξετυλιχθούν combos, στρατηγικές, να δείξει κάθε χαρακτήρας ακριβώς όσα μπορεί να κάνει. Κάποιες μάχες προς το τέλος του Story mode γίνονται εκνευριστικά δύσκολες ακόμη και σε 1v1, όμως με λίγη εξάσκηση, το εμπόδιο προσπερνιέται. Από πλευράς απόδοσης, σε Xbox Series X κρατάει κλειδωμένα τα 60fps ακόμη και σε μάχες όπου… τα δίνουν όλα και η οθόνη γεμίζει εκρήξεις και εφέ, ακόμη και με τρεις αντιπάλους στην αρένα.
Συνολικά, θα χαρακτηρίζαμε το My Hero Academia: All’s Justice ως ένα απαραίτητο παιχνίδι για τους fans της σειράς, αφού το gameplay ταιριάζει απόλυτα, προσφέρεται πολύ περιεχόμενο και σίγουρα θα υπάρχει κινητικότητα στο online multiplayer αν κρίνουμε από τους προηγούμενους τίτλους. Πέραν των fans, είναι μια καλή πρόταση για όσους θέλουν εναλλακτικά fighting games, λίγο πιο προσβάσιμα, όμως θα είναι δυσκολότερη η εισαγωγή λόγω της έλλειψης ενός recap για την συνολική ιστορία. Για μια σειρά που έφτασε στο τέλος της μετά από τόσα χρόνια και αγαπήθηκε από το κοινό, το My Hero Academia: All’s Justice είναι ιδανικό κερασάκι στην τούρτα.
Leaker: «Εντυπωσιακά τεχνικά χαρακτηριστικά θα έχει το PS6 και το νέο φορητό PlayStation»
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity