Από το μοναδικό μυαλό του Suda51 και τους «ειδικούς» της Grasshopper Manufacture, το Romeo is a Dead Man παίζει με τα όρια της δημιουργικότητας και δεν ενδιαφέρεται για τυπικότητες. Πρόκειται για μία εμπειρία που δύσκολα μπορεί να συνοψιστεί σε ένα μόνο είδος, και μια τέτοια κατηγοριοποίηση θα ήταν μάλλον άδικη. Τυπικά, είναι third-person action adventure, όμως ταυτόχρονα πολλά περισσότερα: είναι ένα σουρεαλιστικό μωσαϊκό από ιδέες, μηχανισμούς και ανατροπές, που παγιδεύει τον παίκτη σε ένα παράξενο σύμπαν και τραβάει το ενδιαφέρον του για κάθε μία από τις ώρες που διαρκεί.
Στο κέντρο της ιστορίας βρίσκεται ο Romeo Stargazer, ένας αναπληρωτής σερίφης στην μικρή πόλη Deadford της Pennsylvania. Ο νεαρός, ύστερα από την επίθεση ενός τέρατος που δύσκολα περιγράφεται, βρίσκεται σε δευτερόλεπτα μεταξύ ζωής και θανάτου κυριολεκτικά, αφού το περίτεχνο κράνος που φοράει -δημιούργημα του παππού του- τον κρατάει ζωντανό. Κι αν από τα πρώτα πέντε λεπτά ακούγεται παράξενο, για τις επόμενες 15 περίπου ώρες που διαρκεί, τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε λογική. Στην απέναντι πλευρά από τον Romeo βρίσκεται η Juliet, μια νεαρή που γνώρισε τυχαία και για κάποιο λόγο, παίζει ρόλο-κλειδί σε όλα τα παράξενα που συμβαίνουν. Με δυο λόγια, ο χωροχρόνος καταρρέει κι ο Romeo πρέπει να ταξιδέψει σε διάφορα σημεία του παρελθόντος, ώστε να βρει την στιγμή όπου όλα πήγαν στραβά. Φυσικά, το πετυχαίνει με τη βοήθεια του πανέξυπνου επιστήμονα παππού του, ο οποίος τον συνοδεύει ως… κέντημα στην πλάτη του μπουφάν. Ναι, είναι ένα ζωντανό κέντημα – τόσο έξυπνος, που κατάφερε να μεταμορφωθεί για να βοηθήσει τον Romeo. Κι αυτό αντιμετωπίζεται ως κάτι φυσιολογικό, αφού οι δυο τους ανήκουν στο Space-Time Police τμήμα του FBI, που ασχολείται αποκλειστικά με ζητήματα χωροχρόνου.
Μέχρι τώρα, οι επιρροές από τα έργα του David Lynch είναι εμφανείς, όπου το εξωφρενικά παράξενο αντιμετωπίζεται σαν αδιάφορο. Οι ισορροπίες αλλάζουν εντελώς στην πορεία, αφού αβίαστα, το σενάριο μεταπηδά από αστυνομικό μυστήριο σε sci-fi κι από εκεί, σε horror και stealth. Όχι σαν μια σειρά από «παιχνίδια» σε ένα λούνα παρκ, αλλά με προσοχή και συνέπεια προς το κεντρικό θέμα: την σχέση του Romeo με την Juliet. Κάπου στα μισά του παιχνιδιού, ορισμένα από τα -αμέτρητα- τρελά που συμβαίνουν σιγά-σιγά αρχίζουν να εξηγούνται πλαγίως, οδηγώντας τον παίκτη σε συνειδητοποίηση και αποδομώντας τη φαντασία του υπερήρωα, διαγαλαξιακού αστυνομικού του χωροχρόνου χωρίς να τον μειώνει σαν χαρακτήρα ή να μηδενίζει τον κόπο και την συναισθηματική επένδυση του παίκτη. Είναι ισορροπία που δύσκολα επιτυγχάνεται κι όμως, μέσα από την αστείρευτη τρέλα του σεναρίου, ο Suda51 βρίσκει τον τρόπο. Κι αν στο gameplay περιμένει κανείς περισσότερη πειθαρχεία, τότε μάλλον θα… απογοητευτεί, ευχάριστα. Η κεντρική ιδέα είναι πως κάθε περιοχή-κόσμος που επισκέπτεται ο Romeo, αποτελεί ένα μικρό hub που εξερευνά και σταδιακά ξεκλειδώνονται μονοπάτια, ώστε να φτάσει στο κεντρικό boss, να το αντιμετωπίσει και να προχωρήσει παρακάτω. Χρησιμοποιεί αρχικά το πιστό του katana, ένα μίγμα οδοντωτού σπαθιού με λεπίδα-λέιζερ, και μαζεύοντας ενέργεια από νεκρούς εχθρούς, μπορεί να ξεκλειδώσει νέα όπλα (fists, greatsword, spear), όπως και πυροβόλα (shotgun, SMG, RPG) για να συνοδεύσει το αρχικό του πιστόλι. Βεβαίως, τα όπλα δέχονται upgrades.
Σε αυτά προστίθενται οι Bastards, ένα είδος ζόμπι που…. Φυτρώνει στο χώμα όταν ο Romeo φυτέψει σπόρους, και κάθε Bastard διαθέτει ξεχωριστές δυνάμεις. Μπορεί να δημιουργεί healing areas ή να εκρήγνυται κοντά στους εχθρούς, να προσφέρει ασπίδες, να μαζεύει αίμα για να «ξεδιψάσει» τον Romeo και πολλά ακόμη. Το αίμα που μαζεύει ο Romeo, χρησιμοποιείται για special attacks που αναπληρώνουν HP, οπότε ο παίκτης μαθαίνει να στηρίζεται λιγότερο στα αναλώσιμα αντικείμενα και περισσότερο στην απόδοση μέσα στη μάχη, για να παραμένει ζωντανός. Ακόμη, οι Bastards μπορούν να συνδυαστούν για να παράγουν νέους σπόρους, που κληρονομούν στοιχεία από τους δύο «γονείς» Bastards, κι ο Romeo μπορεί να εξοπλιστεί με έως και 4 Bastards που ενεργοποιεί μέσα στη μάχη. Συμπληρωματικά, υπάρχει ένα είδος skill tree αλλά, εφόσον μιλάμε για τον Suda51, ακολουθεί άλλη δομή: ένας μεγάλος λαβύρινθος όπου ο παίκτης οδηγεί ένα διαστημόπλοιο προς διάφορα nodes, τα οποία προσφέρουν power ups, χρησιμοποιώντας το βασικό νόμισμα του παιχνιδιού.
Η ιδέα της μάχης, είναι αρκετά εύπεπτη. Ορδές απλών εχθρών, μερικοί πιο ανθεκτικοί κι επικίνδυνοι special εχθροί και φυσικά, τα bosses. Δεν είναι λίγες οι φορές που, ακόμη και ένας special εχθρός, δημιούργησε τεράστια προβλήματα. Ο παίκτης πρέπει να είναι πιο επιθετικός παρά αμυντικός, καθώς για να επιβιώσει, πρέπει διαρκώς είτε να κάνει dodges και να χτυπάει στην αντεπίθεση, είτε να τα δίνει όλα στην επίθεση και να αναπληρώνει ζωή μέσω του Bloody Summer (special attack). Συνδυάζοντας όπλα και τακτικές, βρίσκει τον δρόμο του ακόμη και στα δύσκολα bosses, που δεν συγχωρούν. Μπορεί αρχικά να φαίνονται εύκολη υπόθεση, επειδή τα αδύναμα σημεία τους είναι πολύ προφανή, όμως το να γνωρίζεις την αδυναμία απέχει από την σωστή εκμετάλλευση της, ειδικά όταν ορισμένες κινήσεις είναι απρόβλεπτες. Μια κριτική για το σύστημα μάχης, αφορά τα combos και την ευελιξία του παίκτη. Τα combos είναι πολύ βασικού επιπέδου, οπότε υπάρχει μια επαναληψιμότητα, ωστόσο αλλάζοντας όπλα κάπως διορθώνεται. Όμως, η εναλλαγή όπλων δεν είναι άμεση, απαιτώντας μια ελάχιστη παύση, που μέσα στην φρενίτιδα της μάχης μπορεί να είναι καταστροφική. Θα θέλαμε, επίσης, λίγο μεγαλύτερη ποικιλία σε εχθρούς – δεν νοείται να έχει δοθεί τόση προσοχή ακόμη και στα μενού, ώστε να είναι μοναδικά, όμως οι εχθροί να μοιάζουν τόσο από περιοχή σε περιοχή.
Ανάμεσα στις αποστολές, το διαστημόπλοιο Last Night της FBI Space-Time Police λειτουργεί ως κεντρικό hub. Εδώ ο παίκτης μπορεί να αναλάβει νέες αποστολές, να αναβαθμίσει τον εξοπλισμό του, να καλλιεργήσει Bastards, να μιλήσει με άλλους ή να ετοιμάσει φαγητό που δίνει buffs στη μάχη. Εννοείται πως στο hub η παρουσίαση αλλάζει, από πλήρως 3D σε 2D 16-bit, προσθέτοντας άλλη μια διάσταση στην όλη εμπειρία. Μέσα στο hub, όπως και σε συγκεκριμένα σημεία των 3D levels, ο παίκτης μπορεί να ακούσει ιστορίες και να μάθει περισσότερα για τον κόσμο, τα οποία αρχικά φαίνονται σαν γενικότητες και… αμπελοφιλοσοφίες, όμως μαρτυρούν το πού πηγαίνει η ιστορία. Σαν έξτρα δραστηριότητα, ο παίκτης μπορεί να επισκεφθεί dungeons που κυρίως αφιερώνονται σε απαιτητικές μάχες, όμως το κίνητρο είναι ξεκάθαρο: upgrades. Καθώς η ίδια πηγή χρησιμοποιείται για απόκτηση όπλων και για upgrades στο skill tree, ο παίκτης συχνά θα «ξεμένει» και στις υψηλότερες δυσκολίες, λίγο grinding βοηθάει πάρα πολύ.
Συνολικά, η αισθητική είναι από τα πιο δυνατά χαρτιά του παιχνιδιού. Είναι τόσες πολλές οι εμπνεύσεις που δεν έχει νόημα να συνοψιστούν, μεταπηδώντας από sci-fi στην Αμερική των ‘60s, έπειτα σε ψηφιακό κόσμο α λα Matrix και μετά σε cutscenes μορφής κόμικ. Το ίδιο ισχύει για την μουσική που συνδυάζει electronica, jazz, rock και οτιδήποτε στο ενδιάμεσο, ανάλογα την κατάσταση. Πρόκειται για soundtrack που έχει κάτι για όλους, ακριβώς γιατί ενώνει τόσα πολλά, όμως πάντοτε ταιριάζουν με την σκηνή και την αισθητική της, οπότε δεν αφήνει γεύση «αχταρμά». Θα λέγαμε πως όλο το παιχνίδι θυμίζει όνειρο, από την αρχή έως το τέλος, σε κάθε επίπεδο: από τα εφέ, την παρουσίαση, τις συμπεριφορές έως την πλοκή, τη φιλοσοφία και την κεντρική ιδέα.
Να σημειώσουμε εδώ, δύο προβλήματα που συναντήσαμε. Παίζοντας σε Xbox Series X, κάποια στιγμή όταν τηλεμεταφερθήκαμε από μια τηλεόραση προς μια άλλη τοποθεσία, ο κόσμος δεν φόρτωσε ποτέ κι ο Romeo έπεφτε για πάντα στο κενό. Δεν υπήρχε επιστροφή σε checkpoint, παρά μόνο επιλογή για load του autosave (αρχικά). Όσες φορές κι αν κάναμε load το autosave, το πρόβλημα εμφανιζόταν ξανά. Τελικά, χρησιμοποιήσαμε ένα manual save που ευτυχώς ήταν 10-15 λεπτά πριν το autosave και δεν χάθηκε τίποτα σημαντικό, ενώ το πρόβλημα λύθηκε. Οπότε, να κάνετε συχνά save και σε 2-3 slots ιδανικά. Το δεύτερο πρόβλημα, είναι μια φορά που τα frames έπεσαν κατακόρυφα και έμειναν χαμηλά για 30-45 δευτερόλεπτα, σε ένα δωμάτιο με 10-15 εχθρούς που… έχυσαν πολύ αίμα ταυτόχρονα. Το παράδοξο είναι πώς τέτοια σενάρια δεν είναι σπάνια, όμως η συγκεκριμένη «βουτιά» συνέβη μόνο μια φορά.
Κλείνοντας, το Romeo is a Dead Man δεν είναι για όλους. Είναι παράξενο, πειραματικό, με καυστικό και μαύρο χιούμορ, ένα κολάζ ιδεών. Ωστόσο, ακριβώς οι ίδιοι λόγοι θα το κάνουν απαραίτητη αγορά για πολλούς. Όσοι τολμήσουν να το δοκιμάσουν, ανεξάρτητα από το πόσο ταιριάζει τα γούστα τους, θα ζήσουν μια αξέχαστη περιπέτεια που συνδυάζει μοναδικά ένα κάρο κομμάτια που θεωρητικά δεν θα έπρεπε να βρίσκονται καν κοντά μεταξύ τους, όμως εδώ, δουλεύουν – και δουλεύουν πολύ καλά.
Η COSMOTE TELEKOM ρίχνει την βόμβα: COSMOTE TV, Netflix και Disney+ με μια συνδρομή
Για την καλύτερη εμπειρία σου θα θέλαμε να σε παρακαλέσουμε να το απενεργοποιήσεις κατά την πλοήγησή σου στο site μας ή να προσθέσεις το enternity.gr στις εξαιρέσεις του Ad Blocker.
Με εκτίμηση, Η ομάδα του Enternity